PlusNieuws

Ellen van Dijk prolongeert wereldtitel tijdrijden: ‘Deze zag ik écht niet aankomen’

Door die verdomde rug twijfelde ze vooraf, zoals Ellen van Dijk wel vaker twijfelt. Het bleek nergens voor nodig. Andermaal is ze de beste tijdrijdster van de wereld, voor de derde keer. ‘Ik heb weer de dramaqueen gespeeld.

Daniël Dwarswaard
Ellen van Dijk tijdens haar tijdrit in Wollongong, Australië. Beeld  WILLIAM WEST/AFP
Ellen van Dijk tijdens haar tijdrit in Wollongong, Australië.Beeld WILLIAM WEST/AFP

Ellen van Dijk trainde donderdag, drie dagen voor haar nieuwste gloriemoment, langs de kust van Wollongong in Oost-Australië. Met een lijf vol stress. Zorgen over haar rug die weer eens tegenstribbelde. Sowieso een zwakke plek van haar en zo’n reis naar de andere kant van de wereld helpt dan niet bepaald mee. Ze moest acht blokken interval trainen, maar stopte na de derde. “Het leek nergens op. Ik had overal pijn. Mijn rug blokkeerde en mijn benen verzuurden. Ik dacht: nou, dat wordt helemaal niets meer.”

Nu, met haar derde wereldtitel tijdrijden op zak, kan ze er in haar verse regenboogtrui om lachen. “Allemaal aanstellerij, joh. Ik heb weer de dramaqueen gespeeld. In de warming-up voelde ik het ook nog, maar dan ben ik sowieso gevoelig voor alles. Het heeft waarschijnlijk ook met stress te maken. Ik weet ook wel dat het bij mij zo werkt. Toch ben ik blij dat het uiteindelijk niets ernstigs was. Ik kwam tijdens de tijdrit snel in de juiste focus en dan vergeet je het.”

Deze wereldtitel, in Australië, is de derde in haar loopbaan. Ze was twaalf seconden sneller dan de Australische Grace Brown en ruim veertig seconden sneller dan Marlen Reusser, een van de andere favorieten. Negen jaar geleden al pakte Van Dijk de eerste van het trio, in Florence. Ze kon er toen door alle stress die de strijd met zich meebracht nauwelijks van genieten.

Snelste vrouw

Vorig jaar, in Brugge, was dat heel anders. Na al die pogingen lukte het haar weer. Ze genoot. En nu heeft ze zomaar haar titel geprolongeerd. “Deze zag ik écht niet aankomen. Ik had niet het vertrouwen om te denken dat ik hier de beste was en ga het even ging laten zien.”

Ze had al haar regenboogkleding de laatste dagen langzaam een beetje onder in haar tas gestopt. Met het idee dat het prachtig was geweest om het afgelopen jaar in de kleuren van de wereld­kampioen te mogen rijden, maar dat het dan nu op zou houden. Niet dus. Ook het volledige komende jaar is ze de snelste vrouw van deze planeet op een tijdritfiets.

Het jaar was eigenlijk al geslaagd met het breken van het werelduurrecord in mei in het Zwitserse Grenchen. Nu, onder een tent aan de Australische oostkus, kijkt ze omlaag en zit ze even aan haar gouden medaille. “Ik zei vooraf tegen mezelf: het jaar is al heel mooi. Alles wat ik nu nog pak, is bonus. Nou, dit is wel een heel mooie bonus.”

Druk zetten

Ze moest de laatste weken bij wielerbond ­KNWU naar eigen zeggen ‘nog wat druk zetten’ om zaken voor elkaar te krijgen. Om de kleding te perfectioneren. En ook om ervoor te zorgen dat zij de afgelopen week in Wollongong kon slapen. De complete Nederlandse ploeg verblijft in Sydney op een kleine anderhalf uur rijden van Wollongong. “Maar ik wilde per se daar slapen zodat ik elke dag op het parcours kon rijden. Om me het rondje echt eigen te maken.”

Dus zat ze met Annemiek van Vleuten (tegenvallende zevende – “Ik had een off day”) in een huis vlak bij het parcours. “Er kwam elke dag iemand vanuit Sydney om ons te masseren. Dat is uiteindelijk dus prima gegaan.”

Het resultaat is voor de eeuwigheid. Een derde wereldtitel tijdrijden. De regenboogkleding hoeft niet naar zolder en kan gewoon weer bovenop de stapel.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden