Nieuws

Donnarumma bezorgt Engelsen nieuw penaltytrauma en helpt Italië aan EK-beker

null Beeld AFP
Beeld AFP

Ook na 55 jaar kwam het voetbal niet thuis, zondagavond op een kolkend Wembley. In een meeslepende finale won Italië na strafschoppen, de Engelsen onderdompelend in een staat van diepe ontzetting.

De opdracht was dan toch te groot, de last van het verleden te zwaar, de druk van de natie te hevig. Toen Bjorn Kuipers tegen elf uur lokale tijd affloot na de laatste gemist strafschop van Bukayo Saka, daalde er op Wembley een zucht neer van ongeloof en ontzetting.

Slechts aan de zuidkant van het stadion klonk een uitzinnig kabaal, opstijgend vanuit de feestende Italiaanse supportersvakken. Dol van vreugde renden Leonardo Bonucci, Giorgio Chiellini en al die anderen richting hun fans, dolgelukkig met de eerste Italiaanse EK-titel sinds 1968.

Ook na 55 frustrerende jaren rekende thuisland Engeland niet af met zijn nationale voetbalobsessie, een vroege goal van Luke Shaw ten spijt. Italië won het meeslepende gevecht, bovenal op basis van een knappe tweede helft, waarbij de thuisploeg steeds meer controle verloor over de finale waar het zo intens naar had toegeleefd.

Al vroeg op de zondag verkeerde heel Engeland in een soort staat van delirium. De eerste finale sinds 1966 maakte een waanzin los die in de straten van Londen vaak aanstekelijk was, maar soms ook ongezond en dreigend, resulterend in tal van opstootjes met dronken fans.

En dat terwijl het zo voorspoedig begon voor de Engelsen. De openingstreffer van Shaw had kort na de aftrap nog een onwaarschijnlijk kabaal losgemaakt in het stadion, waarbij het leek alsof de aarde beefde. Maar na de terechte 1-1 van Bonucci sloeg de twijfel toe bij de thuisploeg, en sleepte Italië er een strafschoppenserie uit.

Zenuwslopend

De finale was lang niet altijd goed, wel zenuwslopend, intens en meeslepend. Na de 1-1 van Bonucci zinderde de spanning voortdurend over de tribunes, in een fase waarin Italië almaar sterker werd. Maar met (de later weer gewisselde) routinier Jordan Henderson in de ploeg herwon Engeland daarna stilaan weer wat grip.

Met name de eerste helft was grotendeels voor de thuisploeg. Niet in de laatste plaats dankzij de aangepaste speelwijze van bondscoach Gareth Southgate, die een team formeerde in een 3-4-3, met Kieran Trippier en Luke Shaw als een soort hangende vleugelbacks. Binnen twee minuten leidde die strategie al tot succes.

Trippier kreeg de bal aan de rechterkant van het veld, Kyle Walker trok de Italiaanse defensie met een voortreffelijke loopactie uit elkaar, waardoor de Engelse rechtshalf volledig vrij kan voorzetten. Aan de andere kant van het veld was het uitgerekend de meegesprinte Shaw die met een dropkick raak schoot: 1-0.

Inferno

Wat volgde leek wel een inferno. De volgepakte tribunes van Wembley schudden, brulden en explodeerden, op een manier zoals je dat zelden ziet bij grote internationale finales. Overal vielen mensen over elkaar heen. Het kabaal galmde maar door onder het dak van het stadion, als een golf van geluid die maar niet wilde neerdalen.

Italië leek zowaar even van slag. Spits Ciro Immobile oogde alsof hij bevangen werd door angst, terwijl ook de veelgeroemde middenvelders Jorginho en Marco Verratti maar niet slaagden om ritme en verrassing in het spel te krijgen.

In de tweede helft was de eerste dreiging nog voor Engeland, toen Raheem Sterling neerging in het strafschopgebied, en Kuipers volkomen terecht liet doorspelen. Maar daarna trok Italië steeds nadrukkelijker ten aanval, met Lorenzo Insigne en Chiesa als roergangers.

Keeper Jordan Pickford redde twee keer moeizaam, eerst op een schot van Insigne en daarna toen Chiesa verdekt uithaalde. Engeland verdedigde verbeten, het publiek ging er nog eens vurig achter staan, maar na 67 minuten was het alsnog gelijk.

Uit een corner leek Pickford eerst nog te redden op een kopbal van Verratti, maar via de paal belandde de bal voor de voeten van Leonardo Bonucci, die van dichtbij binnen tikte: 1-1.

Ongeloof

Een zucht van ongeloof daalde neer op Wembley. Voor het eerst vielen er stiltes, van angst en vertwijfeling vooral. Toen invaller Domenico Berardi alleen voor Pickford opdook, slaakte Wembley even een zucht van verlichting, maar de spanning verdween nooit meer uit de wedstrijd.

In de verlenging waren kansen zeldzaam. Pickford redde met één arm, vlak voordat Federico Bernardeschi kon binnentikken. Engeland had in de tweede verlenging het meeste uitzicht op de winst, jagend op een goal, maar pas na strafschoppen viel de beslissing.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden