Plus Profiel

Desiree van Lunteren is de stille kracht van Oranje

Ze kan tegen Japan haar 75ste interland spelen. Desiree van Lunteren blinkt als ervaren international uit in onopvallende aanwezigheid. ‘Je merkt het pas als ze er een keer niet is.’ 

Desiree van Lunteren: ‘Ik denk dat ik meer kan dan alleen verdedigen.’ Beeld Eric Verhoeven/Soccrates

Het WK in Frankrijk is al het vierde grote toernooi van Desiree van Lunteren (26). Ze moet de woorden herhalen om tot zich te laten doordringen hoe ver ze is gekomen. Drie landstitels, één Europese titel en 74 interlands, het is niet niks. Toch zal ze daar zelf nooit de aandacht op vestigen. “Al toen ik bij de selectie Onder 19 speelde, zei iemand eens tegen me: als je er bent, val je niet erg op. Pas je als je er niet bent, merken we het pas.”

Van Lunteren ziet het als een mooi compliment, opvallen hoeft ze niet. Ze speelt in dienst van het team, voert haar taken uit en zal zich elke wedstrijd kapot werken. Na de wedstrijd tegen Canada, donderdag, was ze er even ‘klaar mee’, zei ze. Ze baalde van haar klungelige overtreding in de tweede minuut, waarmee ze een penalty leek te veroorzaken – de VAR besloot anders. De assist op Lineth Beerensteyn voor de winnende treffer noemde ze een fijne beloning voor hoe ze zich daarna had teruggeknokt.

Ferme tackle

In de eerste twee wedstrijden had Van Lunteren als een van de weinigen haar eigen niveau gehaald, hoewel de media daaraan voorbijgingen. Als rechtsback is ze gewend ­minder aandacht te krijgen dan de aanvallers binnen de selectie. “Verdedigers staan vaak in de schaduw. Er wordt altijd gekeken wie de doelpunten maakt, wie voorin staan. Het is jammer dat men soms lijkt te vergeten wat de verdediging allemaal doet. Zonder verdediging kunnen we niet spelen.”

En dat terwijl de Almeerse oorspronkelijk niet eens verdediger is, maar een aanvallende middenvelder. In de zes seizoenen die ze bij Ajax als nummer 10 speelde, maakte ze in 166 wedstrijden 67 doelpunten. “Het liefst had ik aan de top gestaan als een nummer tien, maar ik ben eraan gewend geraakt. Ik ben allang blij dat ik speel en een plek heb in het elftal.”

Toen ze in 2012 voor Oranje werd geselecteerd, was dat in eerste instantie als middenvelder. De concurrentie daar, met Anouk Hoogendijk, Daniëlle van de Donk en Anouk Dekker nog centraal, was moordend. Onder Roger Reijners werd ze na het EK in 2013 getest als rechtsback en dat pakte goed uit. Sindsdien is het haar vaste positie, al is dat weleens anders geweest. “Na elk toernooi voelde ik een bepaalde spanning, dan merkte ik dat de bondscoach iets anders op mijn positie wilde proberen.”

Liza van der Most, Renate Jansen, Siri Worm; ze zag ze allemaal komen en ook weer gaan. Haast geruisloos wist Van Lunteren het van haar concurrenten te winnen op de rechtsback­positie, met haar ferme tackle als sterkste wapen. “Het mooiste is het als een tegenstander me eigenlijk al voorbij is, de voorzet wil geven en ik dan op het juiste moment kom inglijden en de bal onderschep. De reactie van het publiek geeft me dan echt een kick.”

Rampzalig seizoen

Het had weinig gescheeld of Van Lunteren had haar voetbalcarrière vroegtijdig moeten beëindigen. Na twee succesvolle seizoenen bij AZ, waarmee ze een keer landskampioen werd en een keer de beker won, volgde een rampzalig seizoen bij Telstar. Bij de toen 19-jarige Van Lunteren werd de ziekte van Crohn ontdekt, een chronische darmziekte die heftige buikkrampen kan veroorzaken. “Ik had bij Telstar sowieso weinig plezier. Toen die diagnose kwam, hoefde het voor mij niet meer.”

Op dat moment kwam trainer Ed Engelkes, die ze nog kende van AZ, met de vraag of ze naar Ajax wilde komen, de club waarvan ze altijd al fan was. Bij Ajax vond ze het plezier terug en pakte ze twee keer de dubbel. De ziekte kreeg ze dankzij medicijnen onder controle, al blijft die op sommige momenten vervelend. “Als ik in de kleedkamer zit en de spanning voel voor een grote wedstrijd, krijg ik last van mijn buik. Maar als ik eenmaal in het veld sta, heb ik er geen last meer van.”

Risico

In 2018, een jaar na het succesvolle EK, koos Van Lunteren net als veel collega-internationals voor een buitenlandse avontuur. Ze ging spelen bij SC Freiburg in Duitsland, waarmee ze op de zevende plaats eindigde in de Bundesliga voor vrouwen. Voor dit WK maakte ze bekend dat ze die club na één seizoen zal verlaten.

“Ik was niet op mijn plek daar,” zegt Van Lunteren. “De competitie vond ik sterk, maar qua faciliteiten bij de club vond ik het niet professioneel. In de kleedkamers en op de velden had ik af en toe het idee dat ik weer terug was bij de D’tjes. Omdat Freiburg niet veel geld heeft, reisden wij met de bus, niet met het vliegtuig. In Duitsland ben je dan al gauw zeven uur onderweg. Daar kreeg ik last van mijn rug van.”

Wat haar volgende stap wordt, laat ze afhangen van het WK. “Ik voel geen druk om nu te beslissen, al is dat een risico. Als ik geblesseerd raak, wil geen topclub me meer hebben. Maar goed, een blessure kan altijd gebeuren.”

Dit toernooi ziet ze als een uitgelezen kans om zichzelf te presenteren als rechtsback. “Het is opvallend hoeveel clubs weten dat ik eigenlijk een middenvelder ben en veel kan scoren.”

Met de meer aanvallende taak die ze van bondscoach Sarina Wiegman heeft gekregen, zit een doelpunt er misschien nog wel in. Een assist heeft ze al achter haar naam staan. “Ik vind het prettig dat ik zo iets extra’s aan het team kan geven,” zei ze na de wedstrijd tegen Kameroen. “Ik denk dat ik meer kan dan alleen verdedigen.”

Ze mag het dinsdag, in de achtste finale tegen Japan, weer laten zien. Mocht Nederland winnen, dan bestaat de kans dat het twee ronden later, in de halve finale, Duitsland treft. “Daar zitten een paar oude teamgenoten in, het lijkt me heerlijk om van hen te winnen. En dan hopen dat mijn oude keeper van Freiburg op doel staat – een mooi moment om mijn eerste interlanddoelpunt te maken, toch?”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden