De Voorpret

Het voetbal komt eindelijk weer thuis - nu de beker nog

Het Europees kampioenschap is toe aan de finale. Zondagavond: Italië-Engeland, Wembley, Londen, aftrap 21.00 uur.

Engelse fans na het winnen van de halve finale in Picadilly, Londen. Beeld SOPA Images/LightRocket via Gett
Engelse fans na het winnen van de halve finale in Picadilly, Londen.Beeld SOPA Images/LightRocket via Gett

Hoe goed kennen de teams elkaar?

Italië en Engeland troffen elkaar al 27 keer. De eerste keer op 13 mei 1933 in Rome, dat was alweer de 186ste interland van Engeland. Tijdens het spelen van het Italiaanse volkslied brachten de Engelse spelers de fascistische groet. Ze gingen ook nog op de foto met Benito Mussolini, die de spelers gesigneerde foto’s van zichzelf gaf. De wedstrijd in het volgepakte stadion in het Stadio Nazionale in Rome eindigde in 1-1. Het laatste potje, een vriendschappelijk duel in 2018 in Londen, eindigde ook in 1-1.

Welk van de twee landen heeft de rijkste (EK-)historie?

Engeland werd één keer wereldkampioen, in 1966. Eindelijk, eindelijk, eindelijk heeft Engeland na 55 jaar opnieuw een finale bereikt. De Engelsen strandden twee keer in de halve finale van een WK (1990 en 2018) en tweemaal in die van een EK (1968 en 1996). Voor de gelauwerde Italianen is het de tiende keer dat ze in een finale van een EK of WK staan. Ze wonnen vier WK-finales (1934, 1938, 1982 en 2006), en verloren er twee (1970 en 1994). Eenmaal werd Italië Europees kampioen, in 1968. De finales in 2000 en 2012 gingen verloren.

Op wie moeten we ons geld zetten?

Gezien het thuisvoordeel op Engeland, al oogt de ploeg na het optreden tegen Denemarken – waarin het het eerste tegendoelpunt kreeg te verwerken – niet meer zo goed als eerder in het toernooi. Harry Kane kan nog topscorer worden, dus dat zal hem extra motiveren. En doelman Jordan Pickford maakt soms een wat onzekere indruk, al verbrak hij wel het record van Gordon Banks als langst niet-gepasseerde Engelse doelman. De Italianen maakten tot de halve finale de beste indruk, maar kwamen tegen Spanje met hangen en wurgen door de verlenging, waarna ze de strafschoppenserie wonnen. Dat zal ze erg hebben gesterkt. Dat de Italianen tien van de onderlinge wedstrijden hebben gewonnen en de Engelsen acht, zegt niet al te veel, want Engeland won in Londen wel een keer meer dan Italië. In finales gelden echter andere wetten. Om maar eens een cliché te gebruiken: het kan alle kanten op.

Welke spelers moeten we in de gaten houden?

Harry Kane, dus. En bij de Italianen de beweeglijke Federico Chiesa, die zo mooi scoorde tegen Spanje. Hij is de zoon van Enrico Chiesa, die 22 keer voor Italië uitkwam, ook scoorde op een EK (in 1996 tegen België), maar die nooit in een finale speelde. Pickford is gewaarschuwd.

Welke wond moet niet worden opengereten in de aanloop naar dit duel?

Wat in het nadeel van Engeland spreekt, is dat het op een eindronde van een EK of WK vier keer tegen Italië speelde, maar nimmer won. Op het EK van 1980 werd met 1-0 verloren, op het WK van 1990 met 2-1 en op het WK van 2014, in de hitte van Manaus, met 2-1. Op het EK van 2012 eindigde het duel in 0-0. Nog een cliché: deze statistiek zegt niets in het voetbal. En helemaal niet als het voetbal zondagavond echt weer is thuisgekomen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden