Plus Interview

Keeper Stephanie Bukovec : ‘Ik weet niet hoe ik moet rusten’

Met Stephanie Bukovec hebben de Ajax Vrouwen er een nieuw gezicht bij. De Canadese was ooit professioneel freestyler, maar koos toch voor een carrière op doel. ‘Ik hou ervan als een aanvaller me onder druk zet.’

Stephanie Bukovec: ‘De bal aan mijn voeten, dat blijft toch het beste gevoel.’ Beeld Ivo van der Bent

Stephanie Bukovec glimlacht van oor tot oor als ze na de fotosessie plaatsneemt aan een van de lange tafels in het clubhuis op De Toekomst. Dat ze na de ochtendtraining voor de camera van de fotograaf haar trucs mocht vertonen was voor de voormalig freestyler een extra speelmoment. “Het zorgt voor wat ontspanning tijdens de serieuze wedstrijdvoorbereiding.”

Bukovec is een keeper die de bal liever aan haar voeten dan in haar handen heeft. “I know, it sounds crazy, right,” zegt ze. Het gesprek is in het Engels, maar ze werkt hard aan haar Nederlands. Bukovec (23) heeft een Canadese moeder en een Sloveense vader en groeide op in Toronto. Haar ouders gingen uit elkaar toen ze net kon lopen. Ze werd sindsdien opgevoed door haar moeder die onderwijl een bloemenzaak runde.

Uitlaatklep

Om de kinderen een uitlaatklep te geven, deed haar moeder ze alle vier op een sport. Zo kwam Bukovec als vierjarige in aanraking met voetbal. Ze was op slag verliefd en ontpopte zich tot een veel scorende spits. Op haar dertiende raakte de keeper van haar team geblesseerd en viel Bukovec voor haar in. Hoewel ze meteen enthousiast was, richtte ze zich de jaren erna eerst nog op beide posities.

Dat leverde bijzondere situaties op, zoals die keer in de halve finale om de Ontario Cup. “De eerste helft stond ik op doel en maakte de tegenstander twee doelpunten, waarvan één waarbij ik niet sterk overkwam. De coach was boos en zette me in de tweede helft in de spits. Ik scoorde twee keer.” Voor de penaltyreeks ging ze terug op doel. “Ik pakte één strafschop en schoot de laatste er zelf in.”

Rondje om de wereld

Op haar vijftiende kwam Bukovec in contact met freestyle voetbal, toen ze per toeval kennis maakte met een freestylegezelschap. Als professioneel freestyler reisde ze heel Canada door voor optredens in commercials en op grote ­evenementen, zoals het wereldkampioenschap voor vrouwen in 2015.

Op haar laptop speelde ze opnames van trucs in slow motion af, net zo vaak totdat ze ze onder de knie had. De eerste video die ze zag was er één van Soufiane Touzani, de bekendste straatvoetballer van Nederland. Als iemand haar toen zou hebben verteld dat ze jaren later met haar favoriete truc, het ‘rondje om de wereld’, in een van zijn video’s te zien zou zijn, had ze die persoon voor gek verklaard.

Halverwege haar studietijd – Bukovec behaalde een bachelordiploma sociologie en crimino­logie aan Belmont University in Nashville – ­besloot ze zich volledig op het keepersvak te richten. “Ik had toch meer passie voor het voetbalspel dan voor freestylen.”

Omdat ze niet voor het Canadese team speelde, was er voor haar in Canada geen mogelijkheid om professioneel te voetballen. En dus ­benaderde ze trainers bij Europese clubs door ze een mail te sturen, met in de bijlage beelden van haar als keeper en als freestyler. Ze kreeg van elke trainer persoonlijk antwoord. “Een fijn aspect van de wereld van het vrouwenvoetbal,” zegt ze.

Instagrambericht

Bukovecs Europese avontuur begon in Zweden, in 2016. Een jaar later maakte ze haar debuut in de Nederlandse eredivisie, bij PEC Zwolle. Toen Touzani hoorde dat ze in Nederland speelde, stuurde hij haar een bericht via Instagram met de vraag of ze een filmpje met hem wilde op­nemen. “Toen ik zag hoeveel volgers hij had, realiseerde ik me pas hoe populair hij hier is. We hadden een heel leuke dag, hij is geweldig.”

Na PEC vertrok ze naar Thór/KA in IJsland, om Champions League te spelen. Een jaar later tekende ze een contract bij het Kroatische Split, met een heel andere reden. De keeperstrainer van Kroatië wist dat haar grootmoeder aan vaders zijde in Kroatië was geboren. Toen Bukovec de uitnodiging kreeg, woog ze haar opties. “De keuze was: misschien wel nooit voor Canada spelen, of de kans grijpen om met Kroatië kwalificatiewedstrijden voor het WK te spelen.”

Bij Split leerde ze veel speelsters van het nationale team kennen en nam ze Kroatische taal­lessen. Tot nu toe kwam ze drie keer uit voor het Kroatische nationale team, dankzij een Europees visum. Inmiddels heeft ze een Kroatisch paspoort aangevraagd, maar dat is lastiger dan verwacht. Zolang de aanvraag loopt, ligt haar ­interlandcarrière stil en focust ze zich zo veel mogelijk op Ajax.

Amsterdamse speelstijl

Dat ze Split al na vijf maanden verliet, begrepen haar teamgenoten wel. “Dit is een topclub. Als ik een goed eerste seizoen draai, zullen meer mensen me zien.”

Als keeper van PEC had ze al een duidelijk beeld gekregen van de typisch Amsterdamse speelstijl. “Ik keek er heel erg naar uit, omdat je hier als keeper je voeten mag gebruiken. Zelfs als ik een doeltrap heb en de tegenstander ons onder druk zet, wil trainer Danny Schenkel dat ik de verdedigers inspeel, zodat we kunnen opbouwen van achteruit. Daar hou ik van, dat is hoe voetbal hoort te zijn.”

Met bewondering kijkt ze naar Andre Onana. “Ik hou ervan hoe hij soms een aanvaller om de tuin leidt. Dat is iets wat ik ook zou kunnen doen, ja. De bal aan mijn voeten blijft toch het beste gevoel, vooral als een tegenstander me ­onder druk zet. In deze stijl, als je als keeper de bal krijgt en er komt een aanvaller op je af, dan willen ze niet dat je de bal zomaar wegtrapt. Met een aanvaller op volle snelheid is het redelijk makkelijk ’m te misleiden.”

Kroatische mentaliteit

Dat Lize Kop, reservekeeper bij het Nederlands elftal, nummer 1 op de rug heeft en zij nummer 22, zegt niets. “Dit is altijd mijn nummer geweest, al sinds ik jong was. En het is ook mijn verjaardag. Dus ik ben er juist blij mee.”

Bij PEC moest Bukovec naast het voetballen werken om rond te komen. Drie tot vijf dagen per week werkte ze in het restaurant van het ­hotel, pal naast het stadion. Een lastige combinatie, zegt ze. “Ik kon me niet volledig focussen op het trainen omdat ik telkens zo moe was.”

Nu is het af en toe het tegenovergestelde, met ineens veel vrije tijd. “Ik weet niet hoe ik moet rusten. In de laatste drie jaar heb ik misschien zeven dagen echt rust gehad. Zelfs op vakantie ging ik naar de sportschool of hardlopen. Ze zijn hier bij Ajax streng met overtrainen, dat is iets wat ik nog moet leren. Ik denk dat het mijn Kroatische mentaliteit is dat ik altijd wil trainen. Ik moet erop vertrouwen dat de staf weet wat ze doet. Rust is belangrijk voor het herstel.”

Cartoons

Haar andere hobby, tekenen, helpt daarbij. “Ik hou van cartoons en het schetsen van Disney­figuren. Geweldig dat ze nu zo veel remakes ­maken. Ik vergelijk ze met het origineel en hoe de tekenstijl zich heeft ontwikkeld.”

Onderweg naar een wedstrijd heeft ze altijd een schetsboek en een potlood bij zich. “Tekenen werkt kalmerend.”

En af en toe pakt ze een bal uit de kast en dribbelt ze naar het pleintje om de hoek voor een rondje om de wereld.

Die ligt aan haar voeten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden