PlusInterview

Het emotionele relaas van Van Vleuten: ‘Het kan ook nooit normaal bij mij’

Heel even dacht Annemiek van Vleuten zondag dat ze olympisch kampioen was geworden. Ze had gemist dat de Oostenrijkse Anna Kiesenhofer al het goud vierde. ‘Maar ik heb wel een olympische medaille,’ vertelt ze in een emotioneel relaas. ‘Daar zouden veel mensen een moord voor doen.’

null Beeld Pim Ras Fotografie
Beeld Pim Ras Fotografie

“Sorry,” stamelt Annemiek van Vleuten. “Sorry.”

Het is tien over half zeven in Japan en de finishstraat van de Fuji Speedway is inmiddels leeg. Dit is haar laatste interview hier. Ze is hiervoor van camera naar camera gelopen, heeft al honderdduizend keer herhaald hoe de verwarring is ontstaan, waar de communicatie is misgegaan, wanneer en hoe ze erachter kwam dat ze geen olympisch goud had gewonnen en heeft keer op keer de keuzes van het Nederlandse viertal moeten uitleggen. En nu er nog maar drie journalisten staan, zegt ze sorry. Omdat ze breekt. Voor het eerst komt de emotie binnen.

Helemaal aan het begin van het gesprek blijft een vraag over trots, over haar vorm en haar race onbeantwoord. Nu geeft ze uit zichzelf alsnog antwoord, plots in tranen en met een gebroken stem: “We staan hier heel lang te praten over miscommunicaties... Maar mijn doel was vandaag om mijn beste zelf ooit te zijn en dat is gelukt. Sorry, ik ben er klaar mee. Ik bedoel: we kunnen heel lang zeuren over de miscommunicatie, maar ik had hier goud kunnen winnen in deze vorm. Ik was heel goed in orde.”

Gaat het lukken om daar heel trots op te zijn?

“Ja, ik ben er toch echt wel heel trots op. Omdat ik vandaag heb laten zien dat ik gewoon zó goed was. Ik bedoel: het is een zilveren medaille, maar het heeft wel een beetje een glans. En het is ook mijn eerste medaille, hè. Ik heb wél een olympische medaille. Daar zouden heel veel mensen een moord voor doen. Ik weet dat het ook een andere kleur zou kunnen hebben. Maar dat ik er in deze situatie nog zilver uitsleep, als je ziet hoe ik heb gekoerst... Ik gaf geen stuiver meer voor mezelf na die solo.”

null Beeld BELGA
Beeld BELGA

“En ja, sommige dingen heb je niet onder controle en die gaan we ook evalueren. Maar wat ik onder controle had was vandaag hier supergoed zijn. Ik heb met Louis (Delahaije, haar coach, red.) een plannetje gemaakt om supergoed te zijn en dat is gewoon gelukt. We kunnen onszelf misschien verwijten dat we Anna Kiesenhofer niet kenden en niet hadden omcirkeld, maar mezelf kan ik verder echt niets verwijten. En ik denk ook niet dat Loes (Gunnewijk, bondscoach, red.) mij vandaag op mijn donder geeft, omdat ik het slecht heb gedaan.” Na een stilte: “Volgens mij heb ik, ook voor Nederland, mijn best gedaan.”

Het is alleen zo bizar dat je zelf hebt gedacht: het is gelukt, ik ben olympisch kampioen.

“Ja... Ik dacht dat ik gewonnen had. Ik had het mis.”

“Hoe dat was? Ja, kut,” zegt ze, meteen omschakelend naar het moment dat ze doorkreeg dat de nummer één al binnen was. Dat gevoel van euforie dat ze even op de finish had, wil ze nu niet meer oproepen.

Vijf jaar eerder leek ze op weg naar het goud tijdens de olympische wegrit in Rio de Janeiro, maar werd ze afgevoerd met een ambulance na een verschrikkelijke val in de afdaling van de Chinesa Vista. Nu beleeft ze na een toegewijde voorbereiding met hoogtestages, eindeloze kilometers bergop en trainingen in de sauna wel haar gedroomde moment van olympische glorie, maar blijkt er al een vrouw eerder binnen te zijn gekomen. Anna Kiesenhofer − een vrouw uit Oostenrijk die ze eerlijk gezegd helemaal niet kent, waar ze voor zover zij weet zelfs nog nooit tegen heeft gekoerst. “Ik voelde mij heel stom. Ik dacht: ik heb alles gemist. Maar het werd daarna wel een beetje verzacht. Want al snel stond iedereen bij elkaar zich af te vragen wie er gewonnen had en wat de voorsprong was.”

Hoe lang heeft het geduurd? Dat je dacht dat jij de winnares was?

“Gelukkig kort. Ruud, de verzorger, vond mij wel héél blij. Maar toch. Toen ik het te horen kreeg, kon ik wel vrij snel switchen. Was al snel ook trots dat ik een zilveren medaille heb. Ik dacht: oké, ze was blijkbaar dus tóch vooruit. Want dat was ook het scenario, met vijf kilometer te gaan. Dat we haar niet meer teruggingen zien. Want alles was onduidelijk. Dat is het verhaal van de dag. Dat ik niet wist wat de situatie was en de rest ook niet.”

Ze haalt haar schouders op. De van ongeduld trappelende leden van de organisatie willen haar al meenemen, maar Van Vleuten is nog niet uitgepraat. Eerder, voor één van de cameraploegen, zei ze dat ze met haar 38 jaar mensen hoopt te inspireren. “Ik vind het altijd heel irritant dat mensen altijd over leeftijd beginnen. Journalisten vragen vaak: waarom rijd je nog? Vandaag heb ik een beetje het antwoord gegeven. Misschien kun je je topniveau ook later bereiken. Altijd maar zeuren, ook over de leeftijd van Alejandro Valverde. Als je kansloos in het peloton rond gaat rijden, dán mag je dat zeggen. Maar als je het nog leuk vindt én ik vind het supermooi én ik heb vandaag mijn beste zelf laten zien.”

Ben je er nog bij op de Olympische Spelen van 2024 in Parijs?

“Nou, ik denk het niet. Mijn drijvende kracht is dat ik mezelf nog steeds verbeter. En ik verwacht dat dan mijn leeftijd toch wel gaat tellen. Maar ik heb er nog wel heel veel plezier in, dus het zou heel veel pijn doen. Dat ik dit vandaag kan, maakt me ook weer hongerig. Zo van: oh, fuck! We hebben toch dat plateau misschien nog niet bereikt.”

Het is nog maar drie jaar tot Parijs.

“Ja, en mensen zeggen ook: jij offert er heel veel voor op. Maar ik vind van niet. Ik hou van fietsen in de bergen, maak altijd een feestje van mijn voorbereiding. Als ik nu stop, ga ik dat echt heel erg missen.”

Bijzonder hoe jij je verhaal nu doet, na zo’n krankzinnig moment, waarbij iedereen dacht: wat is hier in hemelsnaam gebeurd?

“Ik vind het ook wel even fijn. Eerst ging het alleen maar over de miscommunicatie, maar nu denk ik: ik heb wél een fucking goede race gereden.”

Gevallen. Een aanval geplaatst op de zwaarste klim. Kilometerslang solo op kop gereden. Teruggepakt en op kop van het peloton gaan rijden. In de laatste kilometers op Fuji Speedway springt ze alsnog weg. Naar het goud dat zilver blijkt. Het lijkt alsof ze zondag tien koersen ineen heeft gereden.

Van Vleuten zucht. “Het kan ook nooit normaal bij mij... Ik dacht dat ik gewonnen had. En dan vergeet je, omdat je nog heel blurry bent, bijna hoe je gereden hebt. Maar als ik vanavond terugkijk, en bedenk wat ik vandaag uit mijn mouw heb geschud, denk ik dat ik heel trots mag zijn.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden