Lezersbrieven

Lezers over de Ajax-finale 1995: ‘We regelden een tv op ons trouwfeest in Artis’

Museumplein, 25 mei 1995.Beeld Hollandse Hoogte / René Bouwman

Het is zondag precies 25 jaar geleden dat Ajax de Champions League won. We vroegen Paroollezers hoe ze die overwinning destijds beleefden. 

Ziekenhuis

Het weekend voor de finale was ik met vrienden en vriendinnen naar de Ardennen. Bij het mountainbiken verloor ik mijn voorwiel en sloeg ik met mijn hoofd tegen het asfalt. Met ruim honderd hechtingen werd ik de volgende dag wakker in het ziekenhuis in Marche-en-Famenne. Daar heb ik in mijn eentje de wedstrijd gezien. Een topavond.

Bart Wortman, Haarlem

Van rook naar gas

Na ons laatste examen, Engels, trokken we zoals gewoonlijk naar coffeeshop The Border. In de kelder stond een tv. Niet groot, maar iedereen paste eromheen. In minuut 85 ontplofte de coffeeshop. “Op naar het Leidse!” klonk het. De rest van de avond is voornamelijk een roes. Toen kwam het traangas. Waarom, dat wist eigenlijk niemand. De zoete smaak van de overwinning werd hiermee een brandmerk op mijn ziel.

Rick Lindeman, Utrecht

Geen uitweg

Als commandant van de Mobiele Eenheid sta ik met een peloton op het Kleine Gartmanplantsoen. Meer dan die ene groep ME is er die avond niet. Ik voel de agressie over het plein zweven en negeer daarom het bevel om de helft van mijn mensen naar het Rembrandtplein te laten vertrekken: ik vind het onverantwoord om met zo weinig politie achter te blijven. Na het laatste fluitsignaal barst de gekte los: bushokjes en telefooncellen worden gesloopt, de fruitstal geplunderd. Er vallen gewonden. Ik besluit in te grijpen maar besef dat we ver in de minderheid zijn. Ik laat, om te overleven, het plein vol traangas schieten. Er is geen andere uitweg. Uren vechten we met doorgesnoven, dronken supporters. Aan beide zijden vallen gewonden op wat een feestje had moeten zijn. Rond vier uur en ruim 200 traangasgranaten verder ga ik doodmoe maar niet voldaan naar huis.

Leen Schaap, Amsterdam

Herkansing Duits

Toen mijn vriend kaartjes had bemachtigd, had ik het niet meer, ik kon naar Wenen! Helaas, ik mocht niet van mijn moeder: ik had herkansing Duits. De radioversie van het puntertje van Kluivert was niet minder mooi, tijdens mit/nach/ bei/zeit.

Mark Veldman, Bussum

Rondvaartkapitein

Op de avond van de finale moest ik werken, dus van de wedstrijd heb ik niets gezien, wel gehoord! Na mijn dienst − ik was rondvaart­kapitein − voer ik mijn boot naar de werf, zodat hij versierd kon worden voor de huldiging de volgende dag. Een onvergetelijke vaart! Overal voeren bootjes, dus ik moest verschrikkelijk goed opletten om zonder ongelukken door die chaos heen te varen. Naderhand heb ik de beelden gezien; zo leuk, maar ik had er helemaal niets van meegekregen. Op het moment zelf was het opletten en geconcentreerd blijven, hopen dat alles goed ging.

Rinus Kiers, Amsterdam

Beeld Rinus Kiers.

Dag van mijn leven

Toen bleek dat Ajax in de finale stond, wat niemand voor mogelijk had gehouden, regelden we natuurlijk een tv op ons trouwfeest in Artis. We zijn euforisch als Kluivert vlak voor tijd scoort. De band speelt We Are The Champions en de hele stad viert met ons feest.

Nina Tellegen, Amsterdam

Met de binnenkant?

Er is me veel ontgaan, die memorabele avond in Wenen. Karatetrap Van Gaal? Niet gezien. De tranen van Rijkaard? Kennis van genomen in de nabeschouwingen van de volgende dag. Het puntertje van Kluivert? Ik zou gezworen hebben dat hij met de binnenkant scoorde. Maar de omhelzingen van mijn vrienden Herman en Arne na die goal voel ik nog. We waren erbij.

Job van Amerongen, Amsterdam

Kanu

We gaan naar Wenen toe! Gekkenhuis bij het Olympiaplein. Een van ons zessen was zijn paspoort vergeten, dus vertrokken we als laatsten. Daardoor kwamen we redelijk nuchter aan in het stadion, zodat we in ieder geval nog iets van de wedstrijd hebben gezien. Wij waren erg stil ten opzichte van de Milanfans, eigenlijk tot halverwege de tweede helft, toen kwam het geloof terug. En het gebeurde, alles ontplofte. Het enige dat we hadden gezien was een uitschuivend been en een goal. Dat moest Kanu zijn geweest! Pas op het Museumplein hoorden we dat het Kluivert was.

Bas Döbelman, Diemen

Ook in Rotterdam

In café Vermeulen op de hoek van de Nieuwe Binnenweg en de Heemraadssingel in Rotterdam zag je in de poulefase een paar Ajacieden en mopperende stamgasten, maar die laatsten raakten steeds verder in de minderheid. Er kwamen steeds meer Ajacieden, met als hoogtepunt natuurlijk die finale in Wenen. Een stampvol café in Rotterdam-West met alleen maar Ajacieden zagen Patrick Kluivert scoren en gingen uit hun bol. Gelukkig hadden Feyenoordfans hier geen weet van.

Paul Heuberger, intussen in Amsterdam

Koning

Voetbal mag dan een bijzaak zijn, voor ons was dit een bloedserieuze hoofdzaak. Wij, een groep geboren en getogen Amsterdammers die elkaar al sinds de kleuterklas kenden. De wedstrijden bekeken we thuis, bij onze ouders (cateringtechnisch beter) en in de kroeg (feestelijk en duur). De volgende dag deden we met brakke hoofden soms een zomers dagprogramma. Na zo’n uitstapje naar Zandvoort stonden we met twee volgepropte auto’s voor het stoplicht bij de Rai. Rozig en slaperig. Daar stak hij over, onze held, Louis van Gaal. We werden helemaal gek, gilden tegen elkaar: ‘dat is ’m, dat is ’m!!’, David deed z’n raam open, hing naar buiten en riep: ‘Koning!’ Louis lachte naar ons, blij en trots (denk ik) en stak zijn duim op.

Willemijn Douqué, Amsterdam

Op zijn Italiaans

Verzamelen: Stadionplein. Busreis: lang. Sfeer: goed. Stad: schitterend. Weer: fantastisch. Gevoel: lekker. Weißbier? Schmeckt gut! Stadion: klein. Plek: schuin achter. Sfeer: groots. Lied: WTF is Milan? Eerste helft: slecht. Karatetrap Louis: fenomenaal. Tweede helft: beter. Wissels: tactisch sterk. Doelpunt: in mijn geheugen gegrift. Overwinning: briljant! Verdiend? Ach... op zijn Italiaans. Museumplein: magistraal!

Daan Moree, Amsterdam

Mooiste dag van mijn leven

Kerstnacht 1994. Midden in de nacht zat ik opeens rechtop in bed. Oh god, als we wél die finale halen... Onze trouwdag was tot in de puntjes gepland, mooi op de dag voor Hemelvaart. Gemeentehuis, de trouwauto, het zaaltje aan de Middenweg, de fotograaf, alles keurig vastgelegd. Maar opeens realiseerde ik me die nacht: dit is de finaledag. Stel je voor, al 17 jaar wekelijks naar Ajax en dan dit missen? En hoeveel vrienden zouden wel niet afzeggen voor het feest? En terecht. We moeten het omgooien. Flexibiliteit, zeer belangrijk in het huwelijk. Het werd 12 mei en de 24ste zat ik in Wenen. Mei 1995, ONVERGETELIJK!!!

Jaap de Vries, Heiloo

Fiat 500

Met vrienden de wedstrijd gekeken, totale ontlading daarna en mijn zijn allen de stad in. Druk op De Munt, er kwam toeterend een Fiatje 500 door de menigte aanrijden, ik ging op de motorkap zitten en ben met dat autootje over de hele Vijzelgracht gereden. Weteringcircuit en weer terug. Zij toeteren en ik juichen. Kan mij de mensen die erin zaten niet meer herinneren, maar het rondje is mij altijd bijgebleven. Vooral ook omdat ik na het rondje in alle drukte (en de toch licht beschonken toestand) mijn vrienden gewoon weer heb teruggevonden!

Emiel Reiding, Amsterdam

Duits nummerbord

Ik werkte al een aantal jaar in het buitenland, maar wilde als Ajaxfan deze wedstrijd coûte que coûte in Amsterdam zien. In de spits reed ik als een gek van Frankfurt naar Mokum. Vlak voordat de wedstrijd begon kwam ik eindelijk aan in het centrum, waar veel volk was en weinig plek om mijn auto te parkeren. Daar had je het al, de eerste spreekkoren over mijn Duitse nummerplaat. Mijn redding: mijn opgehangen Ajax-tricot achter het autoraam. ‘Fabelhaft!’ klonk er, ‘Super’ en ‘Herzlich willkommen und viel Spass’! De rest is historie.

Jan Feenstra, Amersfoort

Hostel

We waren het hele jaar op reis in Indonesië. Er was nog geen mobieltje en geen internet. Toch had ik door dat Ajax in de finale van de Champions League stond. We vroegen in het hostel of we daar de wedstrijd konden zien. De nachtwaker, de kruiers en taxichauffeurs die er waren, spraken geen Engels, maar het wonderwoord was Ajax. Toen dat woord viel, ging de tv aan.

Jan Jaap van Lomwel, Haarlem

Stanley Menzo

Als jongen van 17 had ik het grote geluk door vrienden met wie ik al jaren naar Ajax ging te worden uitgenodigd om mee te gaan naar de finale in Wenen. In ons reisgezelschap zat niemand minder dan de populaire oud-Ajaxdoelman Stanley Menzo. Toen we bij het feestplein aankwamen in Wenen werd hij door enthousiaste, en (licht) beschonken fans op de schouders genomen. De hele dag was een groot feest, in een geweldige sfeer, ook met de fans van AC Milan. Een van de mooiste dagen van mijn leven.

Yves Viegen, Amsterdam

Beeld Yves Viegen

Zeedijk nr. 24

Natuurlijk wilde iedereen naar Wenen. We waren echter te laat. Het alternatief: kijken bij Frits op Zeedijk nr. 24. Frits woonde bijna altijd samen, maar nu tijdelijk even niet. En dus zaten en stonden er om klokslag 20.45 uur twintig man op 16 vierkante meter. De eerste vijf zittend op de grond, rij twee op stoelen, rij drie op barkrukken (geleend bij benedenburen van café Casablanca), rij vier louter staanplaatsen. Het puntertje van Kluivert veranderde alles. Die avond, die nacht, de dagen erna, ons leven. Maar vooral ook het net aangelegde vloertje van Frits. Samenwonen deed Frits niet meer op nummer 24.

Theo Doyer, Amsterdam

Iets goed doen

Vlak bij het Ernst Happelstadion hielp ik een omaatje met het uit de tram stappen. In mijn beleving heeft dit Ajax achteraf geluk gebracht. Het is daarom dat ik nog steeds bij belangrijke buitenlandse wedstrijden van Ajax iets ‘goeds’ probeer te doen. Zo heb ik de afgelopen jaren in buitenlandse steden al heel wat deuren voor mensen opengehouden en mensen geholpen met oversteken. Alles voor een goed resultaat.

Bjorn Schipper, Amsterdam

Normale Hollandse kaas

Als cateraars verzorgden wij de catering aan boord van de rondvaartboten. Het werd een onvergetelijke ervaring. We serveerden tijdens de boottocht, naast de nodige drankjes, kleine broodjes met wat luxer beleg. Kritische consument Edgar Davids meldde zich al snel, of we geen broodjes met normale Hollandse kaas hadden in plaats van geitenkaas met honing en tijm. Patrick Kluivert moest een aantal malen gered worden van de achterplecht van de boot, als een brug hem bijna noodlottig werd. De hele tocht was één groot lint van gejuich, een ongelofelijke belevenis.

Ben van Noort, Leverkusen en Sjoerd de Haan, Utrecht

Milaan

Ik zat op een berg met een hooivork en zestien geiten, en met een man die ik graag aan die hooivork wilde rijgen. Voetbal deed me niets, maar hij kreeg mee dat Ajax weer als vanouds reuzenploegen versloeg en toen ze de finale haalden wilde hij naar Milaan. We lieten de geiten de geiten en hun melk aan de lammetjes en liepen de berg af, waar we in een rammelend Fiatje stapten en naar Milaan reden. Het Piazza del Duomo zag zwart van de mensen voor een gigantisch scherm. We waren de enige kaaskoppen, weliswaar zonder Ajaxsjaaltjes maar duidelijk lang en blond. We durfden niet te juichen toen Kluivert de bal in het doel frommelde, en het wel heel erg stil werd op het plein. Toch werden we gespot door Berlusconi TV die onze ingehouden vreugde en verkrampte gezichten aan heel Italië toonde. We maakten snel dat we wegkwamen.

Eva de Klerk, Amsterdam

Ooggetuige van een memorabele wedstrijd

’s Morgens rond half tien gaat de telefoon: Maarten Oldenhof. Niet alleen mijn benedenbuurman in Amsterdam maar ook financieel directeur van Ajax. Hij stond op Schiphol met bestuur, directieleden en genodigden op het punt te vertrekken naar Wenen en er waren twee gasten niet op komen dagen. Als ik binnen 20 minuten met mijn vrouw op Schiphol zou arriveren, dan konden wij mee. En dat lukte. Twee uur later liepen we rond in Wenen en daarna naar het stadion. Zo waren we ooggetuige van die memorabele wedstrijd. De volgende morgen om 6 uur kwamen we schor gezongen weer thuis en ’s middags stonden we langs de gracht de spelers toe te juichen. Godallemachtig, we waren er echt bij geweest.

Jack Spijkerman, Amsterdam

Beeld Jack Spijkerman

Anna Louise

De weeën begonnen op 24 mei om half 5 ’s ochtends en mijn vrouw en ik gingen direct naar de verloskamer in het ziekenhuis. Geen man overboord, de finale was pas ’s avonds en hoe lang kan het nou allemaal duren? Ik leefde die dagen toe naar de geboorte van mijn eerste kind en naar de Ajaxfinale in Wenen. Uiteindelijk werd mijn dochter om half één geboren; de finale vergat ik in alle emotie helemaal. Na een lange dag kwam ik om half tien uitgeput, voldaan en verward thuis en zette routinematig de tv aan. Natuurlijk, Ajax speelt! Het was de tweede helft en het was niet beslist, althans tot het moment van het puntertje van Kluivert. Man, man, wat een dag! Hoe we haar genoemd hebben? Anna Louise!

John Vaartjes, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden