Column

'Er waren meiden binnen het team die er 'effe moeite' mee hadden'

Verslaggever Annemarie Postma volgt namens Het Parool het Nederlands vrouwenelftal op het WK voetbal in Canada. Twee keer per week schrijft ze over haar belevenissen.

Annemarie Postma.Beeld Jean-Pierre Jans

Ik moet ingedommeld zijn. Ik schuif het opengeslagen boek van mijn buik en knipper met mijn ogen om de droog geworden lenzen weer helder te krijgen. Ik graai mijn telefoon tussen de dekens vandaan. Hier in Montreal schijnt de zon, in Nederland is het nacht. De vrolijke berichten naar mijn vrienden met daarin het heugelijke nieuws dat Oranje door is naar de achtste finale zijn nog onbeantwoord. In de whatsappgroep met collega-journalisten die wel in dezelfde tijdzone zitten, gaat het los. Virtuele feesthoedjes vliegen me om de oren. 'We worden kampioen!' schrijft iemand.

Ik voel dezelfde opluchting als die ik voelde voordat ik in slaap viel. We mogen nog even blijven. Hoewel nog onduidelijk is waar de reis precies heen gaat en tegen wie 'we' het gaan opnemen. Het wordt Duitsland, zaterdag in Ottowa, of Japan, dinsdag in Vancouver, afhankelijk van de wedstrijden die vanavond nog gespeeld worden.

'De kansen zijn nu fiftyfifty,' had een collega meteen na de uitslag van Kameroen tegen Zwitserland gemeld, waarop ze een schema rondstuurde met een zooitje kansberekeningen erop, waar mijn minuscule wiskundeknobbel nog van ondersteboven is. Eén collega hoopte op Ottowa. 'Dan kunnen we tenminste gewoon met de trein.'

Ik dacht aan Daniëlle van de Donk, die ik gevraagd had wat ze van het vliegen vond. Zelf vond ze het niet zo erg, maar er waren wel meiden binnen het team die er 'effe moeite' mee hadden. Ik ben benieuwd wie dat zijn en wat ze ermee bedoelde. Alleen angst tijdens het opstijgen of juist tijdens het landen? Of alleen bij turbulentie?

'Zit 'n verhaal in,' zei een collega. 'Wie is de vrouwelijke Dennis Bergkamp?'

'Dan had ze hier niet gezeten,' corrigeerde een andere collega.

Mij maakt het niet uit waar we naartoe gaan. Ik loop naar de keuken en besmeer een boterham met drie lagen Skippy pindakaas. Ik bekijk de lachende eekhoorn op het etiket. 'We mogen blijven, Skippy,' zeg ik zacht.

Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden