PlusInterview

Huntelaar nog in onzekerheid: ‘Mijn kinderen willen niet dat ik al stop’

Beeld ANP

Generatiegenoten als Robin van Persie, Wesley Sneijder, Arjen Robben en Rafael van der Vaart gingen hem al voor, zij het door de ‘normale’ uitgang. Plotseling is de afscheidsvraag nu ook actueel voor Klaas-Jan Huntelaar.

Heeft de 36-jarige spits van Ajax door de coronacrisis zijn laatste wedstrijd wellicht al gespeeld? Opeens lijkt het nieuwe leven van Klaas-Jan Huntelaar te zijn begonnen. Voetbal als dagelijkse zekerheid is sinds de coronacrisis weggevallen. De 36-jarige Achterhoeker vindt zichzelf thuis in Angerlo, net zoals veel ouders momenteel, terug als leraar van zijn vier kinderen Seb (10), Axel (8), Puck (6) en Jim (3) – of als hun speelkameraad. 

Daarnaast brengt de voetballer tijd door in het krachthonk, in zijn ­eigen moestuin, of tot voor kort op zijn mountainbike koersend door de prachtige omgeving van Montferland.

Normaal gesproken was hij in deze periode aan het bijkomen van de Klassieker, van ongetwijfeld een enerverend duel in de Kuip, met zijn Ajax tegen Feyenoord. Een wedstrijd die bij Huntelaar ­altijd speciale gevoelens oproept. En waarin hij in het verleden ook vaak trefzeker was. Een van die doelpunten heeft inmiddels een speciaal plekje in huis gekregen. De foto van een juichende Huntelaar, die langs de fanatieke Feyenoord-supporters rent. De afkeer in de ogen van het Legioen, de blijdschap op het gezicht van de spits. Het is een beeld dat in deze voetballoze dagen beklijft.

Er zijn momenteel belangrijkere zaken dan voetbal, wereldburger Huntelaar is waarschijnlijk de eerste die dat erkent, maar tegelijk zal de hunkering naar een doelpunt voor hem als nimmer gestilde honger voelen. Altijd weer die bal tegen het net aan willen schieten of koppen. Vanuit alle hoeken en standen en niet alleen tijdens wedstrijden. De liefhebberij valt zijn medespelers nog altijd dagelijks op tijdens trainingen.

Beeld EPA

De vraag is niet alleen wanneer het weer kan. Maar in het geval van Huntelaar: óf het nog wel kan. Zijn contract loopt op 30 juni af in Amsterdam. “De komende tijd moet ik voor mezelf de balans gaan opmaken,” zegt Huntelaar, als hij begin maart in zijn eigen glazen bol kijkt, een dag voordat hij in het Abe Lenstra Stadion ­tegen Heerenveen vijf minuten als invaller in actie zal komen. 

Bij zijn invalbeurt krijgt hij een staande ovatie van het thuispubliek. De Friezen koesteren het verleden van de Achterhoeker bij hun club. Een tijd waarin hij zichzelf lanceerde als doelpuntenmachine, een transfer naar Ajax afdwong, om vervolgens in de Primera División, Serie A en Bundesliga jarenlang in de top van Europa te bivakkeren.

Na zeven jaar Schalke 04 volgde een afscheidstour in de eredivisie, bij ‘zijn’ Ajax. Een rondgang die in 2017 met één seizoen begon, en twee keer met een jaar werd verlengd. Maar nu lijkt hij dan toch beland op een kruispunt. “Tja, wanneer is het een mooi moment om te stoppen?”

Zeg jij het zelf maar.
Huntelaar: “Dat is dus heel lastig. Je wilt niet te vroeg stoppen, want stel dat je spijt krijgt. Je kunt maar één keer stoppen. Maar te laat is ook niet goed, dat je er halverwege het seizoen klaar mee bent. Het moment wil je zelf bepalen, maar kan dat wel? Veel spelers maken volgens mij iets bewust mee, waardoor ze besluiten dat het niet meer kan. Ze hebben een blessure of zijn er mentaal gewoon klaar mee. Maar dat gevoel heb ik nu ­totaal niet, integendeel zelfs.”

Wat wil Ajax?
“Dat weet ik nog niet. We hadden de afspraak dat eerst alle focus op het seizoen zelf zou worden gericht, dan zouden we daarna wel verder kijken. Zo hebben we het vorig jaar ook gedaan. Volgens mij moest ik nog formeel mijn handtekening onder een nieuw contract zetten, terwijl ik gewoon al aan de voorbereiding van het nieuwe seizoen was begonnen. Of Ajax verder wil, geen idee. Voor mij spoken er dus drie opties door mijn hoofd: of stoppen, of door bij Ajax, of bij een andere club.”

Beeld BSR Agency

Je kunt ook denken: ik word over een paar maanden 37 jaar. Het is wel mooi geweest.
“Waarom? De gedachte alleen al dat ik niet meer dagelijks als voetballer actief ben, voelt heel raar. Op het moment dat ik stop, wordt dat een heel heftige verandering. Voetbal is voor mij nog altijd het leukste wat er is. In de box was ik als baby al met een balletje in de weer. Op het moment dat ik kon lopen, trapte ik tegen een bal. En vervolgens is in mijn hele leven de bal nooit ver weg geweest. Ik kan nog van zo veel dingen genieten.”

Doelpunten maken.
“Dat is het allerleukste wat er bestaat. Honderd procent. Die gretigheid voel ik nog zo in me zitten, dat is echt niet leeftijdsgebonden. Ik zal je zeggen, en dat moet je niet verkeerd opvatten, maar als ik alle wedstrijden had gespeeld, had ik nu bovenaan de topscorerslijst ­gestaan. Die overtuiging heb ik. Moet ook. De drive om elke dag te willen winnen, de beste willen zijn. Volgens mij is dat bepalend hoelang je het volhoudt.”

Je gedrevenheid is nog hetzelfde als toen je als jeugdspelertje bij De Graafschap rondliep. Leeftijd is maar relatief?
“Je bent zo oud als je jezelf voelt. Bij Ajax zeggen de jonge gasten ook: als jij je baard eraf haalt, ben je 25 jaar. Zo voelt het ook echt. Als ik naar huis rijd, is mijn leven anders dan dat van een ploeggenoot van twintig jaar. Ik heb thuis een gezin, dan ben ik de ­vader die met mijn zoontjes naar voetbal of zwemles ga, of met mijn dochter naar dansles. Maar bij de club draait het om voetbal, en zijn we allemaal met hetzelfde bezig. Het houdt me jong, ik voel geen afstand tot de jonge spelers.”

“Ik houd ook helemaal niet van hiërarchie op basis van leeftijd. Nooit gedaan ook. Dat ik als een soort professor rond ga lopen en het allemaal even kom uitleggen, omdat ik nou eenmaal veel meer heb meegemaakt. Dat werkt juist averechts. Als jonge speler vond ik dat zelf ook altijd maar ­irritant. Het verleden is het verleden. Daar altijd maar over blijven praten, vind ik vooral een teken van onzekerheid.”

“Natuurlijk help ik de spelers om me heen waar dat kan. Maar het is geen doel op zich, het is een middel om samen tot een goede prestatie te komen. Ik kan ook met iedereen goed overweg. Als jonge speler kies je voor veiligheid, trek je meer naar een groepje toe. Als oudere speler overzie je meer het geheel en ben je met iedereen bezig. Misschien houdt dat me ook wel jong. En natuurlijk speelt het mee dat ik fysiek geen klachten heb.”

Beeld ANP

Dat is zeldzaam voor een spits van 36 jaar met ruim 600 wedstrijden en 76 interlands achter zijn naam. Wat is je geheim?
“Conditioneel behoorde ik altijd wel tot de betere spelers in een ­selectie. Dat zorgt voor een goede basis. De pijntjes zijn nu eigenlijk vooral voelbaar na wedstrijden op kunstgras, dat merk ik aan mijn spieren en gewrichten. Het is toch anders. En in de opbouwfase heb ik wat langer nodig, dus in de voorbereiding, zoals laatst in aanloop naar de tweede seizoens­helft. Dan moet ik er fysiek even echt in komen. Maar verder is het voor mij vooral een mentale kwestie: als je echt iets wilt, kun je dat ook. En in mijn hoofd ben ik nooit klaar, neem ik nooit genoegen met wat ik heb.”

Onlangs kwam er nog een gerucht voorbij dat er vanuit de Verenigde Staten interesse voor jou zou zijn. Zie je een buitenlands avontuur nog zitten?
“We hebben het goed hier, de kinderen hebben ook hun sociale leven. Die stabiliteit is me nu meer waard dan het avontuur. Maar ik sluit momenteel even niets helemaal uit.”

Beeld BSR Agency

En je familie, wil die nog niet dat je stopt?
“Mijn kinderen willen helemaal niets weten van de gedachte dat papa stopt met voetballen. Ze zeggen ook: blijf voetballen! Die vinden het allemaal zo leuk. En ik geniet er op mijn beurt wel van dat zij het allemaal bewust kunnen meemaken.”

Dus...?
“Dus weet ik het nog niet. Het komt zoals het komt. Maar voor mij is wel één ding helder: als ik volgend seizoen ergens speel, dan wil ik echt een uitdaging voelen, een prestatie leveren, echt van waarde zijn. Een beetje meehobbelen, daar pas ik voor. Het moet geen bezigheidstherapie worden. Zodra dat gevoel me bekruipt, is het echt voorbij.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden