PlusInterview

Hakim Ziyech: ‘Ik denk elke dag aan mijn vader’

Hij is ongrijpbaar op het veld en onverstoorbaar buiten de lijnen, maar er is ook een ander verhaal. Hakim Ziyech over zijn gebruiksaanwijzing, zijn jeugd en bovenal zijn gevoel. Als kompas in het leven.

Hakim Ziyech: ‘Sociale media hebben de wereld kapot­gemaakt.’Beeld Hollandse Hoogte / Maurice van Steen

Het gesprek is al een tijdje aan de gang als Hakim Ziyech (26) tot een conclusie komt over zichzelf. “Ik heb een gebruiksaanwijzing, maar slechts weinig mensen zijn in staat om die goed te lezen. Dat ligt ook weleens aan mezelf, ik ben soms moeilijk te peilen.”

De fijnbesnaarde technicus van Ajax is de meest besproken speler van de eredivisie. Volgens velen de beste. Critici wijzen op het risico in zijn spel. Zijn medespelers omschrijven hem als een gedreven prof die vaak als eerste op de club is en een sfeermaker die zowel met de ­routiniers als de jonkies een warme band onderhoudt. 

Maar tijdens wedstrijden en bij tv-interviews na afloop overheerst de serieuze blik – soms getergd of miskend – als zijn omgeving hem niet zint. Het zorgt ervoor dat iedereen wel een mening over hem heeft, maar het doet Ziyech zelf niet zo veel. “Alleen mijn directe omgeving kan me raken. Als zij kritisch zijn, neem ik het direct aan.”

Hoe zou jij je eigen gebruiksaanwijzing omschrijven?

“Ik heb mensenkennis en houd niet van neppe mensen. Ik heb een bepaalde antenne, waardoor ik binnen één gesprek precies kan filteren wie doet alsof en wie puur is. Dat is voor mij heel belangrijk. Geen overdreven populair gedoe omdat ik opeens een bal erin schiet, doe gewoon normaal. Als ik iemand vertrouw, vertrouw ik diegene ook blind. Anders laat ik je lekker. Dan kan je mij niet raken, dan maakt je mening mij ook helemaal niets uit. In de voetballerij lopen veel neppe figuren rond. Ik vertrouw dan ook weinig mensen. Het is een grote poppenkast en dat wordt steeds erger.”

Hoe komt dat?

“Door alle meningen die iedereen maar moet verkondigen. Mensen die me nooit spreken, niet dagelijks meemaken, maar wel roepen hoe ik in elkaar steek. Die mensen noem ik clowns. Ze willen een kunstje opvoeren, zonder echte kennis. Maar het ligt soms niet eens direct aan hen. De poppenkast ligt ook aan iets als sociale media. Die hebben de wereld kapotgemaakt. Alles moet mooi, iedereen wil alles maar laten zien. Het is gemaakt. Alles wordt minder persoonlijk, alles moet maar worden geshowd.”

Daar doe je zelf toch ook aan mee, aangezien je actief bent op Instagram.

“Dat klinkt inderdaad tegenstrijdig, maar als ik iets post, doe ik dat omdat ik het leuk vind en omdat het zo is. Ik maak niets mooier dan het is en zeker niet met een gevoel van: kijk mij eens.”

Over die meningen gesproken: welke analist op televisie kan jou wél bekoren?

“Rafael van der Vaart. Hij is echt, puur, speelt geen rol. Vorig seizoen in het uitduel met Real Madrid zat ik naast hem in het vliegtuig. Hij ging als gast van de club mee. Ik kende hem helemaal niet, maar heb de hele vlucht met hem gesproken. Over van alles. Iemand als Van der Vaart, met zijn geweldige loopbaan, daar kan ik alleen maar u tegen zeggen. Maar hij is gewoon altijd zichzelf, dat voelde ik direct.”

Je noemt jezelf soms lastig te peilen.

“Niet voor mijn medespelers en mijn directe omgeving. Die kennen me, maken me dagelijks mee. Maar voor buitenstaanders ben ik niet iemand die even met je meepraat of populair gaat lopen doen. Soms verwachten mensen dat wel van me, maar zo zit ik niet in elkaar.”

Wie kan jou écht raken?

“Ik heb vijf goede vrienden, die ik al jaren ken. We delen alles. Zij vormen de kleine cirkel om me heen. En mijn familie uiteraard. Twee keer per week bezoek ik mijn moeder. Dan ben ik opeens een heel kleine jongen. Alles wat zij doet of zegt, raakt me. Altijd zo geweest.”

Is je moeder trots op je?

“Dat zal ze nooit hardop zeggen, maar ik merk het wel aan haar. Als ik bijvoorbeeld even niet geweest ben en de deur open en binnen kom, zie ik haar stralen. Ze komt niet meer naar wedstrijden kijken in een stadion. Ze is op leeftijd, zeventig jaar, en niet meer zo goed ter been. En ze kan niet zo goed met de spanning omgaan. Zelfs als ze naar mijn wedstrijden kijkt op televisie, kijkt ze soms weg. ‘Ik voel als jij wordt geschopt,’ zegt ze.”

Ziyech praat ontspannen en op kalme toon. Soms zoekt de begenadigde technicus in alle rust naar de juiste woorden. Helemaal als het over zijn familie en zijn jeugd gaat. Zoals over zijn jonge jaren, die op een decemberdag aan het einde van 2003 een rigoureuze wending kregen. “Ik weet het nog goed, het was winter, vlak na kerst. Mijn vader lag in een bed in de woonkamer. Hij was ziek, al enige tijd, MS. Het ging steeds slechter met hem. Ik moest die avond naar bed, maar wilde bij hem blijven. Uitein­delijk ben ik op de rand van zijn bed bij hem in slaap gevallen.”

Je was tien jaar.

“Dan besef je niet wat de dood is. Ergens rond middernacht werd ik wakker en ben ik toch maar naar boven gegaan, naar mijn slaapkamer. Een paar uur later, rond drie uur, hoorde ik familieleden beneden huilen. Ik ging naar de woonkamer. Mijn vader was overleden. Tja, daar sta je dan als jochie van tien…”

Denk je veel aan je vader?

“Ja, elke dag. Ik weet zeker dat hij alles meekrijgt.”

Wat is je mooiste herinnering aan hem?

“De zaterdagen op de voetbalclub, in de tijd bij mijn amateurclubje Reaal Dronten. Hij ging vaak mee. Dan zag ik hem langs de kant genieten. Na afloop aten we samen altijd een frietje in de kantine. Vader en zoon. Meer geluk was er niet denkbaar. Die momenten koester ik.”

De opvoeding werd overgenomen door je broers en zussen?

“Mijn moeder heeft het fantastisch gedaan. Opeens stond ze er alleen voor, met negen ­kinderen. Ik kom uit een groot gezin, heb vier oudere broers en vier oudere zussen. Zij bekommerden zich inderdaad over mij. Vooral mijn broers waren veel met mij bezig. En op mijn veertiende vertrok ik uit huis, om bij sc Heerenveen te gaan voetballen. Daar kwam ik in een gastgezin terecht, maar mijn band met mijn familie bleef heel hecht. Hoewel we nu natuurlijk allemaal ons eigen leven hebben, voelt dat nog altijd zo. Inmiddels heb ik ook zestien neefjes en nichtjes, variërend van nul tot vijftien jaar, dus de familie is aardig uitgebreid.”

Hoe is oom Hakim?

“Kinderen raken me. Kom je toch weer bij waar we het zojuist over hadden, de puurheid. Bij kinderen is dat een vast gegeven, die zijn altijd zichzelf. Geregeld komen wat neefjes of nichtjes bij mij in Amsterdam logeren. Daar kan ik echt van genieten, samen leuke dingen doen.”

Je klik met kinderen kwam ook tot uiting met dat jongetje in Lille. Je hebt hem in Amsterdam uitgenodigd toen bleek dat hij jouw shirt niet had gekregen.

“Die man die zich voordeed als zijn vader, na afloop van die wedstrijd. Zo triest, een volwassen man. Dat doe je toch niet? Ik moest dat rechtzetten. Hij is met zijn ouders naar Amsterdam gekomen, ik heb hen bezocht in een hotel en ze uitgenodigd voor een wedstrijd. En na­tuurlijk een shirt gegeven. Daar was het allemaal om te doen.”

Ziyech volgt zijn gevoel. Dat bleek ook vorig jaar, toen hij zijn hart liet spreken nadat hij het verhaal van Leon de Kogel had gehoord. De voormalige spits van FC Utrecht was tijdens een vakantie op Malta betrokken bij een ernstig verkeers­ongeluk. Einde voetbalcarrière en dan kwam hij ook nog eens in een rechtszaak terecht, ­aangezien de taxi waarmee het ongeval was gebeurd niet was verzekerd.

Ziyech: “Ik kende hem niet persoonlijk, maar wist wel direct: ik moet hem helpen.”

Hij bracht naar buiten dat jij hem hielp door alle kosten van de revalidatie en de rechtszaak voor je rekening te nemen.

“Van mij had die publiciteit niet gehoeven, want ik deed en doe het voor hem. Niet voor de buitenwereld. Nu jij erover begint, wil ik het er wel even over hebben, maar het gaat erom dat hij goed revalideert. We hebben regelmatig contact.”

Waarom greep het je zo aan?

“Zoiets kan iedereen overkomen, mij ook. Als je dan zoals ik in de positie bent om iets te doen, dan moet je dat doen.”

Jouw gevoel wijst jou ook hierin de weg?

“Ik doe alles op gevoel. Alles.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden