PlusInterview

Esther Vergeer droeg jarenlang het rolstoeltennis, Diede de Groot doet dat nu: ‘We sparren op een heel ander niveau’

Ze wonen al heel hun leven op 6 kilometer afstand van elkaar: het nieuwe boegbeeld van het rolstoeltennis en haar voorganger. Diede de Groot (25) speelt, mede dankzij Esther Vergeer (41), volgend jaar in Ahoy op de vijftigste editie van het ABN Amro Open. Een gesprek met de twee over dominantie, voorbeeldfuncties en professionalisering.

Rik Spekenbrink
Diede de Groot in actie tijdens het tennistoernooi van Wimbledon van 2022. De laatste nederlaag van de  rolstoeltennisster dateert van begin 2021, daarna won ze 69 partijen op rij. Beeld Clive Brunskill/Getty Images
Diede de Groot in actie tijdens het tennistoernooi van Wimbledon van 2022. De laatste nederlaag van de rolstoeltennisster dateert van begin 2021, daarna won ze 69 partijen op rij.Beeld Clive Brunskill/Getty Images

Op de achterste rij zit ze, duidelijk verlegen en onder de indruk. Esther Vergeer heeft een microfoon in haar hand en spreekt een groepje kinderen toe. Eén van hen is Diede de Groot, dan een jaar of 10. Ze kijkt vol ontzag naar haar idool, luistert aandachtig.

De Groot had al gehoord dat er ‘een mevrouw was die heel goed was, de beste van de wereld’, zo vertelt ze in een ode aan Vergeer, vorig jaar gemaakt door NOC*NSF. En die mevrouw woonde ook nog heel dichtbij, in Woerden, ongeveer 10 minuten fietsen van haar woonplaats Oudewater. Nu ontmoet ze haar voor het eerst. En vanaf dit moment heeft ze een sportheld. Haar racket, pet, bidon, alles laat ze signeren.

Eindelijk in Ahoy

Vijftien jaar later zitten ze samen aan de thee op het Nationaal Tennis Centrum in Amstelveen. Om te praten over het ABN Amro Open, dat in februari voor het eerst een rolstoeltoernooi bij de vrouwen organiseert. “Kan ik eindelijk eens al mijn familie en vrienden uitnodigen,” zegt De Groot, die bijna altijd in het buitenland tennist. Net als Vergeer kreeg ze elk jaar de vraag: Speel je volgende week ook in Ahoy? Nu kan ze eindelijk ja antwoorden, mede dankzij Vergeer.

Zij is al dertien jaar directeur van het rolstoeltoernooi van de mannen, maar wilde De Groot – en de andere vrouwelijke Nederlandse wereldtoppers – een podium in Nederland bieden. Ze kent het belang van zichtbaarheid in eigen land. “Wij hadden altijd de Dutch Open en soms de Masters in Nederland. Die twee weken waren erg belangrijk voor de beleving en betrokkenheid van mensen. Daardoor kon ik echt iets opbouwen.”

Behalve de vier grand slams is er bij de vrouwen maar één toernooi waar een evenement van de ‘rollers’ is geïntegreerd in het validetoernooi: Eastbourne. “ABN Amro heeft altijd zijn nek uitgestoken,” zegt Vergeer. “Dertien jaar geleden al. En nu durven ze los te komen van het feit dat er alleen mannen spelen in Ahoy. Het toernooi wil echt een pionier zijn, heel tof.”

Honderdduizend bezoekers

Vergeer hoopt dat andere toernooien volgen. “De WTA (Women’s Tennis Association, red) moet dit gaan omarmen, op deze manier creëer je een groot platform voor de rollers. Je krijgt de honderdduizend bezoekers van het evenement, die allemaal in aanraking komen met rolstoeltennis en honderd procent zeker met een positief beeld de deur uit lopen. Dat krijg je niet voor elkaar met alleen een rolstoeltoernooi. Als je het hebt over integratie en inclusie, is dit wat je moet doen. De tijd is rijp.” Bij het WK, over twee weken in Oss, hoopt Vergeer de beste acht speelsters van de wereld te strikken voor ‘Rotterdam’.

De Groot hoopt dat haar collega’s het belang van een gecombineerd toernooi zien en meedoen. Er is nog wel wat te winnen in het rolstoeltennis, schetst ze aan de hand van een voorbeeld. “Twee weken geleden was ik voor een toernooi op Sardinië. Er waren te weinig banen, waardoor we moesten trainen op een soort campingbaan naast het hotel. Die was helemaal afgesleten, het was ook een andere ondergrond.”

Professionaliseringsdingetjes

“Over sommige dingen wordt nog niet genoeg nagedacht. We hebben ook geen echte seizoenen, het gaat van hardcourt naar gravel naar hardcourt naar gravel. Je kunt zeggen: Is dat erg? Nou, ja. Je wil gewoon dat daar ook structuur in zit. Het zijn professionaliseringsdingetjes. Zoals ze op de grand slams echt hun best doen om er iets groots van te maken. Dit jaar speelden we voor het eerst op het centercourt van Roland Garros, de US Open had een groter speelschema.”

Vergeer ziet dat De Groot, net als zijzelf vroeger, het rolstoeltennis is gaan dragen. Dat ze zich uitspreekt over belangrijke thema’s en zich inzet voor de paralympische beweging. “Je bent onwijs in die rol gegroeid,” zegt ze. “En het voelt super natuurlijk, want je wil vanuit je hart iets terugdoen voor de sport.” Voorheen was er meer onderling contact. Dan hadden ze het over welke toernooien De Groot zou kunnen spelen. “Ik zei ook tegen Diede: Spreek uit dat je de nummer een van de wereld wil worden. Je was nog een beetje onzeker, of verlegen. Nu sparren we op een heel ander niveau. Over de toekomst van het rolstoeltennis, of over sponsors.”

“Dat is het mooie aan dit traject,” zegt De Groot. “Esther was heel betrokken, een appje was zo gestuurd en ik moest nog veel leren. Nu staat alles op de rit en heb ik niet altijd meer een vraag. Ik heb mijn eigen weg gevonden, ook buiten de baan. Nog steeds sta ik niet altijd op de voorgrond, maar ik vind het wel fijn dat ik daadwerkelijk mensen kan helpen.”

Zoeken naar details

Als ambassadeur van de Esther Vergeer Foundation maakt De Groot kinderen met een handicap enthousiast om te sporten. “De drempel ligt heel laag, ze durven mij echt aan te spreken. Soms alleen om te vragen hoe je een gripje om een racket draait. Maar je merkt dat je een voorbeeldrol hebt.” Precies zoals ze zelf had met Vergeer.

De Groot domineert de sport zoals haar vroegere idool dat deed. “Mijn focus is veranderd. Eerst lag die op wedstrijden winnen, nu op hóe ik wil winnen. Ik ben meer bezig met mijn materiaal, of bijvoorbeeld een kleine aanpassing aan mijn forehand. Het zoeken naar die details vind ik leuk.” Weer die herkenning bij Vergeer: “Toen de wedstrijd zelf niet meer de grootste uitdaging was, kon ik me ook verliezen in de details. Wij hebben in het rolstoeltennis nu eenmaal niet de luxe van de grote aantallen. Als je met kop en schouders boven de rest uitsteekt, kan die periode lang duren. Daar moet je je niet druk om maken, dan verlies je het plezier. Je kunt juist trots zijn op het feit dat je met je prestaties en voorbeeldfunctie bijdraagt aan de volgende stap voor de paralympische sport.”

Iconen van het rolstoeltennis

Esther Vergeer (41) is de beste paralympiër aller tijden. Ze bleef een reeks van 470 partijen ongeslagen. Op de Olympische Spelen van Sydney (2000), Athene (2004), Peking (2008) en Londen (2012) veroverde ze goud in het enkelspel. Daarnaast won ze 21 grand slams in het enkelspel. In Vergeers tijd had Wimbledon nog geen rolstoeltoernooi. Vijfmaal werd Vergeer bij het sportgala gekozen tot paralympisch sporter van het jaar.

Diede de Groot (25) won vorig jaar goud op de Spelen van Tokio en staat inmiddels op zestien gewonnen grand slams in het enkelspel. Haar laatste nederlaag dateert van begin 2021, daarna won ze 69 partijen op rij. Bij de laatste negen grand slams won De Groot het enkelspel. Dit jaar tekende ze voor een ‘calendar slam’, dankzij het goud van Tokio vorig jaar zelfs voor een ‘golden slam’. Sinds maart 2018 is ze de nummer een van de wereld.

Esther Vergeer (links) en Diede de Groot. Beeld Pim Ras
Esther Vergeer (links) en Diede de Groot.Beeld Pim Ras

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden