PlusAchtergrond

Dit zijn de momenten uit Peking die we nooit vergeten

Na twee weken Winterspelen maken onze olympische verslaggevers de eindbalans op. Welke momenten blijven het meest hangen? Een persoonlijke top drie.

Pim BijlLisette van der Geest en Rik Spekenbrink
De tranen bij Erin Jackson Beeld REUTERS
De tranen bij Erin JacksonBeeld REUTERS

Pim Bijl

De tranen van Erin Jackson

De eerste zin in het verslag op NBC vatte de verbazing en bewondering in de Verenigde Staten wel zo’n beetje samen: een 29-jarige, als inlineskatester opgegroeide vrouw uit Florida werd de eerste zwarte Amerikaanse ooit met olympisch schaatsgoud. In alles was Erin Jackson een van de mooiste verhalen die deze Winterspelen opleverde, ook al omdat ze zich in eerste instantie niet eens plaatste en haar deelname aan haar onbaatzuchtige vriendin en landgenote Brittany Bowe te danken was. Jackson leek in de dagen na haar titel nog altijd beduusd en hoopte op meer diversiteit in het schaatsen. Op het podium bleven de tranen onophoudelijk stromen en droeg ze haar gouden medaille verkeerd om.

Kleurrijke Nils van der Poel
Hij maakte zijn comeback, schudde de schaatswereld op en verdween. Voorgoed? Niemand die het weet. Er kon en mocht niet veel tijdens deze Winterspelen in Peking, maar Van der Poel was werkelijk overal. Hij won de 5 kilometer, zorgde voor een rel over het ijs (corruptie! schande!) en reed in een wereldrecord naar de titel op de 10 kilometer. Een dag later plaatste hij zijn trainingsaanpak van mei 2019 tot deze Spelen online. En net toen iedereen dacht dat het even iets stiller zou worden zonder het kleurrijke figuur, gaf hij eenmaal thuis in Zweden een interview waarin hij deze Winterspelen in Peking vergeleek met die van 1936 in nazi-Duitsland. Begenadigd sporter, man met een mening.

Nils van der Poel Beeld EPA
Nils van der PoelBeeld EPA

Vaarwel, Shaun White

De man met een van de fijnste bijnamen in de sport zwaaide deze Winterspelen af. Shaun White, pionierende snowboarder die vleugjes X-Games naar de Spelen bracht. Zijn vijfde en laatste Winterspelen eindigden op 35-jarige leeftijd met een val op de halfpipe in Zhangjiakou en zonder podiumplaats, maar dat doet niets af aan zijn erfenis als drievoudig olympisch kampioen en zoveel meer. Na zijn laatste run volgde een innige omhelzing met, jawel, zijn snowboard. Een poosje stond hij daar, één met zijn materiaal, om zijn sport daarna de liefde van zijn leven te noemen. Vaarwel Flying Tomato.

Shaun White Beeld REUTERS
Shaun WhiteBeeld REUTERS

Lisette van der Geest

Ireen Wüst, toch een beetje een robot
De statistieken zeiden het al: zijn er Spelen, dan wint Ireen Wüst. Simpel. Minimaal één keer goud. Wellicht meer, nog wat eremetaal misschien, en dan weer op naar de volgende. Het zou naïef zijn dat niet van tevoren te voorspellen, ware het niet dat schaatsuitslagen meestal geen kwestie zijn van statistieken, dat vijf Spelen op rij de beste zijn volkomen onlogisch is, omdat ieder mens te maken krijgt met de wetten van ouderdom, van een veranderend lichaam. “Ik ben een mens, geen robot,” zei Wüst na haar teleurstellende 1000 meter. Maar als een schaatser dan een beetje robot is, als één schaatser uitzonderlijk is, is het Wüst. Pas nu ze stopt komen er Spelen zonder winst van haar.

Ireen Wüst Beeld REUTERS
Ireen WüstBeeld REUTERS

Suzanne Schulting: ongelimiteerd
Suzanne Schulting weet al vier jaar wat ze wil: winnen, ongelimiteerd. Ze zit vol bravoure, vol expressie, vol hardheid voor zichzelf en haar omgeving als het aankomt op haar doel. Alles wat ze doet staat in teken van presteren. Ze huilt wanneer de druk er eindelijk afgaat, ze brult wanneer ze blij is. En als ze dan haar status als topfavoriet van het shorttrack waarmaakt en haar toernooi ten einde is, presteert ze nóg een keer, met een filmpje dat inmiddels viral gaat. Kanye West zei ooit na het winnen van een Grammy: ‘Everybody want to know what I would do if I didn’t win. I guess we’ll never know.’ Schulting playbackt het, waarna ze haar vier nieuwe olympische medailles omhooghoudt.

Suzanne Schulting Beeld ANP
Suzanne SchultingBeeld ANP

Irene Schouten en de club van drie keer goud
Deze Winterspelen waren er meerdere zaken te leren over Irene Schouten: ze presteert zelfs als ze topfavoriet is, én negatief in de belangstelling staat (DPG-documentaire over haar team die de verhoudingen op de ploegenachtervolging op scherp stelde, maar laten we daar niet nóg eens lang bij stilstaan). Ze drukte ooit een oliebol in het gezicht van haar huidige verloofde op hun tweede date, onder het mom: ‘ruik eens’. En ze is de nieuwe ijskoningin van Nederland, inmiddels behorend bij de exclusieve club van drie keer goud op één Spelen. Misschien wel het mooiste van alles: Schouten bewijst dat hard werken loont, en dat er van groeiend zelfvertrouwen prachtige prestaties kunnen komen.

Irene Schouten Beeld ANP
Irene SchoutenBeeld ANP

Rik Spekenbrink

Het goud van Johan (en Miho)
Het was niet moeilijk om medelijden te hebben met Johan de Wit in Peking. Eerst om de ongelooflijke pech dat juist hij, een van de aardigste mensen in de sport, tegen de coronalamp was gelopen en in het quarantainehotel belandde. Maar daarna vooral om hoezeer hij zichzelf daarvoor op de pijnbank legde. Ik had er moeten staan en ik stond er niet, zei De Wit. Alsof hij de woede of schaamte van heel Japan op zijn schouders droeg, terwijl hij daar na alle successen niet meer stuk kan. Geen idee of ze daar keizerlijke onderscheidingen hebben, maar De Wit - wiens pupil Miho Takagi goud won om de 1000 meter - komt een lintje toe.

Miho Takagi en coach Johan de Wit na het goud op de 1000 meter van Takagi. Beeld AP
Miho Takagi en coach Johan de Wit na het goud op de 1000 meter van Takagi.Beeld AP

Bronzen Bos
Het doet vreemd aan als een sporter bij de belangrijkste wedstrijd uit zijn of haar carrière staat te juichen als hij of zij van de eerste plaats wordt verstoten. Toch was het ook mooi om te zien hoezeer Kimberley Bos het haar goede vriendin Jaclyn Narracott gunde. Ze was bijna blijer voor de Australische, die zilver won, dan om haar eigen brons. Als twee sporters uit piepkleine skeletonlanden trokken ze de afgelopen jaren veel samen op. Om dan samen hun medailles te vieren, met een stuk pizza in het olympisch dorp, is ook wel weer bijzonder.

Kimberley Bos Beeld ANP
Kimberley BosBeeld ANP

Goud voor China!
We werden er cynisch van, maar het was vooral ongemakkelijk om te zien. In het schaatsen, bij de 500 meter voor mannen, maar vooral in het shorttrackstadion hing op zijn minst de schijn van oneerlijke competitie. Bijna alle beslissingen van de scheidsrechters pakten in het voordeel van het gastland uit. Coaches Johan de Wit en Jeroen Otter gaven toe dat het er ook in de kleedkamers over ging. Het is te hopen dat er binnenkort meer details naar buiten komen over de totstandkoming van het goud van Ren Ziwei, Tingyu Gao en de gemengde relayploeg. Maar waarschijnlijk horen we er nooit meer iets over.

Gao Tingyu Beeld AP
Gao TingyuBeeld AP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden