Plus

Mathieu van der Poel: ‘Deze Roubaix was nog heroïscher dan verwacht’

Mathieu van der Poel reed zijn eerste Parijs-Roubaix op z’n Mathieu van der Poels: in de aanval en met speels gemak over de gevaarlijke kasseistroken. Het leidde net niet tot de overwinning. ‘Ik ben strijdend ten onder gegaan.’

Mathieu van der Poel, Florian Vermeersch en Sonny Colbrelli. Beeld David Stockman/BELGA
Mathieu van der Poel, Florian Vermeersch en Sonny Colbrelli.Beeld David Stockman/BELGA

Met zijn moddergezicht in het gras, languit en zijn lijf tegen een dranghek. Parijs-Roubaix heeft Mathieu van der Poel knock-out gekregen. Na de finish gaat hij gestrekt en veel langer dan acht tellen. Minutenlang ligt hij bewegingloos langs de wielerbaan, nadat hij zojuist in een sprint voor de zege ten onder is gegaan. Eenmaal opgekalefaterd en schoongepoetst loopt hij naar de tent om winnaar Sonny Colbrelli de felicitaties over te brengen. Zwalkend met een pet op zijn achterhoofd, als een dronkenman na een kroeggevecht in het ochtendgloren.

Overlevingstocht

Zes uur eerder, bij de start in Compiègne, is Van der Poel opvallend monter. Bij de meeste renners heeft de spanning de overhand, aangezien hun een zeiknatte helletocht wacht. Voor het eerst in 20 jaar, niemand die dit ooit heeft meegemaakt, maar Van der Poel lacht erom. “Ik kijk ernaar uit. Het ziet er spektakelrijk uit. Het wordt een beetje een overlevingstocht.”

De eerste 100 kilometer houdt Van der Poel zich gedeisd, maar zodra de kletsnatte kasseien zich aandienen, waant hij zich als een kind in een pretpark. Hij debuteert vandaag in Parijs-Roubaix, maar rijdt met het vertrouwen van een veteraan. In het Bos van Wallers trekt hij voor het eerst ten aanval en scheurt de groep met favorieten uit elkaar. “Daar in het Bos heb ik mezelf voor de eerste keer een beetje laten zien. Daarna is het niet meer stilgevallen en was het gewoon een heel lange finale.”

Van der Poel, een kind van de cross, komt op geen van de 30 kasseistroken – bij elkaar ruim 50 kilometer – in de problemen. Vlak voor de kasseien van Warlaing à Brillon wisselt hij van fiets omdat het balhoofd los zit. Maar geen paniek. Even later, voor het einde van de kasseistrook, sluit Van der Poel al weer bij de andere favorieten aan. Om daarna op de eerstvolgende strook aan te vallen en zo het collectief van Deceuninck-Quick Step en Wout van Aert in de verdrukking te brengen.

Gaten, plassen, modder, kasseien die nooit recht liggen, het deert Van der Poel niet. Als dit de hel is, dan is Van der Poel de poortwachter die het vuur opstookt wanneer hij wil. “Het was lastig, maar ik heb me wel kunnen vermaken op de stroken,” zegt hij later. “Ik heb weer kunnen rijden zoals ik het liefst doe. Door aan te vallen.”

Zijn overmacht is zo groot dat Sonny Colbrelli de achtervolging op de koplopers grotendeels aan Van der Poel overlaat. “De rest wilde niet meerijden, dus ik heb onderweg redelijk wat werk op moeten knappen,” zegt Van der Poel. Het is nog ver naar de finish, en Colbrelli’s plan hoe Parijs-Roubaix te winnen staat vast. “Mijn enige tactiek was Mathieu te volgen. Ik was bang dat de groep met Van Aert terug zou komen, maar ik heb alleen Van der Poel gevolgd. Verder moest ik opletten om niet te vallen.”

Drie modderfiguren

De energie die Van der Poel steekt in het terughalen van de koplopers, met Gianni Moscon als laatste, komt hij op het einde tekort. Colbrelli, Van der Poel en de jonge Belg Florian Vermeersch, die de hele dag vooraan heeft gereden, draaien als drie modderfiguren het velodroom van Roubaix op. Alle drie voor de eerste keer. “De benen waren gewoon op aan het einde. De laatste 30, 40 kilometer zat ik al redelijk op de limiet. Ik had de hoop om te winnen, maar ergens in mijn achterhoofd voelde ik dat er helemaal niet veel meer op zat. Ik hoopte dat ik in de sprint het minst kapot van allemaal zat, maar ik was het kapotst van allemaal.”

Na de afgelopen jaren is wel gebleken dat er weinig wedstrijden zijn die Van der Poel niet liggen. En dat Parijs-Roubaix hem op het lijf geschreven is, weet hij al sinds hij zich een jaar of drie geleden serieus toelegde op zijn weg­carrière. Hier is hij thuis. Zijn derde plek is het definitieve bewijs. “Ik heb ervan genoten. Ik ga hier strijdend ter onder. Daar ben ik trots op. Het was een ontzettend zware editie, nog heroïscher dan verwacht. Mijn eerste, eentje om in te lijsten en nooit meer te vergeten.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden