Plus

'Frenkie de Jong gaf leiding aan een elektrisch geladen Ajax'

Verslaggever Rory Smith van The New York Times - 187.000 volgers op Twitter - ging dinsdagavond via sociale media de wereld over met zijn lofzang op het spel van het 'onwrikbare' Ajax. Hier zijn volledige verhaal.

Frenkie de Jong in duel met Lucas Moura en Fernando Llorente Beeld Getty Images

In de allereerste seconden van zijn eerste halve finale in de Champions League, de belangrijkste wedstrijd uit zijn loopbaan, met het stadion van Tottenham Hotspur dat rondom hem schreeuwde en brulde, met de last van Ajax' glorieuze verleden op zijn rug en de hoop van nu op zijn schouders, had Frenkie de Jong de bal onder controle. Hij keek een seconde omhoog. En maakte een schuifelende beweging.

Daarmee begon het allemaal. Ajax had natuurlijk veel meer nodig dan zo'n korte schuifel om Tottenham Hotspur te verslaan, een kleine maar belangrijke stap op weg naar de eerste finale van de Champions League in meer dan twintig jaar.

Nodig waren ook een laserscherpe verdediging en de precisie van een scalpel in de aanval; een overvloed aan energie en vastberadenheid, de ontembare inzet van Matthijs de Ligt en Donny van de Beeks ijskoude precisie op een beslissend moment.

Maar alles kwam samen in die schuifel van Frenkie de Jong, verdere uitleg was overbodig. Uitleg hoe een ploeg met een fractie van het budget van de meeste deelnemers aan de Champions League nu, na de zege van 1-0 op Spurs, 90 minuten van de finale afstaat. Hoe deze spelers Real Madrid en Juventus konden uitschakelen, waarom dit team niet alleen alles won in de knock-outfase, maar op weg naar de top ook zoveel harten veroverde.

Imposante Spurs-aanvaller
Je zag het al bij de aftrap. De bal rolde terug naar De Jong. Zelden zal een 21-jarige in zo'n omgeving en onder zulke omstandigheden zo'n kalme indruk hebben gemaakt. De Ligt is de aanvoerder, en leider, van dit Ajax; Hakim Ziyech zijn verbeeldingskracht, De Jong zijn hersens.

Hij richtte zijn blik even omhoog, schatte de situatie in. Hij zag: Daley Blind en De Ligt aan weerskanten, links en rechts zijn belangrijkste opties, zijn fullbacks Nicolás Tagliafico en Joël Veltman. Verder de ambitieuzer mogelijkheden: recht voor hem stormde de imposante Spurs-aanvaller Fernando Llorente op hem af. De Jong bleef staan.

Llorente is niet snel, dat zal hij ook niet van zichzelf beweren, maar een obstakel van formaat. De Jong kan hebben gedacht dat hij op het punt stond te worden bedolven onder een gletsjer. Hij had kunnen kiezen voor een snelle pass, of een verkeerde keus hebben gemaakt, of net een moment te lang hebben getreuzeld.

In plaats daarvan schuifelde hij even. Hij leunde voorover op zijn rechtervoet, Llorente naar zich toetrekkend, als een tangodanser. Hij deed het nog een keer: bijna dezelfde beweging, ditmaal boog hij licht voorover met de schouders. Llorente kroop dichterbij, hij rook een kans. De bal leek nu wel een eeuwigheid aan De Jongs voeten te liggen. Op het laatste moment, met zijn prooi in de val, trapte hij de bal kalm zijwaarts. Hij had laten zien wie de baas was. Llorente sprong in het luchtledige. Ajax begon aan de wedstrijd. 

Onverschrokkenheid, dat is wat Ajax dit seizoen kenmerkte, wat Erik ten Hags team langs Real Madrid en Juventus bracht. Ajax liet zich niet intimideren door de reputatie van zijn tegenstanders, zich niet ontmoedigen door een zeker gebrek aan ervaring. Het weigerde toe te geven aan de clichématige opvatting dat een team uit een mindere competitie, en waar de spelers minder betaald krijgen, zich automatisch zo klein mogelijk moet maken om een kans te maken te overleven. In plaats daarvan vertrouwde het op zijn instincten, legde zelfs de roemrijkste tegenstander zijn eigen overtuiging op, en overwon.

Gemeten naar de teams die Ajax had verslagen, was Tottenham paradoxaal genoeg de minste uitdaging. Een Tottenham in blakende vorm kan een tegenstander angst aanjagen, al kan de ploeg niet bogen op Europese glorie als Real Madrid of Juventus. Maar Spurs was niet geheel op volledige sterkte. Niet alleen moest het Harry Kane missen, maar ook Son Heung-min, die andere speler met de behendigheid en kracht van een rapier. 

Luidruchtige fans
Ajax begon, voor het eerst in deze aflevering van de  Champions League, een wedstrijd als de favoriet. De duizenden luidruchtige fans die uit Amsterdam waren gekomen, en nu in treinen, bussen en met de ondergrondse op weg waren naar Noord-Londen, hadden aan het begin van het seizoen mogelijk niet verwacht hier te zijn. Ooit zouden ze het bereiken  van een halve finale al hebben beschouwd als een groot succes. Maar hier en nu, met slechts een gehavend Spurs als laatste obstakel naar de finale? In de lentezon stelden de fans hun ambities naar boven bij. 

Er ligt altijd druk op een elftal dat niets heeft te verliezen, dat tracht het onmogelijke te bereiken en de voorspellingen te beschamen. Het is een ander soort pressie om te voldoen aan de hoge normen die je zelf hebt gevestigd, recht te doen aan een nog jonge reputatie, de versie van jezelf te zijn waarin de mensen geloven.

Dat was het soort druk waaronder Ajax had kunnen bezwijken, dat De Jong en zijn jonge teamgenoten aan zelftwijfel had kunnen blootstellen, hun ritme had kunnen breken. 

De schuifel van Frenkie
Al die zorgen verdwenen in het niets met de schuifel van Frenkie de Jong. Ajax was niet geïntimideerd, niet onder de indruk. En in de volgende 30 minuten gaf De Jong leiding aan een elektrisch geladen, niet aflatende bestorming op de verdedigingslinie van Spurs. Dat gebeurde met zo'n intensiteit, dat de superioriteit van het bezoekende team soms een beetje oneerlijk leek. 

Dat dit slechts één goal opleverde zou Ajax nog kunnen bezuren: volgende week bij de return kan Spurs weer beschikken over de niet langer geschorste Son. 

De aard van het resultaat kan echter wat soelaas bieden: Ziyechs draaibal naar Van de Beek, de middenvelder die even wachtte - eenmaal, tweemaal - om Hugo Lloris op het verkeerde been te zetten, voordat hij de bal in de verste hoek schoot. 

Voetbalgeschiedenis
Ook Ajax' respons op Spurs' spel in de tweede helft biedt de Amsterdammers hoop voor de beslissing. Ze hielden stand tegen de niet-aflatende, maar goeddeels stuurloze belegering van het doel. Ajax had geen moeite met alles wat Spurs in de strijd gooide. Het deinsde niet terug, bleef overeind, wankelde geen moment. 

Zelfs op dit toneel, zelfs onder deze druk, zelfs met een plaats in de voetbalgeschiedenis binnen handbereik, behield Ajax zijn kalmte, en speelde.

© The New York Times
Vertaling René ter Steege

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden