Plus Klapstoel

Michel van Egmond: 'Verstand van voetbal bestaat niet'

Michel van Egmond (1968) is journalist en schrijver. Zijn boeken Gijp, Kieft en Topshow werden bestsellers en met Gijp en Kieft won hij de NS Publieksprijs. Komende week verschijnt De Wereld Volgens Gijp.

'Verstand van voetbal bestaat helemaal niet. Het is maar net met hoeveel aplomb je het allemaal brengt' Beeld Harmen de Jong

Voorburg

"Ik heb niet veel met Voorburg, behalve dat ik er toevallig ben geboren in het ziekenhuis. Ik ben opgegroeid in Zoetermeer. Ik las deze week over Zoetermeer in Nieuwe Revu. Het leek net of het over Dresden ging, maar dan ná het bombardement - zo erg. Er was echt niets goeds aan."

"Zoetermeer heeft een luguber imago net als Lelystad en Almere. Lange rijen flats, beton, slaapstad. Dat is het ook allemaal, maar goed, als je er opgroeit, weet je niet beter."

Kapsalon

"Ik kom echt uit een kappersfamilie. Mijn vader was kapper, mijn moeder ook en mijn zus werd kapper, allemaal in ­dezelfde zaak. Ik heb er nooit iets mee ­gehad. Ik vermoed ook dat mijn vader alle producten die hij verkocht eerst heeft getest op zijn eigen kinderen, en ik was toevallig de oudste. Na zo'n decennialange testperiode gaat je haar er dus uitzien als een soort ontploft papagaaiennest."

Zoetermeersche Courant

"Vanaf mijn twaalfde wilde ik sportjournalist worden, waarschijnlijk omdat ik het een heel interessante wereld vond om bij te horen en niet het talent had om het als voetballer te halen; dat wist ik op mijn twaalfde ongeveer ook wel. Toen ik zestien was, zocht de Zoetermeersche Courant een freelancemedewerker voor in het weekend. Ik moest een proefverslagje schrijven, bij een verhuizing heb ik dat teruggevonden."

"Dat was wel grappig, vooral omdat er een dt-fout in de kop stond. In de kop! En dat ik toch werd aangenomen. Dat zegt heel veel over mij, maar toch ook wel wat over die krant. Vanaf dat moment was ik geobsedeerd, ik woonde gewoon op die krant. Ik had echt het gevoel dat ik bij de Washington Post was binnengelopen. Terwijl: het was een redactie van zes man van het kleinste krantje in een stad waar niks gebeurde."

Feyenoordkrant

"Vierentwintig pagina's, helemaal over Feyenoord. Ik begon toen ik een jaar of 25 was en later ben ik nog hoofdredacteur geweest. Het sloeg in als een bom, we hadden abonnees in China, Japan, heel veel in Suriname. Later heeft de club het blad zich een beetje toegeëigend, maar in het begin was een a-typisch clubblad. Hugo Borst schreef er zijn eerste ­columns, Emile Schelvis, Koos Postema, Gerard Cox."

"En heel kritisch. Voor de ­eerste Feyenoordkrant had Dick van den Polder het elftal doorgelicht. Feyenoord speelde een Europa Cupwedstrijd in ­IJsland en we deelden dat krantje, heel trots, uit aan de spelers in het vliegtuig. Na een kwartier kwam John de Wolf: 'We hebben het er even over gehad, we praten nooit meer met jullie.' Die Dick van den Polder had dat hele elftal afgebrand, niemand kon er ene hout van. Schitterend!"

Feyenoord

"Ik ben nog een tijd in dienst geweest, dat was een unieke ervaring. Ik ging als onderdeel van het team mee. In spelersbus, in de kleedkamer. De spelers behandelden mij als een soort miskoop, als een halfgare reservespeler die toch nooit wordt opgesteld."

"Ik heb er wel veel van geleerd. Het een keer van de andere kant te bekijken, frustratie te zien van spelers als dingen in de krant komen die niet kloppen. Hoe de media de club bespeelt, hoe de club de media bespeelt, hoe hard de voetbalwereld is. Hoe het écht is."

350.000

"Ja, waanzinnig. Gewoon krankzinnig. Zeker omdat ik de reacties niet ben vergeten toen ik aankondigde dat ik een boek over René wilde schrijven. 'Wat moet je nou met die gozer? Dat wordt niks. Er is in Nederland geen markt voor. Het kost veel te veel tijd. Het levert niks op.' De eerste oplage was zevenduizend, zo veel vertrouwen hadden ze erin."

"Ik heb ook zo gelachen. Ik kreeg honderden mails van wildvreemde mensen die nog nooit een boek hadden gelezen. Die ook echt trots waren dat ze het uit hadden. Sommigen hielden me op de hoogte van hun vorderingen: 'Michel, ­bedankt, ik ben al op bladzijde 125, en ik ben pas twee weken bezig.' Of vrouwen: 'Ik wil je bedanken voor dat boek. Schrijf er snel nog één, want die man van me houdt nou al drie dagen zijn bek dicht'."

Gijp 2

"Het is nooit echt de bedoeling geweest een vervolg te maken. Aanvankelijk zouden we afgelopen jaar een heel dun, bescheiden boekje maken, voor een tientje, zo'n weggeefboekje. René en ik zouden mensen als Gullit en Van Hanegem bezoeken en praten dan over de aanstaande sportzomer."

"Het was voor driekwart klaar en toen kwam het telefoontje. De moeder van zijn kind was overleden, we waren er de avond ervoor nog geweest. Mijn eerste reflex was: dat boek is nou je laatste zorg. Maar René zei: we gaan door. Zo werd het wel een heel ander boek."

"Ik heb er een soort dagboek van gemaakt. Hoe hij omgaat met zijn nieuwe leven. Opeens een jongetje van veertien in huis, en dan overlijdt ook zijn eigen moeder. Het eerste boek is het verslag van het leven van een zondagskind en in dit boek krijgt het zondagskind een draai om zijn oren. Voor alle duidelijkheid: ik zit hier niet handenwrijvend, ik had het liever niet geschreven. Maar René heeft een heel onorthodoxe manier om ermee om te gaan en dat vond ik interessant."

Ako Literatuurprijs

"Nou, doe dan de Nobelprijs voor de Literatuur. Nee joh, ik heb twee keer die NS Publieksprijs gewonnen en twee keer de Nico Scheepmaker Beker. Ik ben voor de rest van mijn leven tevreden. Die publieksprijs is heel mooi, hij is van Jeroen Henneman. Hij staat op de schouw, wat moet je er anders mee doen?"

Glamourkoppel

"Je bent in Rotterdam, hè. Er is helemaal geen glamour in Rotterdam. Antoinnette (Scheulderman) en ik voelen ons geen glamourkoppel. Zo gedragen we ons niet en daar is ook geen enkele reden toe. De televisiewereld is mijn wereld ook niet."

"Mijn leukste periode was op de redactie van Holland Sport, met Matthijs en Wilfried, maar dat was ook achter de schermen: ik deed dat Holland Sport Museum. Ik vind de televisiewereld alleen leuk om over te schrijven. Het is dezelfde gekte als in het voetbal. Dat is altijd een prettig onderwerp. Daarom heb ik Topshow geschreven, over al die jaren bij Voetbal International. Dan heb je er nog wat aan."

Voetbal International

"Zonder enige kennis van zaken werd ik eindredacteur. Ik zeg dat niet om te koketteren, maar ik wist van niks. Johan kwam op een woensdag naar me toe en zei: 'Jij wordt eindredacteur van een talkshow. Aanstaande maandag.' Wat moet ik dan doen, vroeg ik. 'Weet ik veel, kom gewoon een uurtje voor de uitzending.'"

"Dus ik kwam die regieruimte binnen en daar zaten tien mensen achter allemaal onbegrijpelijke apparaten en ze keken allemaal naar mij wat ze moesten doen. Ik stond daar zoals een kind in de Efteling staat: wat een hoop lampjes en knopjes!"

"Als ik al een bijdrage aan het programma heb gehad, is het dat ik alle wetten en regels overboord heb gegooid. Ook omdat ik ze helemaal niet kende, natuurlijk. Daardoor is het best wel een losgeslagen programma geworden, tegen alle regels in. Je in de camera tegen de kijker thuis wenden en hem uitschelden, sponsors beledigen die het programma betalen."

"Of direct tot de zenderdirecteur spreken, zoals Johan een keer. Maar die chaos is ook de kracht van het programma."

Hans van Breukelen

"Ja, Gullit heeft gezegd dat hij onbetrouwbaar is, maar dat is hij volgens mij niet. Het lijkt me eerder juist een keurige man. Die voetbalwereld is zo verdorven dat er voor keurige mensen helemaal geen plaats is, zeker niet in zulke cruciale functies. Ik moet altijd een beetje lachen als mensen als Gullit opeens de moraalridder gaan uithangen."

"Oké, Van Breukelen heeft misschien verzwegen dat Van Basten weggaat als assistent-bondscoach. In het dagelijks leven is dat niet helemaal netjes, maar je kan nooit Ruud Gullit zijn geworden als je zelf niet honderdduizend van dat soort dingen hebt gedaan. Zo zit die wereld in elkaar. Leugens, manipulaties, elkaar vliegen afvangen, elkaar naaien, zaakwaarnemers die de boel belazeren, ga zo maar door."

Danny Blind

"De wereld ziet er toch opeens heel anders uit voor hem. Het is een cliché, maar het voetbal is niet voor niets een wereld van clichés. Het is altijd hetzelfde, alleen de poppetjes zijn anders. Dezelfde rou­tine en regeltjes - dat iedereen bij het ­ontbijt dezelfde sokken aanheeft - al dat gelul. Dat zit vastgebakken in die wereld, en zo is het ook met de bondscoach."

"Verstand van voetbal bestaat ook helemaal niet. Het is maar net met hoeveel aplomb je het allemaal brengt. Eén goede wedstrijd en Blind is opeens een uitstekende coach, die precies op het juiste moment de juiste snaar raakt. Bla bla bla."

Eelco Bosch van R.

"Ik volg hem op Twitter. Raar hè. Je eerste associatie met iemand: dat plaatje van Twitter. Ik ken hem niet, maar de dingen die hij retweet, vind ik altijd interessant. Hij is ook humor, die gozer. En verstand van die Amerikaanse toestand, en dat is prettig want dat is vrij schaars op de Nederlandse televisie."

"Ook bij het NOS Journaal: hoe vaak zie je niet de man in de straat? Het journaal is zo kort en er gebeurt zo waanzinnig veel in de wereld. Waarom zou je dan dertig seconden gebruiken voor iemand op de markt in Hengelo, van wie je zeker weet dat hij er ook geen verstand van heeft? Een of andere lul die net boodschappen heeft gedaan. Wie denkt u dat de presidentsverkiezing gaat winnen? Dan heb ik liever iemand als Eelco in beeld."

Michel van Egmond: De Wereld Volgens Gijp
Voetbal Inside/Overamstel, 19,99 euro

Journalist Eelco Bosch van Rosenthal, schrijver Erik Jan Harmens en Jan de Bie van het Jordaanfestival zaten in de afgelopen weken op de Klapstoel. Lees hier de interviews.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden