PlusInterview

Marieke van der Mark: ‘Of ik wou aanhaken bij het Nederlandse team – Ja, natúúrlijk’

Marieke van der Mark bleef altijd buiten beeld voor de nationale volleybalselecties. Spelend en wonend in Amerika, na een emigratie op haar zestiende. Maar nu, op haar drieëntwintigste, kwam toch de uitnodiging uit Nederland.

Lisette van der Geest
Marieke van der Mark. Beeld Ronald Hoogendoorn
Marieke van der Mark.Beeld Ronald Hoogendoorn

Ruim een jaar geleden stuurde de vader van Marieke van der Mark een appje van Connecticut naar Texas. ‘Hé, kijk eens,’ stond er. Met daarbij het nieuws dat Lonneke Sloetjes stopt met volleybal. Zijn dochter, ook diagonaalspeelster, antwoordde grappend dat ze klaarstond en beschikbaar is. Een paar maanden later belde bondscoach Avital Selinger. Of ze naar Nederland wilde komen.

En nu is ze er, de vrouw die altijd grotendeels buiten het zicht van de volleybalwereld speelde. Van der Mark, 23 jaar, 198 centimeter lang en linkshandig. Nooit deed ze mee aan de Europese competitie. Evenmin zat ze ooit in een nationale selectie. Wel had ze altijd de droom van een interlandcarrière. Van deelname aan de Olympische Spelen in Parijs in 2024. “Dat was altijd het ding dat ik als doelstelling opschreef, al rond mijn veertiende. Van: dat wil ik halen.” Ook al leek het altijd, letterlijk, veel te ver weg.

Met gezin naar de VS

Ze was zestien, woonde in Papendrecht en speelde op clubniveau toen haar ouders vertelden dat ze naar Amerika gingen emigreren. Haar vader werkt in de bouw en kreeg een kans op een andere baan. “In New York maakt hij heel hoge gebouwen, hij heeft een opleiding die ze daar niet hebben. Het was een heel goede opportunity. Mij vroegen ze eerst: ‘Wil je dat wel? Meegaan?’ Ik was heel veel met volleybal bezig en had het Nederlands team altijd als doel. Ik vond het heel moeilijk. Maar in mijn eentje alleen in Nederland blijven, wilde ik niet, dus ik ben met mijn ouders en broertje meegegaan en dacht: dat Nederlands team gaat waarschijnlijk nooit meer lukken.”

Maar in Amerika merkte ze dat ze kon blijven volleyballen, in schoolteams. Op haar achttiende ging ze alsnog uit huis, om te spelen bij Baylor, in Texas. Een universiteitsteam op 3,5 uur vliegen van haar ouderlijk huis. Ook dat ging met het Nederlands team in haar achterhoofd. “De hoofdcoach bij Baylor had connecties met Jamie Morrison, destijds bondscoach in Nederland. Ik dacht: oké, hij kan mij misschien naar Nederland krijgen. Maar toen Jamie wegging, dacht ik wel: wat nu? En rond mijn 21ste dacht ik ook: nu willen ze me niet meer, nu ben ik vast te oud.”

Het langverwachte telefoontje

Een jaar geleden werd er toch contact gelegd vanuit Nederland. Selinger hoorde ‘via via’ van haar bestaan. Of ze ervoor openstond in de zomer aan te haken bij het nationale team? Van der Mark: “Ja, natúúrlijk.” Covid en de reisbeperkingen gooiden vorig jaar nog roet in het eten, maar eerder dit jaar sloot ze alsnog aan. “Al had ik mijn hele leven al in Amerika gepland. Ik trouw dit jaar, in november. Kreeg het aanbod van een baan. Maar tegen mijn verloofde zei ik ook altijd: als ze komen, als ze bellen, ga ik het doen. Die kans krijg je maar één keer. Hij heeft mij daar ook altijd in gesupport.”

Vooralsnog traint Van der Mark op Papendal. Bij de selectie voor de Volleybal Nations League, die nu in Brazilië gespeeld wordt, zit ze niet. Of ze de WK-selectie haalt, voor het toernooi dat eind september in Nederland plaatsvindt, is ook de vraag. Ze is nu herstellende van een lichte schouderblessure. Daarnaast hebben Selinger en zij afgesproken van beide kanten te kijken hoe het bevalt en eind juli de balans op te maken.

Top van de wereld

Er is daarnaast een niveauverschil tussen Amerika en het Nederlands team. “Dit is wel de top van de wereld,” zegt Van der Mark over haar nieuwe omgeving. “Niet iets wat ik had gedacht ooit mee te kunnen maken. Er wordt hier ook meer getraind. Dat was in de eerste weken zwaar, nu trekt het bij, ga ik mee in de routine. Het is ook leuk dat ik me kan optrekken aan de andere meiden. In Baylor was ik de oudste, en werkte dat andersom.”

Wat haar uiteindelijke potentie is, is de grote vraag. Selinger zegt over zijn uitnodiging: “Als iemand de fysieke potentie heeft, de lengte, de omvang, en de mogelijkheden heeft, moet ik dat uitzoeken. Het is proberen, kijken, kennismaken. Niks heb je, iets kun je krijgen.” Met haar 198 centimeter en het feit dat ze linkshandig is, brengt Van der Mark automatisch handige kwaliteiten mee, maar geen garanties. Van der Mark: “Lengte kun je niet leren. Dat is een pluspunt. Maar je moet meer kunnen dan gewoon lang zijn. Er zijn andere meiden die kunnen heel hard slaan, of hebben andere shots. Die heb ik nog niet. Dat kan ik wel leren, maar dat duurt even.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden