Plus

Kiki Bertens nadert kruispunt: opgeven of door?

De ene stem zegt: het is mooi geweest. De andere stem zegt: niet stoppen, er zit nog veel meer in het vat. Kiki Bertens is geen opgever, maar in een loodzwaar jaar is de gedachte soms aantrekkelijk.

Kiki Bertens had het moeilijk gisteren tijdens haar wedstrijd tegen Polona Hercog op Roland Garros.  Beeld AFP
Kiki Bertens had het moeilijk gisteren tijdens haar wedstrijd tegen Polona Hercog op Roland Garros.Beeld AFP

Dat ene punt, op 4-3 en 40-30 in de derde set. Breakpoint voor Bertens, eigenlijk een virtueel matchpoint. Ze gaat de rally aanvallend in, voelt dat tegenstander Polona Hercog in de touwen hangt. Maar precies op het moment dat ze de trekker moet overhalen, schakelt Bertens terug naar een veilige bal. Hercog neemt het initiatief over, wint het punt, pakt de game en laat vanaf 4-4 de zeer gespannen Bertens de fouten ­maken.

Het was zo’n wedstrijd waar Bertens er tig van heeft gespeeld. Die ze vaak op ‘Kikiaanse wijze’ wist om te buigen, op karakter. Maar in het ­tennisjaar 2021 gaat niets vanzelf. Het zelf­vertrouwen, van nature toch al niet overmatig aanwezig bij Bertens, is broos. Al bij 4-5 maakte ze met haar armen het gebaar: over en sluiten.

Wie haar zo ziet worstelen met zichzelf, gunt haar een leven zonder tennis. En dat gunt Bertens zichzelf ook weleens, vertelde ze al voor het toernooi. “Soms denk je: waarvoor doe ik het nog?” De wereld lag aan haar voeten, twee jaar geleden. Stevig in de top 10 speelde ze honderd partijen per jaar en won altijd wel een paar mooie titels.

Niet in de flow

Maar toen kwam corona. “De topsporter die ­jarenlang week in week uit moest presteren, bij wie de boog altijd gespannen stond, liet vorig jaar de teugels vieren. Zoals de meeste atleten,” legt coach Elise Tamaëla op Roland Garros uit. En daarna liet ze zich opereren aan een achillespeesblessure die al een paar jaar pijn bezorgde. Tamaëla: “Die comeback daarna is enorm zwaar voor Kiki. Dat is echt tegengevallen. Dus zijn er momenten dat ze zich afvraagt: moet dit nog? Ze komt niet in het ritme, in de flow, waar ze tot begin vorig jaar in zat. Dat is superpittig.”

Elke dag urenlang trainen, daar zit hem voor Bertens het plezier van het proftennisser zijn niet in. Wedstrijden winnen – alleen dat geeft voldoening. En misschien is de constatering wel dat ze haar beste periode achter zich heeft liggen. Nummer 4 van de wereld, beste Nederlandse tennisster ooit, 11,5 miljoen dollar bij elkaar geslagen. Wie maakt haar iets als ze aan het einde van het jaar zegt: dat was het dan.

Gezin stichten

De gedachte om in een nieuw huis, dichtbij haar roots, een gezin te stichten, een ‘normaal’ leven te leiden, zonder de constante pijn en stress van het topsporten, het is aanlokkelijk. “Hoe ik nu verder ga? Goede vraag. Geen idee nog,” zei Bertens. Niet gek, kort na de nederlaag. “Deze komt heel hard aan.” Zou ze nu moeten beslissen, was de knoop snel door­gehakt.

Had ze die ene bal op 4-3 wel gemaakt en de wedstrijd misschien gewonnen, had de wereld er gisteren in Parijs totaal anders uitgezien.

Zo meedogenloos is tennis. Dan had Bertens overigens nog steeds geen goede partij ­gespeeld. In een oefenset op de training sloeg ze van de week elke game twee haarscherpe aces, nu was het met snelheden van rond de 135 kilometer per uur meer de bal in het spel brengen. De ‘mannenbal’ die Bertens een paar jaar geleden vanuit het achterveld sloeg, kwam gisteren maar zelden van haar racket. Niet omdat ze die niet meer in haar repertoire heeft. Nee, het ­toverwoord is vertrouwen. Zonder wedstrijd­ritme, vorm en met nog altijd sluimerende ­twijfel over haar lijf, kruipt Bertens in haar ­comfort zone.

Verslavend gevoel

Zelfs zonder haar wapens veelvuldig in stelling te brengen en ‘op veilig’ had ze de partij nog bijna gewonnen. Dát besef zou, als de pest uit haar lijf is, moeten overheersen. Bertens kijkt niet graag naar beelden van zichzelf. Maar ze zou verplicht moeten worden de beste acht ­punten van haar wedstrijd tegen Hercog terug te kijken. Dan ziet ze: ik ben het niet verleerd, ik kan nog steeds bijzonder goed tennissen.

Hoe logisch ook de gedachte, kort na zo’n pijnlijk verlies op het belangrijkste toernooi van het jaar, maar dit is natuurlijk niet het moment voor rigoureuze beslissingen. Ze is pas 29, is het tennissen nog niet verleerd. Dat verslavende gevoel van winnen, dat komt vanzelf weer terug.

De coach: “Ik snap best dat mensen het over stoppen hebben. Maar Kiki vindt steeds weer ­ergens motivatie om er toch weer te gaan staan. Ik maak me daar nu ook helemaal niet druk om. Het is echt niet makkelijk. Voor haar niet, voor mij ook niet. Maar we laten dit even bezinken. En dan maken we samen weer een plan.”

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden