Minke Booij: afscheid van een hockeyfanaat

Minke Booij in 2007 met de Champions Trophy. De oud-aanvoerder neemt in Den Bosch afscheid van haar grootste 'obsessie'. Foto ANP

DEN BOSCH - De hockeyclub Den Bosch neemt zaterdagavond officieel afscheid van Minke Booij. De constante wil om te winnen bracht de 31-jarige oud-aanvoerder talrijke titels met haar clubteam en Oranje. En verdriet over het gemis van haar moeder.

Minke Booij, niet de meest technisch begaafde hockeyster. Een bikkelaar, een ballenafpakker. ''Nee'', klinkt het ferm. ''Ik ben als hockeyster méér. Ik heb als hockeyster wel heel snel geleerd waar ik goed in was. Focussen. Ik ben buiten het veld niet een totaal ander persoon. Fanatisme zit gewoon in me.''

Op het veld is ze een borrelend vat emotie. In het dagelijks leven heeft ze de emoties meer onder controle. Ontbreekt net de hoeveelheid spanning en adrenaline om over een grens te gaan. Bij de talloze presentaties die ze al langere tijd voor grote groepen mensen geeft, voelt ze scepsis.

''Wat heeft die meid ons in godsnaam te vertellen?'' Haar verhaal is het verhaal over doelen stellen. En behalen. ''Mijn eigen verhaal met eigen voorbeelden. Nee, dat wordt geen routine. Als is het af en toe wel zo dat het lijkt dat ik een ander hoor praten.''

Ze geniet deze maanden volop. Beseft dat na het behalen van hockeygoud in Peking de meiden een hype zijn. ''Het wordt nu wel een beetje genoeg, hoewel mijn agenda tot en met maart vol afspraken staat.''

Pas in augustus 2009 staat voor het Nederlands hockeyteam het eerste grote toernooi (EK) op stapel. ''Het zou zomaar kunnen zijn, dat ik word gevraagd mijn mening te geven. Maar je moet ontzettend oppassen om tegen die tijd over het Nederlands team te praten. Ik ben er niet meer bij, ik weet niet alles meer.''

Het heeft Booij in het verleden wel eens gestoord ja. ''Oud-internationals die een mening hadden over ons team. Zo gedateerd, die begrepen het niveau niet. Die hadden nooit meegemaakt wat wij meegemaakt hebben.''

De wetenschap dat ze na de Olympische Spelen zou stoppen, gaf Booij (31) de wil nog één keer alles te geven. ''Relativeren in de topsport kan niet. Dan valt alle drive weg. Ik moest juist wél relativeren. Omdat ik de spanning zo hoog op kon laten lopen, dat ik er onder ging lijden. Ik kon wel over de flos zijn. Over de zeik raken. Maar dan ging ik verder. In de sport wil je steeds meer.''

In de genen van Booij is het hebben van ambities en het stellen van doelen overheersend. ''Dat heb ik van mijn vader, mijn broer Menno heeft het ook. Mijn moeder? Als mijn moeder iets deed, deed ze het goed. Ze was verbaal sterk. Fel. Maar niet zo goed in sport.''

Wat ze van haar moeder heeft? ''Het felle, haar postuur, het eerlijke. Zeggen wat je denkt. Het kunnen stimuleren.''

26 Februari 1995. Moeder Irene Booij krijgt op de hockeyclub een hersenbloeding en overlijdt op aswoensdag. Jaren achtereen doet Minke of het haarzelf niet overkomen is. ''Schakelde ik uit een soort overlevingsdrang mijn emoties uit. Deed ik laconiek door het niet tot me door te laten dringen.''

Jaar na jaar ging de stand op 'praktisch'. ''Dat heb ik later dubbel hard teruggekregen.'' De eerste terugslag kwam in de herfst van 1996. Daarna elk jaar tijdens de herfst. ''Waarom ben je er niet? Ik moest mijn moeder los laten. Het verlangen om haar terug te willen.

Waarbij vooral tegenvallende sportieve prestaties het verlangen naar haar moeder deden groeien. Na de verloren EK-finale vorig jaar was 'het gevoel' er weer. ''Ik had een déjà vu. Twaalf jaar verder en ik was nóg niet van het trieste gevoel af. Mijn moeder was de spil van het gezin. Het cement onder mijn voeten. Tot aan haar overlijden had ik nooit enige tegenslag gehad.''

Plots begint ze over vader Gerard. ''De band met hem is heel anders. Die is sterk, maar hij gaat zich snel veel zorgen maken. Ik wil voor mijn vader sterk zijn. Dan is het moeilijk om emoties te tonen. Hij had zelf al zoveel verdriet.''

Na verschillende gesprekken heeft het gemis van haar moeder een plaats gekregen. ''Ik weet niet of ik er overheen ben. Ik weet wel dat ik stappen heb gemaakt. Er zal echt nog wel iets gebeuren, maar ik ken nu de wegen om hulp te zoeken.''

Haar kinderwens is alom bekend, maar nee Minke Booij is nog niet zwanger. ''Het komt zoals het komt. Ik zou het wel hartstikke leuk vinden." Vooralsnog moet ze het 'doen' met neefje Tijn en nichtjes Fiene en Bente. Zoals bij de intocht van Sinterklaas in Den Bosch, voor het eerst dit jaar na jaren hockey-zondagen. ''Het grote genieten.'' (GPD)

EK 2007. ''Fanatisme zit gewoon in me.'' Foto ANP/Koen Suyk
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden