PlusNieuws

Het verdriet van Van der Hoorn: ‘Een Touretappe man, misschien krijg ik deze kans nooit meer’

Een kans uit duizenden, in de etappe die al maanden in zijn hoofd zat. Maar Taco van der Hoorn strandde in de kasseienrit van de Tour op een paar centimeter van de etappezege.

Daniël Dwarswaard
Taco van der Hoorn is in huilen uitgebarsten na het nieuws over zijn tweede plek. Beeld AP
Taco van der Hoorn is in huilen uitgebarsten na het nieuws over zijn tweede plek.Beeld AP

Na een minuut gaat zijn helm af. Na weer een minuut gaat hij op zijn stang zitten. Ondertussen zegt hij geen woord. Hij wacht. De seconden duren minuten. De minuten duren uren. En dan hoort hij het. ‘Second’. Tweede. Taco van der Hoorn verliest een millimetersprint van Simon Clarke en wint net niet de kasseienrit, vooraf de meest besproken rit van deze Tour.

Zijn hoofd gaat in zijn handen. De verzorger wrijft troostend met zijn hand over de rug van Van der Hoorn. Ploeggenoot Adrien Petit geeft hem een opbeurend tikje op zijn achterhoofd. Maar het liefst verdwijnt Van der Hoorn nu. Even weg van deze plek. Het verschil tussen eeuwige roem en zware ontgoocheling is een duimdikte. Na een dag in de aanval, zijn specialitieit, met onder meer bijna twintig kilometer kasseien. Hij is kapot, er zit modder en slijm op zijn tanden. Hij vloekt een keer. “Echt kloten. Ik zat perfect en dacht: dit gaat hem worden. Een Touretappe, man. Pfff. Zó dichtbij. Tussen winst en tweede worden, zit zo’n groot verschil. Ik wist het echt niet toen ik over de streep kwam. Ik gooide mijn stuur nog wel goed naar voren, maar hij kwam ook wel heel hard langs. Hier ga ik nog een tijdje slecht van zijn. Misschien krijg ik deze kans nooit meer.”

Van der Hoorn had zijn plan al maanden geleden bedacht. Op 14 oktober vorig jaar om precies te zijn. De dag dat het etappeschema van deze Tour de France wereldkundig werd gemaakt. Hij weet dan al: die dag, 6 juli ga ik vrijwel vanuit de start ontsnappen. Dan komen er een paar sterke renners mee en maak ik het af. Het plan lukt bijna helemaal. Bijna.

In de finishstraat in Arenberg schiet er van alles door zijn hoofd. Had ik dan tóch iets langer moeten wachten? Had ik dan toch één seconde later moeten gaan zitten in de sprint? Hij weet het gewoon nog even niet. En sowieso: “Achteraf is het mooi wonen.”

Felicitatie voor Clarke

Als Clarke voorbij komt, feliciteert Van der Hoorn hem. En hij voegt nog even toe dat hij ervan moet genieten. Waar dat zo direct vandaan komt, die sportiviteit? “Ik kan het wel goed vinden met Simon. Een renner die er in een ontsnapping altijd voor gaat. Zo bezien gun ik het hem wel. Alleen vandaag even niet. De pijn die ik nu voel? Dat is een beetje zoals iedereen denkt dat het voelt.”

Voor de Tour maakte Van der Hoorn dus zijn plannen in zijn hoofd. In het brein zit nog meer dan alleen deze rit. Maar op dit moment is het lastig om daaraan te denken. Of zoals hij het zelf zegt: “Dit was echt het grootste plan.”

Het verhaal van Van der Hoorn is bijzonder. Toen er anderhalf jaar geleden geen plek meer voor hem was bij Jumbo-Visma, dacht hij dat zijn leven als wielerprof er misschien wel op zou zitten. Op het laatste moment kon hij alsnog terecht bij het Belgische Intermarché-Wanty-Goubert. Hij bedacht voor zichzelf: hoe kan ik me onderscheiden van andere renners? Hij werd specialist ontsnappingen. In de grootste wedstrijd van het jaar was het op die manier bijna raak. Verschrikkelijk bijna.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden