Evans heeft geen haast in de Giro

Cadel Evans, tussen de rondemissen, verovert in Utrecht de roze trui. Foto ANP Beeld
Cadel Evans, tussen de rondemissen, verovert in Utrecht de roze trui. Foto ANP

UTRECHT - Het heeft even geduurd, maar Cadel Evans heeft de roze trui terug. Hij verloor hem in 2002 enkele dagen voor het einde van de Ronde van Italië. ''Ik was er toen niet op voorbereid. Nu wel, denk ik. Het doel is om deze ronde te winnen,'' zei de Australische wereldkampioen zelfverzekerd, nadat hij in Utrecht het leiderstricot had overgenomen van de door een val achterop geraakte Brit Bradley Wiggins.

Evans was in 2002 een uit het mountainbiken overgekomen wielrenner van de ploeg Mapei, die in de laatste week in het roze terecht kwam nadat Francesco Casagrande was gediskwalificeerd omdat hij een Columbiaan de kant in had gereden.

Het sprookje van de Australiër die net kwam kijken, duurde maar een dag. In de voorlaatste bergrit verloor hij door gebrekkig eten onderweg meer dan vijftien minuten op de laatste klim. Evans werd uiteindelijk veertiende in de door Paolo Savoldelli gewonnen Italiaanse ronde.

Voor velen bleef Evans lange tijd een beetje eigengereide schlemiel die steeds net naast de echte prijzen greep. Maar sinds het wereldkampioenschap van 2009 lijkt de Australiër echter toch een winnaar te zijn zich weet te manifesteren. In het profpeloton slagen wereldkampioenen er zelden in zich in hun regenboogtrui ook te laten zien. Vorige maand won hij al de Waalse Pijl.

De verandering valt Evans zelf ook op. ''Voor mijn wereldtitel won ik ook al koersen hoor, maar ik moet toegeven dat na al die jaren alles nu eindelijk lijkt samen te vallen. Noem het volwassenheid en ervaring. Wat ook niet onbelangrijk is, is het veranderen van ploeg. De nieuwe omgeving bij BMC (Evans kwam van het Belgische Lotto) heeft me goed gedaan. Ook al heb ik in mijn naaste kring nog altijd dezelfde mensen om me heen.''

Favoriet
Evans gaat de komende weken voor de eindzege, maar hij weet nog niet hoe lang hij deze roze trui nu al kan vasthouden. Het zal niet ten koste van alles gaan. ''Tyler Farrar staat op één seconde van mij. Hij is een sprinter, hij kan de trui zo van me afpakken in Middelburg of Italië, maar uiteindelijk kan ik hem later in de ronde wel weer aantrekken,'' zegt hij met een lach.

Evans kwam als favoriet naar de Giro. Hij gaf op de tweede dag mogelijke concurrenten als de Spanjaard Carlos Sastre, Wiggins en de Italiaan Damiano Cunego toch al meteen een eerste tikje. Al wilde Evans de waarde van de winst niet overschatten. ''Het gaat nu om seconden, straks om minuten. Het voelt goed, maar het zegt nog helemaal niets.''

Gisteren op de Hollandse dijken nabij Utrecht viel er volgens Evans evenwel weinig te lachen. ''Ik heb zelden zo'n ridicule, gevaarlijke koers gereden. Het leek wel of iedereen die zich thuis voelt in wedstrijden als Gent-Wevelgem hier plotseling vooraan wilde zitten. Het was een lange nerveuze dag.''

De Giro d'Italia finisht vanmiddag in Middelburg. Geen finish op een anonieme strook asfalt aan de rand van de stad, maar de eindstreep in hartje Middelburg, op de Dam, vol kinderkopjes, en met een scherpe bocht op driehonderd meter voor de finish. Dat deel van het parcours is keurig ontdaan van vluchtheuvels en paaltjes.

Om de renners te waarschuwen voor de veelbesproken bocht is een ludiek spandoek opgehangen. 'Pas op... scherpe bocht' valt in grote roze letters te lezen.

De renners zijn sowieso gewaarschuwd: 'waaierrijden' in Zeeland. Bij temporijden met straffe zijwind wordt het peloton in stukken gesneden: op de weggetjes over de dijken is simpelweg geen plaats voor meer dan twintig, dertig renners schuin naast elkaar. Vaak ideale omstandigheden voor veel onrust.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden