Plus

Maduro bij FC Groningen op dood spoor: 'Ik heb het geaccepteerd'

Hedwiges Maduro is pas 31, maar zit hij nu al op de glijbaan naar zijn voetbalpensioen? Bij FC Groningen, dat morgen zijn oude club Ajax ontvangt, is zijn rol uitgespeeld. 'Mensen moeten niet denken dat ik er niets meer van kan.'

Hedwiges Maduro: 'Het niveau dat ik vóór die blessure had, heb ik nooit meer aangetikt' Beeld Corné Sparidaens/Hollandse Hoogte

Geblesseerd is Hedwiges Maduro niet. Toch moet de achttienvoudig international de verrichtingen van zijn ploeg FC Groningen morgen tegen zijn oude club Ajax vanaf de tribune bekijken. Maduro komt, zoals dat zo mooi heet, niet meer voor in de plannen van trainer Ernest Faber.

En dat terwijl de verwachtingen bij zijn komst nog hooggespannen waren. Algemeen directeur Hans Nijland noemde hem in de zomer van 2015 zelfs zijn grootste aankoop voor FC Groningen, trots wijzend op de ruim honderd wedstrijden die Maduro in de Primera División voor Valencia en FC Sevilla had gespeeld.

"En nu zit ik hier. Met jou."

Hedwiges Maduro schiet in de lach bij zijn eigen, ietwat droge constatering. Op een terras in het centrum van Groningen doorloopt hij in vogelvlucht zijn eigen voetballoopbaan, zoekend naar een antwoord op de vraag naar waar het mis is gegaan.

Na het verloren uitduel met Excelsior (2-0), de tweede competitiewedstrijd van dit seizoen, verdween Maduro uit de basis bij FC Groningen. De reservebank heeft inmiddels zelfs plaatsgemaakt voor de tribune.

"De eerste weken begreep ik het niet, zeker omdat we in het begin van het seizoen veel wedstrijden verloren. Maar op een gegeven moment stonden er bij ons verdedigers op het middenveld - en bleef ik op de bank zitten. Dan weet je: dit wordt 'm niet meer."

Pijnlijk?
"Ja. Natuurlijk. Maar goed, het was in elk geval duidelijk. Dat maakt het makkelijker om de knop om te zetten. Ik heb mijn situatie geaccepteerd. Het enige wat ik nu kan doen, is goed blijven trainen. Zodat ik straks fit ben als er een nieuwe club komt, maar ook om mijn ploeggenoten te helpen. De andere jongens kunnen hier ook niks aan doen."

Maar worden jouw aanwijzingen nog wel geaccepteerd, nu je zelf niet speelt?
"Dat gevoel heb ik wel. Ik trek ook niet elke keer mijn mond open, hoor. En ik ben ook niet iemand die anderen verwijtend toespreekt, maar ik wil ze dingen aanreiken waarmee ze zelf aan de slag kunnen. Dat kunnen tactische tips zijn, maar ook zaken buiten het voetbal."

"Neem het omgaan met teleurstellingen. Het is volgens mij iets wat deze generatie kenmerkt: voetballers willen meteen vertrekken, als ze even op de bank zitten. Natuurlijk vind ik het momenteel moeilijk om mezelf te motiveren. Mijn situatie bij Groningen is uitzichtloos. Maar boos worden en opgeven, het zit niet in mijn karakter en dan kun je, ook als je zelf niet voetbalt, een voorbeeld zijn voor anderen."

Dan, wat feller: "Mensen moeten niet denken dat ik er niets meer van kan. Dat ik achter de rest aanhobbel of zo. Geloof me: ik kan echt nog wel voetballen. En fysiek mankeert er niets aan me. Ik hoor elke training bij de vijf spelers die de meeste kilometers hebben gelopen."

"Eigenlijk is het heel simpel. Ik speel niet door een keuze van de club. Maar ik heb altijd mijn werk gedaan en er nooit met de pet naar gegooid. Niemand bij FC Groningen kan negatief over mij praten."

Groningen had wel meer van jou verwacht.
"Ik was vorig seizoen reserve-aanvoerder en speelde alles. Oké, het was niet super goed, maar óók niet super slecht. We hebben onze doelstelling gewoon gehaald: deelname aan de play-offs. En ook in de voorbereiding op het huidige seizoen heb ik alle wedstrijden meegedaan. Als centrale verdediger. Dat was een noodoplossing, omdat Groningen de selectie nog niet rond had."

"Ik wilde de club helpen, maar daardoor heb ik onder deze trainer nooit op mijn eigen positie gespeeld. Terwijl ik ook had kunnen zeggen: bekijk het maar, ik ben middenvelder - dáár wil ik spelen. Ik heb altijd een groot verantwoordelijkheidsgevoel naar de rest van de spelersgroep gehad."

Maduro vorig seizoen namens FC Groningen in actie tegen Ajax Beeld anp

Hij roert in zijn ijsthee. Dan opeens: "Van aanvoerder tot een speler die ze niet meer wilden en dat in amper een week tijd. Nogal een contrast, vind je niet? Weet je, het is overal hetzelfde. Voetbal is soms politiek."

Leg uit.
"Groningen wil besparen op de salariskosten. Er moeten dus spelers van de loonlijst. Het huwelijk tussen een club en een speler kan soms tegenvallen. Maar vergeet niet: ze zaten er zelf bij toen ik het contract ondertekende. Het is voor mij wel gemakkelijker praten dan voor jonge spelers. Ik heb vaak voetballers meegemaakt die in hetzelfde schuitje zaten als ik nu. Bovendien heb ik al een carrière achter de rug."

Via Ajax en Valencia ging je naar Sevilla, Paok Saloniki en FC Groningen. Wat is je conclusie?
"Dat de lijn naar beneden gaat, hè? Een blessure in 2010 was het turning point van mijn carrière. Ik speelde alles bij Valencia en het Nederlands elftal en stond in de belangstelling van Bayern München. Tot ik mijn enkelbanden scheurde en ik vijf maanden moest revalideren. Het niveau dat ik vóór die blessure had, heb ik nooit meer aangetikt."

"Toch overheerst het gevoel dat ik alles uit mijn carrière heb gehaald. Ik heb op een WK en de Olympische Spelen gevoetbald en in de Champions League gespeeld. Maar wat ik misschien nog wel belangrijker vind: bij elke club waar ik heb gevoetbald, kom ik nog door de voordeur binnen. Dat is me heel veel waard."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden