In één klap is Groenewegen weer winnaar

Zijn ploeg had al twee keer kunnen feesten, maar Dylan Groenewegen voelde zich getergd na twee misgelopen sprints. Des te groter de vreugde na zijn ritzege in Chalon-Sur-Saône.

Groenewegen bleef in de massasprint Ewan en Sagan voor. ‘Op 250 meter ben ik vol gas gegaan en dat was genoeg.’ Beeld EPA

Hij juicht als hij over de streep komt en toch slaat de twijfel toe. Die verdraaide Caleb Ewan, die hem in het verleden al vaker nipt versloeg, zal hem toch zeker niet van zijn zo vurig gewenste ritzege afhouden? Seconden lijken uren. Dan volgt de bevestiging. De oerkreet van Dylan Groenewegen is niet alleen in finishstraat Quai Saint-Cosme te horen, maar ook aan de overkant van de rivier Saône.

“Yes!” Een mengeling van vreugde, opluchting en frustratie. Na twee gemiste kansen – de val op dag één als topfavoriet in Brussel, de verprutste mogelijkheid in Nancy – moest en zou Groenewegen vandaag winnen. Dus klinken er op de chaotische route van finishstraat naar coulissen kreetjes en brullen.

De lange serie tv-interviews moet maar heel even worden uitgesteld. Want hier is vader Gerrie. Gebruind door de Franse zon, waarin hij tijdens de ritten baadt als naast de door zijn zoon gehuurde camper aan de kant van de weg zit. De omhelzing is kort, maar krachtig. Weer een oerkreet uit zijn tenen. Bezegeld met een zoen van zijn vader op zijn wang. Deze overwinning is ook voor Gerrie, die hem al jaren voorgaat op de scooter tijdens trainingen, om hem tot de snelste sprinter van het peloton te maken.

Hij won in 2017 op de Champs-Élysées en vorig jaar in Chartres en Amiens. Dit seizoen stond er op zijn explosiviteit eigenlijk geen maat. Maar in plaats van Groenewegen ging Mike Teunissen er op de eerste dag met het geel vandoor, een dag later gevolgd door winst in de ploegentijdrit. Maar eindelijk is het nu Groenewegen. De Tourteller van Jumbo-Visma staat nu op drie.

Zelf staat de sprinter op vier ritzeges in de Tour, evenveel als Gerben Karstens en Jeroen Blijlevens. Statistieken waar hij niets mee heeft. Hij denkt alleen aan de zege die hij zojuist heeft binnengehaald en lacht onophoudelijk van oor tot oor. “Ik ben heel blij met mijn overwinning,” vertelt hij. “We hebben hier zo hard voor gewerkt de laatste maanden. Dan begint de Tour voor de ploeg natuurlijk geweldig, maar voor mijzelf niet zoals verwacht en gehoopt. Dus denk je: het zal toch niet waar zijn? Dit maakt heel veel goed.”

Teamgenoten

Achter hem passeert Peter Sagan. De groenetruidrager wordt vandaag derde, maar kan daarmee leven. “Congratulations,” zegt Sagan, terwijl hij Groenewegen vrolijk op de schouders slaat. Even later werkt de winnaar tussen het geven van antwoorden een bakje rijst met tonijn en olijven naar binnen. Hij prijst keer op keer zijn teamgenoten.

Logisch, want ondanks zijn val in Brussel en de vijfde plek dinsdag bij de tweede mogelijkheid, blijft de ploeg in de sprinter geloven en reed ook vandaag blind voor hem. Meteen na de officiële start gingen de Fransen Yoann Offredo en Stéphane Rossetto er vandoor, maar op zo’n 12 kilometer van de meet werden ze ingelopen. Tony Martin had deze etappe ongeveer tweehonderd kilometer (met hulp van Kasper Asgreen van Deceuninck – Quick-Step) op kop gereden. Wout van Aert deed een kopbeurt waarbij hij zeker drie kilometer lang ver boven de zestig per uur reed. Daarna was het Amund Grøndahl Jansen die Mike Teunissen en Groenewegen vooraan afzette.

Vol gas gegaan

Heel even leek de 26-jarige Amsterdammer zijn lead-out kwijt te raken, maar die liet zich terugzakken en maakte zo ruimte voor de sprint van zijn kopman. “Dat deed hij met gevaar voor eigen leven. Op 250 meter ben ik vol gas gegaan en dat was genoeg,” zegt Groenewegen. Teunissen: “We weten dat Dylan de snelste is. Het was niet vanuit ideale positie, maar dat kan hij oplossen.”

In de massasprint bleef Groenewegen de Australiër Ewan en de Slowaak Sagan voor, en zo betaalde het vertrouwen van zijn ploeg bij de derde sprintmogelijkheid zich uit. Weg de teleurstelling. In één klap is hij een ander mens. Niet meer de man van de val, de renner van de verprutste kans, geen vragen meer over het herstel. Dylan Groenewegen is weer de winnaar. “Met een overwinning heb je het als sprinter al goed gedaan. Nu ik er één heb, ga ik op zoek naar meer.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden