Plus Column

Mijn zoontje is verrukt als Oom Paul rijdt

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'.

Ellen Dikker Beeld Wolff

We zitten aan de keukentafel. Mijn broer, mijn vriend en ik. Agenda's op tafel. ­Elke drie maanden maken we een rijschema. Wie kan wanneer? Een hele puzzel.

"Volgende week maandag gaat mij niet lukken," zegt mijn vriend, de vader van de Kleine Messi. "Ik heb een vergadering om 15.00 uur."

"Tja, als jij er niet bent, moet ik het Kleine Broertje uit school halen," antwoord ik. Hoopvol kijken we naar mijn broer. Oom Paul is al twee jaar onze reddende engel.

Toen zijn neefje werd aangenomen bij Ajax, bood hij direct aan ons te helpen.

Mijn broer, de vrijbuiter. Ik vroeg me af of hij wist waaraan hij zich committeerde. Als ongebonden beeldend kunstenaar kon hij doen wat hij wilde. Nachten doorwerken op zijn atelier, een tentoonstelling bezoeken in Parijs, een paar maanden werken als artist in residence in Noorwegen; er was niets wat hem tegenhield.

En dan moest hij nu elke week stipt om 15.15 uur aan het schoolplein staan met klaargemaakte broodjes in de voetbaltas om zijn neefje op tijd af te leveren op De Toekomst. Nogal een verplichting. Maar hij is hondstrouw. Durft amper nog op vakantie. Verzet afspraken. En zet zijn rijke sociale leven in de wacht op zijn 'rijdag'.

Mijn zoontje is verrukt als Oom Paul rijdt. Want waar wij aankomen met een broodje kaas of boterhamworst, trakteert Oom Paul hem op exorbitante lekkernijen. Een broodje gerookte zalm met mierikswortelmayo, kappertjes en een schijfje komkommer of ossenworst met Amsterdams zuur en mosterd.

In de auto laten ze elkaar muziek horen en voeren ze gesprekken over de Renaissance of het Melkwegstelsel. Oom Paul is een verrijking in zijn leven. En in het onze.

Want we lopen nogal eens vast met de dagelijkse gang naar De Toekomst. Het Kleine Broertje heeft ook aandacht nodig en we hebben allebei ons werk. Ik weet nog dat ik zei: "Drie carrières in huis is misschien wat veel." Waarop de Kleine Messi opmerkte: "Drie? Maar wat jij doet, is toch voor je plezier?"

Hij realiseert zich nauwelijks in wat voor bochten we ons soms moeten wringen. Oppas inschakelen voor het Kleine Broertje, vervoer regelen als de ander de auto nodig heeft, agenda's plooien rond de trainingsuren. Ik heb zelfs eens een zakelijke afspraak naar De Toekomst verplaatst.

Maar deze keer hebben we geluk. Oom Paul kan op maandag. We halen opgelucht adem. Door naar de dinsdag. "Wie?"

Reageren? e.dikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden