Plus

'Liefde uiten is gewoon lastig voor een Groenewegen'

Een jaar geleden won Dylan Groenewegen op de Champs-Elysées voor het eerst een Touretappe. Dit jaar viel hij na twee ritzeges vroegtijdig uit. Het duurde jaren voordat vader Gerrie het talent van zijn zoon zag.

Dylan Groenewegen wint ¿ afgetekend ¿ de sprint in de achtste etappe van de Tour van dit jaar, voor onder anderen André Greipel (midden, rechts) en Fernando Gaviria (rechts) Beeld Philippe Lopez/AFP

"Deze gaat dus nooit meer af." Gerrie Groenewegen wijst in zijn fietsenzaak in de Rivierenbuurt naar zijn pols, waar een paars vodje omheen zit. Het polsbandje is zijn meest waardevolle aandenken aan de dag waarop de grootste droom van zijn zoon werkelijkheid werd. De dag dat Dylan Groenewegen won op de Champs-­Elysées in Parijs, de plek waar alleen de allersterkste sprinters mogen juichen.

Het bandje is een jaar later versleten en verkleurd. Afscheid neemt Groenewegen er niet van. In de kleine witte letters valt nog net 'Tri­bune Grand Palais 23/7' te lezen. Zijn zoon vergeet de laatste dag van de Tour de France van 2017 misschien nooit meer, maar hij ook niet.

Groenewegen glundert als hij vertelt over de gebalde vuisten die hij die zomeravond op de tribune in de lucht stak. De hoeken van zijn smalle lippen krullen omhoog. "Ik ben zo trots op mijn zoon. Echt ongelofelijk dat hij dit heeft geflikt en nu weer als kopman van LottoNL-Jumbo twee etappes heeft gewonnen."

Trots
Normaal is de fietsenmaker niet heel spraakzaam. Zeker niet tegen zijn zoon. Ze hebben een goede band, maar praten vooral over wielrennen. Persoonlijk worden gesprekken zelden.

"Ik hoop dat Dylan voelt dat ik trots op hem ben," zegt hij. "Ik krijg het moeilijk uit mond. ­Eigenlijk helemaal niet. Dat gevoel uiten vind ik lastig. Het lukt me niet. Liefde uiten is gewoon lastig voor een Groenewegen."

Voor vader Groenewegen is het verkleurde polsbandje zijn teken van trots en liefde. Zijn manier om te zeggen dat Dylan het goed doet als wielrenner. "Dylan heeft andersom hetzelfde. Hij is ook geen prater. Op vaderdag deelt hij een foto van mij op zijn Instagram. Dat is dan weer zijn manier van uiten. Mooi toch?"

Niet weer dat achterlijke gedoe
In het gezin Groenewegen was voor Dylan lange tijd een bijrol weggelegd. Het dagelijkse reilen en zeilen draaide om zijn zus Maxime. Zij was de spil van de familie. Het dagritme werd op haar afgesteld.

Gerrie Groenewegen in zijn fietsenzaak in de Rivierenbuurt, met om de pols het paarse bandje Beeld Jean-Pierre Jans

Ze was een exceptioneel talent op de fiets dat wekelijks streed met onder anderen Marianne Vos en werd voor haar achttiende al acht keer Nederlands kampioen. Groenewegen stond zijn dochter bij als coach en trainer. Maxime was in zijn ogen destijds belangrijker dan de vijf jaar jongere Dylan.

Groenewegen, zelf oud-renner, denkt dat de basis van het succes van Dylan ligt bij Maxime. Hij stak al zijn tijd in de wielercarrière van zijn dochter. "Toen ze op een dag thuiskwam met de mededeling dat ze prof wilde worden, dacht ik: nee hè? Niet weer dat achterlijke gedoe. Toch hielp ik haar op twee voorwaarden: we moesten verjaardagen blijven vieren en ik wilde tijd voor vrienden overhouden. Van beide voornemens kwam niets terecht."

Hard tegen hard
Uren, dagen, weken stak hij in de ontwikkeling van zijn dochter. Hij op de scooter, zij op de fiets achter hem aan. Om geen klanten te verliezen paste zijn vrouw ondertussen op de winkel.

Elke rit eindigde in ruzie. "Maxime was eigenwijs en wilde alleen hard in hetzelfde tempo fietsen. Ik vond dat ze moest intervallen met rust tussen de tempoblokken. We kwamen er ­samen nooit uit, dan wenste ik haar meestal een fijne dag en reed vervolgens alleen naar huis. Aan tafel ging het bekvechten tussen mijn dochter en mij gewoon door. Echt hard tegen hard. Dylan hield zich op de achtergrond."

Het verkeerde voorbeeld
De jonge Dylan stond zo altijd in de schaduw van zijn oudere zus. Zijn vader had weinig oog voor hem, maar Dylan wist waar zijn racefiets stond en ging wielrennen als hij zin had. Zijn ­vader had eigenlijk geen idee dat Dylan veel schik had in de sport.
"Terwijl ik met Maxime in de weer was, fietste Dylan vaak alleen.

Hij zag altijd het verkeerde voorbeeld van zijn zus. Zij vond het nooit genoeg. Toen Maxime Nederlands kampioen werd met een enorme voorsprong, zei ze dat het slecht was. Zulke uitspraken zou Dylan nooit doen. Hij vond het gewoon leuk, en vindt dat nog steeds."

Hoewel vader en dochter het zelfde doel hadden, een profcarrière voor Maxime, liepen hun meningen over de weg daarnaartoe sterk uiteen. "De sfeer in huis was in die puberjaren van Maxime heel vervelend. Maxime en ik waren tegenpartijen, mijn vrouw de scheidsrechter."

Strijd
Toen Dylan zich jaren later ontwikkelde als wielrenner en zich meldde bij de Nederlandse top had vader Groenewegen geleerd van zijn strijd met Maxime. "Ik bemoeide me er helemaal niet mee. Met Dylan had ik ook nooit woorden. Dat fanatisme van mij werkte averechts voor Maxime en zou Dylan ook niet helpen."

Maxime moest uiteindelijk al op haar zeventiende stoppen met wielrennen door de ziekte van Crohn. "Ze vindt het soms moeilijk om ­Dylan zo fit te zien, terwijl zij al jaren met haar gezondheid kwakkelt. Maar ook zij is trots op Dylan. Dat weet ik zeker. We zeggen het niet zo vaak, maar eigenlijk kunnen we allemaal niet zonder elkaar."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden