75.000 Egyptenaren bezochten woensdag de wedstrijd tegen Congo.

Plus Achtergrond

Egyptische voetbalfans kunnen eindelijk weer een duel bezoeken

75.000 Egyptenaren bezochten woensdag de wedstrijd tegen Congo. Beeld EPA

Doordat de Egyptische competitie op last van de overheid wordt afgewerkt in lege stadions, zijn ze in het gastland van de Afrika Cup dolblij dat ze weer eens ‘gewoon’ een duel kunnen bezoeken.

In de beklemmende hitte van 35 graden – ’s middags tikte het kwik de veertig nog aan – banen 75.000 in het rood geklede Egyptische fans zich ordelijk over de toegangswegen richting het stadion om hun Farao’s te zien spelen tegen de Democratische Republiek Congo. Onophoudelijk klinkt het geluid van de vele toeters die rondom het stadion worden verkocht. Het aanvangstijdstip van 22.00 uur weerhoudt de mensen er niet van om met hele families naar de wedstrijd te gaan. Opvallend genoeg zijn er ook veel vrouwen bij, van wie de overgrote meerderheid zonder hoofddoek.

Het is een unieke gebeurtenis in het land waar jarenlang de duels in de Egyptische competitie in lege stadions werden afgewerkt, na twee recente stadionrampen en om politieke redenen. In 2012 kwamen 74 meegereisde fans van Al Ahly om het leven en raakten er meer dan 500 gewond bij de stadionramp in Port Said.

Volgens velen was er opzet in het spel: honderden supporters van de thuisclub bestormden met allerlei wapens het uitvak met de Al Ahlyfans, terwijl de mobiele eenheid toekeek. Met de deuren van de uittribune die gesloten waren, zaten de Al Ahlysupporters als ratten in de val.

Drie jaar daarna kwamen twintig supporters van Zamalek om het leven door verdrukking, toen zij in de rij stonden voor het stadion waar bij wijze van proef weer fans werden toegelaten.

Protesten tegen regime

De fanatieke supporters waren en zijn een doelwit van het regime, sinds zij actief deelnamen aan de revolutie in 2011 die president Hosni Mubarak na dertig jaar deed aftreden. De ultra’s van de twee grootste voetbalclubs in Egypte speelden daarin een cruciale rol: samen trokken de rivaliserende supportersgroepen van Al Ahly en Zamalek uit Caïro op en orkestreerden de strijd tegen de oproerpolitie die de protesten wilde neerslaan. 

In de frontlinie slaagden de ultra’s er met hun ervaring in rellen in om de politie te verdrijven. De slag om het bekende Tahrir-plein, het centrum van de protesten, werd zo gewonnen en de staat verloor zijn gezag over de straat. Sindsdien ziet het regime de anti-overheidsgezinde supporters liever niet meer in groten getale bijeenkomen in de stadions.

Sterspeler Mohammed Salah na zijn goal tegen de Democratische Republiek Congo. Beeld BSR Agency

Gastland Egypte is er veel aan gelegen de Afrika Cup zonder problemen te laten verlopen. Na jaren van politieke onrust en instabiliteit is dit het eerste grote sportevenement dat het land organiseert. De prijzen voor toegangskaarten zijn hoog en alleen betaalbaar voor de rijke bovenklasse. De prijzen van kaartjes variëren van 200 Egyptische pond, ruim 10 euro, tot 1000 Egyptische pond, zo’n 53 euro. 

Een derde van de Egyptische bevolking leeft onder de armoedegrens en de meeste mensen verdienen niet meer dan 2500 pond per maand. Met de economische crisis in het land en prijzen van voedsel, benzine en elektriciteit die de afgelopen jaren meer dan verdubbelden, is het voor de meeste Egyptenaren onmogelijk om het stadion te bezoeken.

Dure kaartjes

Onder anderen Mohamed Salah sprak er zijn ongenoegen over uit en voormalig Egyptisch international en ex-Ajaxspeler Mido riep de minister van Sport op om de prijzen te verlagen, zodat ook de minder bedeelden naar de wedstrijden kunnen. De autoriteiten hadden daar weinig boodschap aan. Ze weten dat met deze prijzen alleen een bepaald segment uit de samenleving naar het stadion komt, fans die geen herrie zullen schoppen.

Hoog in de tweede ring van het stadion zit Mostafa Ibrahim van 25 jaar. Hij is fanatiek aanhanger van Al Ahly en is blij eindelijk weer eens in het stadion te zijn. “Dit is heel gaaf, maar het liefste zou ik naar wedstrijden van Ahly gaan. En dit is ook heel duur. Het kaartje voor deze plek, bij lange na niet het duurste, was 400 pond. Bij Ahly kostte het duurste kaartje destijds niet eens 100 pond.”

Mohamed Salah

Ondanks de voor hem grote uitgave, zit Mostafa er vrolijk bij met de 1-0 tussenstand voor Egypte op het scorebord. Als het thuisland deze wedstrijd van de Democratische Republiek Congo wint, gaat het door naar de laatste zestien in de knock-outfase van het toernooi. Het stadion ontploft pas echt wanneer Salah scoort. Alsof zijn goal dubbel telt, zo groot is de ontlading wanneer de nationale held zijn eerste treffer van het toernooi maakt. 

Salah in het echt zien spelen is de grootste attractie van de avond. “Ik houd niet zo van voetbal, maar wel van Mohamed Salah,” vertelt de 21-jarige Sumaya Ahmed over de Egyptische sterspeler. “Ik ben voor het eerst in mijn leven bij een echte voetbalwedstrijd.”

Om middernacht is het duel afgelopen – het blijft 2-0 – en nadat de Egyptische fans nog legio selfies hebben genomen met het veld op de achtergrond, keert men in alle rust tevreden terug naar huis. Ook de families met kleine kinderen zijn tot het einde gebleven. Bedtijd is een rekbaar begrip in Egypte. Dat de wedstrijd zonder problemen is verlopen, biedt de mogelijkheid om in de toekomst ook de nationale competitie weer open te stellen voor het publiek. Zodat de bevolking plezier kan beleven, in een land waar met een economische crisis en enorme repressie verder weinig te lachen valt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden