Heimwee naar het clownspakkie

PRONKSTUK

Elke club heeft ze. Prominent boven de bar of in de bestuurskamer. Verscholen in een hoekje van de kantine, of achter de struiken rond veld twee. Pronkstukken. Ze vormen de schatkamer van het amateurvoetbal. Vandaag: Het shirt van cvv Vlug en Vaardig.

Elke twee weken komen de gepensioneerden van Vlug en Vaardig op woensdagochtend naar de kantine om het clubblad in elkaar te nieten. Willem Bakker draait vanaf zeven uur de pagina's door het stencilapparaat. Twee uur later schuiven zeven anderen aan om de losse pagina's tot een clubblad te maken dat nog altijd per post naar 305 leden wordt gestuurd.

Tik. Tik. Het ritme van de nietmachine begeleidt de gesprekken. Boven de bar hangen aan beide uiteinden twee shirts: de linker glimt en is verticaal gestreept in blauw-wit, het kleinere shirt rechts is van katoen en geblokt in oranje-groen. Het oog trekt automatisch naar de laatste. Opvallende kleuren.

De oorsprong van cvv Vlug en Vaardig ligt in de Spaarndammerbuurt. De protestants christelijke Woningbouwvereniging Patrimonium bezat daar bouwblokken. In 1932 richtten zestien jongens de Patrimoniumse Voetbal Club Vlug en Vaardig op. Pvc werd later cvv, christelijke voetbalvereniging.

De eerste wedstrijden werden gespeeld aan de Spaarndammerdijk. Mede-oprichter Frits Uiterwijk schreef hierover in één van de eerste clubbladen: Dat de strijd deels op de grazige helling van de dijk plaatsvond had tot gevolg dat de bovenstaande vleugelspeler het voordeel had, dat hij naar benedenstormend met het leder aan de voet, een grote snelheid kon ontwikkelen terwijl de vijandelijke back tegen de helling moest oprukken. Met het leder aan de voet.

Ruud Uiterwijk (78) sorteert de pagina's van clubblad nummer 2693. Het eerste nummer verscheen op 3 oktober 1932. Sindsdien is er doorgeteld. Uiterwijk: ''Frits was de broer van mijn vader, Gerrit Uiterwijk. Samen hoorden ze bij de zestien oprichters van de vereniging.''

De omstandigheden tijdens de crisisjaren waren niet gunstig om een vereniging te starten. Veel ouders hadden geen geld voor contributie, laat staan voor een shirt en kicksen. ''Zoals zoveel Amsterdamse clubs in die tijd koos de vereniging voor een wit shirt,'' zegt Uiterwijk. ''Iedereen had wel een versleten wit overhemd thuis.''

Vlug en Vaardig voert trots 'cvv' voor haar naam. De wortels waar de club uit is ontsproten, worden niet vergeten. Uiterwijk: ''De algemene ledenvergadering wordt nog elk jaar geopend met bijbel lezen en een gebed.'' Wat ze dan lezen? ''Nico, weet jij wat er dan gelezen wordt?'' Het nieten stopt. Nico Boot leunt nadenkend achterover. ''Het mooie van de bijbel is dat je er altijd wel iets in kunt vinden dat past bij de tijdgeest.''

Over tijdgeest gesproken. De kerken liepen leeg in de jaren zestig, maar Vlug en Vaardig bloeide op het nieuwe sportcomplex Ookmeer. De omringende tuinsteden barstten van de jeugd. De welvaart nam toe. Er was geld voor kleur. Het witte shirt stond symbool voor de armoede ten tijde van de oprichting. Ruim dertig jaar later konden eindelijk de clubkleuren worden gekozen. Hoewel?

''Jan Stolk heeft dat nieuwe shirt er doorgedramd,'' zegt Uiterwijk. Lachend: ''Wat wil je met een Rotterdammer.'' Vervang de kleuren oranje en groen door rood en wit en daar komt inderdaad het Feyenoord shirt te voorschijn. Oud-bestuurslid Stolk mist sinds kort de tweewekelijkse woensdagochtenden omdat hij voor zijn vrouw moet zorgen. Uiterwijk: ''Ik bel hem even.''

Niet veel later zegt hij: ''Het Feyenoord shirt werd volgens Jan breed gedragen in de vereniging. Alleen over de kleuren bestond onenigheid. Daar is een enquête over gehouden.'' De leden bleken niet ongevoelig voor de invloed van de flower powerbeweging. Het werd oranje en groen.

Vanaf dat moment kon Vlug en Vaardig van verre worden herkend op de Amsterdamse velden. De kleuren brachten succes en het hoogste niveau in het zaterdag amateurvoetbal werd net gemist.

Halverwege de jaren tachtig besloot het bestuur toch de clubkleuren te veranderen. Nico Boot zat destijds in het jeugdbestuur. ''Een deel van de jeugd wilde niet meer bij ons komen voetballen, omdat ze niet in een clownspakkie wilden lopen.'' De ledenaantallen liepen terug en het bestuur nam de geluiden over het shirt serieus. Het onderscheidende oranje en groen werd ingeruild voor het lichtblauw en wit van Argentinië. Diego Maradona had zijn land net wereldkampioen gemaakt, vandaar.

Boot: ''Uiteindelijk heb ik ook voor een wijziging gestemd.'' Hij zegt het met enige weemoed. ''Toen ik bij het jubileum het oranje en groen terug zag, voelde ik wel spijt. Er waren meer mensen die er zo over dachten.'' Voor hen is het kleine shirt rechtsboven de bar een relikwie. Naast de bestuurskamer hangt de moderne versie van het oude shirt ter herinnering aan het 75-jarig bestaan. Een jubileumshirt in de huidige kleuren ontbreekt. (STEVEN VAN DER GAAG)

Achter (vlnr) Nico Boot, Enno Hellinga, Jan Weijers, Willem Bakker. Voor: Dick de Mos, Ruud Uiterwijk, Siep Koster, Jan van der Dussen. Foto Steven van der Gaag.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden