PlusAchtergrond

Klaas-Jan Huntelaar, dat waren hele fijne jaren

Zijn afscheid kwam haast ongemerkt: Klaas-Jan Huntelaar stopt definitief. Verslaggever Sjoerd Mossou volgde de spits vanaf zijn doorbraak als tiener en blikt terug.

Bij Ajax gaf Huntelaar alles om te scoren en hij vierde elk succes, zoals deze 1-0 in 2017 tegen Groningen.  Beeld ANP
Bij Ajax gaf Huntelaar alles om te scoren en hij vierde elk succes, zoals deze 1-0 in 2017 tegen Groningen.Beeld ANP

De laatste keer dat ik kort appcontact had met Klaas-Jan Huntelaar, was kort na de 1-0 nederlaag van Schalke 04 tegen Arminia Bielefeld, in april van dit jaar. De spelersbus van de club was de avond ervoor bestormd door woedende supporters. De beelden gingen de wereld over: in het donker moesten sommige spelers rennen voor hun leven, dwars over de parkeerplaatsen van de Arena Auf Schalke. Het was best een beangstigend schouwspel, maar met Huntelaar ging het de volgende dag allemaal prima.

Sterker nog: ergens had hij er enorm van genoten. Het hóórde bij Schalke, vond hij, club van diepe emoties en eeuwige chaos. “Voetbal moet extreem zijn.” vertelde hij daar jaren eerder al eens over. “Ik hou heel erg van die dunne lijn tussen winst en verlies, tussen alles of niets. Hoe scherper en harder die tegenstelling, des te mooier.”

Stijf van adrenaline

Als speler van Ajax zat hij ooit in een spelersbus die werd opgewacht door jongens met zwarte petjes en capuchons, op het dek van de Arena. Trainer Marco van Basten wist niet wat hij zag, maar Huntelaar stond meteen te stuiteren in het gangpad, helemaal stijf van de adrenaline. De spanning, de agressie, de emoties: stiekem kreeg de voetballer uit Hummelo er een enorme kick van.

Het is geen toeval dat Huntelaar juist in de Rotterdamse Kuip zo vaak op zijn best was. Juist daar, met al die schuimbekkende fanaten op de eerste rijen van het stadion, kwam er vaak extra kracht bij hem boven. Zijn plotse terugkeer naar Schalke 04, halverwege het afgelopen coronaseizoen, op de drempel van degradatie: ook dat paste precies bij hoe Huntelaar voetbal beleeft.

Alles wat kabbelt, is saai in zijn ogen. Liever degraderen met Schalke 04, in het oog van de orkaan, dan een ceremoniële bijrol bij Ajax. Huntelaar heeft veel trekken van een intelligente denker, maar tijdens zijn loopbaan koerste hij het liefst op zijn instinct, zowel op het veld als daarbuiten.

Origineel van geest

Ook dat maakte hem tot zo’n intrigerende jongen om al die jaren te volgen, of het nou in de Achterhoek was of in Polen, in Fortaleza of in Milaan. Een voetballer die altijd boeiend was om te interviewen, omdat hij de dingen net even anders beschouwde dan de doorsnee speler. Eigenzinnig vaak, soms lastig te doorgronden, maar altijd origineel van geest. Een echte liefhebber bovendien, gek op de cultuur van het voetbal.

Dat was al zo toen hij negentien was. Voor Voetbal International interviewde ik hem ergens begin deze eeuw thuis in Hummelo, terwijl moeder Maud thee zette en biscuitjes bracht in een blikken trommeltje. PSV had hem destijds uitgeleend aan De Graafschap, Huntelaar zat vaker op de bank dan hem lief was, maar hier zat een jongen die geen enkele ruimte liet voor twijfels. Een geboren spits, idolaat van scoren. Zelfbewust, eigenwijs en vastberaden. Straks ging hij nog even op doel schieten op het trapveldje aan de overkant.

Bij Schalke 04 genoot Huntelaar van de dramatische ontwikkelingen rond de club. Beeld AFP
Bij Schalke 04 genoot Huntelaar van de dramatische ontwikkelingen rond de club.Beeld AFP

Dat hij geen minuut mocht invallen in de WK-finale van 2010, is hem altijd dwars blijven zitten. Huntelaar gelooft heilig dat hij destijds gescoord zou hebben in Johannesburg, juist onder de grootste druk denkbaar. Technisch was hij dan geen wonderkind, in mentaal opzicht had Huntelaar veel van een perfecte spits: stoïcijns in het hoofd, hartstochtelijk in het lijf, gezegend met een feilloos gevoel voor de goal.

Woest en ongetemd

Met bondscoach Bert van Marwijk kwam het na die finale nooit meer goed. Rond het EK van 2012 was hij sportief op zijn best, als topscorer van de Bundesliga, maar de concurrentiestrijd met Robin van Persie strandde in woede en frustraties. Zelden maakte ik Huntelaar zo woest en ongetemd mee als toen in Polen en Oekraïne. De stoom kwam drie weken lang onophoudelijk uit zijn oren. Die beroemde clash met Mark van Bommel, de schoonzoon van de bondscoach en zijn natuurlijke tegenpool, kon niet uitblijven. Huntelaar was als een leeuw die weigerde gekooid te blijven.

Huntelaar bezit de nuchterheid, de humor en de beschouwende blik om er nu om te kunnen lachen. Vissend met zijn broers in Noorwegen, onkruid wiedend in zijn tuin in de Achterhoek, spelend met de kinderen en luisterend naar obscure rockbands kan hij eindeloos terugkijken op een schitterende carrière.

Het einde van die loopbaan werd niet geregisseerd, met pakweg een benefietwedstrijd of een musical, of met een ‘officieel statement’ op zijn eigen website. Geen poeha, geen opsmuk, geen mierzoet gedoe. Huntelaar, nu 38, liet gewoon de tijd zijn werk doen en stopte met voetballen – ook in dit geval op gevoel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden