PlusAchtergrond

Kajakker Martina Wegman gaat naar de Spelen: ‘Ik houd van nieuwe plekken ontdekken’

Martina Wegman (31) reisde jarenlang de wereld over, kajakkend over de wildste rivieren, tussen de krokodillen door en van de hoogste watervallen af. Deze zomer gaat ze in de kano naar de Olympische Spelen. ‘Uit je comfortzone worden gehaald en daarmee omgaan: dat is de uitdaging.’

Kano-ster Martina Wegman gaat de hele wereld over. Beeld Privébeeld
Kano-ster Martina Wegman gaat de hele wereld over.Beeld Privébeeld

Zó fel, zegt ze, wijzend op de blauwe tafel in de tuin van haar ouderlijk huis. Zo felblauw is de Rio Azul, in Chiapas, Mexico, misschien wel de mooiste rivier waarop ze ooit heeft gevaren. Haar memorabelste trip was wel die in Oeganda, waar ze zich als eerste vrouw waagde aan de vijfdaagse kajaktocht door de Murchison Falls. Het nationale park daar heeft een hoge concentratie krokodillen en nijlpaarden. Vlak voor vertrek hoorde ze dat net een zes meter lange krokodil was gevangen. Die had in die periode te veel dorpelingen opgegeten. “Die tocht was echt wel once in a lifetime,” vertelt Wegman, voor het eerst sinds oktober 2019 even in Nederland.

Ze is 31 en woont met haar vriend Mike het grootste deel van de tijd in Nieuw-Zeeland. Van alle Nederlandse deelnemers aan de Olympische Spelen is ze de onbekendste, maar ze gaat er toch echt naartoe. In de kano, op de slalom, op de kunstmatige baan in Tokio, waar ze al meermaals is geweest.

Levensstijl

Ze groeide op in Schoorl, vlak bij het strand. Aan haar muren hingen posters van kajakkers, zelf ging ze ook graag de branding in. Er waren de vakanties met het gezin in Europa, vervolgens een trip naar Australië en op haar zestiende de eerste reis naar Oeganda met haar broer. Sindsdien is het reizen nooit meer gestopt.

“Ik hou van nieuwe plekken ontdekken. Ik wil zoveel mogelijk landen zien, maar het is geen wedstrijd. Het gaat om de levensstijl. Ik ben veel in de natuur, op de rivieren, maar wandel ook de bergen in. Ik haal er plezier uit. Als je niet dezelfde taal spreekt en in een probleemsituatie verzeild raakt, word je uit je comfortzone gehaald. Daar dan mee omgaan, dat is de uitdaging. Uiteindelijk heb je altijd een leuk verhaal te vertellen.”

Ze zit in de tuin, in het zonnetje. Ook tijdens een gesprek in de buitenlucht houdt ze haar mondkapje op. Ze heeft vorige week maandag op Papendal haar vaccinatie gekregen en vertrekt binnenkort naar het EK in Italië. Vrienden heeft ze overal op de wereld, meestal kajak- en kanovaarders. Een routineus leven leidt ze dan ook niet: ze zit niet vast aan tijden en deelt zelf haar dagen in. Door het coronavirus én haar focus op de Spelen komt er dit jaar minder van het reizen, want ze wil een finaleplaats in Tokio. Ze droomt van een medaille op het toernooi waar haar vriend al tweemaal aan heeft deelgenomen. “Blijkbaar wil ik dat zo graag dat ik nu keurig leef vanuit een vaste basis.”

Spuitende geisers

Ondertussen valt in Nieuw-Zeeland genoeg te beleven. Na elk trainingskamp blijft ze wel even een paar dagen hangen om nieuwe plaatsen te zien. Na negen jaar Nederlandse winters vermijden, in ruil voor de Nieuw-Zeelandse zomer, is het avontuurlijke er wel af. Toch knijpt ze nog altijd af en toe haar handen dicht, struinend door de prachtige landschappen.

Ze woont er op het Noordereiland. In een klein dorpje aan een meer dat uitstroomt in de Okere Falls, bij de Kaitunarivier, waar ze voornamelijk op traint. Op bijna een uur rijden ligt Rotorua, een stad met spuitende geisers, stomende warmwaterbronnen en stinkende modderpoelen. De dichtstbijzijnde supermarkt bevindt zich op twintig minuten rijden met de auto. Dat mist ze het meest aan Nederland: gewoon op je fiets kunnen springen als je ergens naartoe moet.

Risico’s

Zes weken zat haar regio in een strenge lockdown, maar inmiddels leidt ze alweer een jaar een normaal leven. Met festivals, concerten en restaurantbezoek. “Er is hier geen covid in de community ,” zegt ze. “Net nadat de lockdown over was, ging ik weer naar een rugbywedstrijd. Wij zaten op een volle tribune, heel onwennig. Ik ben benieuwd hoe mensen in Nederland dat straks weer gaan ervaren.”

In 2015 is ze overgestapt naar de veiligere kano. Wildwater blijft immers wildwater, ook voor wie denkt alles in de hand te hebben. Ze heeft dierbaren verloren aan de sport. “Best veel mensen die ik ken, zijn overleden. Een goede vriendin, die ook in Nieuw-Zeeland woonde, is bij ons in de lokale rivier verdronken. Dat had veel impact. Het was de fase waarin ik meer naar de kano toe ben getrokken.”

De mooiste plek, de mooiste rivier? Die moet nog komen. Haar vriend, freelance fotograaf, wil graag een kajaktocht in Ethiopië maken, waar dat nog nooit gedaan is. Die struint nu Google Earth af. Onlangs ging hij naar Pakistan en Angola. “Toen ben ik niet meegegaan, omdat ik toch te bang was als vrouw. Als ik dan later de foto’s en video’s zie, denk ik toch: volgende keer moet ik het gewoon doen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden