Plus

De wielermoeder van Amsterdam: 'Je moet het leuk vinden om diep te gaan'

In fietskringen wordt ze 'de wielermoeder van Amsterdam' genoemd. Maan Klomp (51) zette het vrouwenwiel-rennen in de stad op de kaart. 'We begonnen met zestien meiden, nu zijn het er ruim tweehonderd.'

Beeld Ernst Coppejans

De fixie en andere racefietsen zijn uitgegroeid tot het favoriete vervoermiddel van jonge hipsters. Overal in de stad duiken fietswinkels op, zoals de Rapha Cycle Club in de Wolvenstraat en Meesterknecht in de Kerkstraat, waar je naast trendy fietskleding ook een espresso kunt drinken en andere fietsfanaten kunt ontmoeten, om samen te trainen, te touren of wedstrijden te rijden. Het beeld dat vooral mamils (middle-aged men in lycra) met beginnende buikjes op de racefiets klimmen, gaat in Amsterdam niet meer op. De sport wordt ook fanatiek beoefend door steeds meer jonge mensen. Vooral bij vrouwen is het een sport die aan interesse wint en daar heeft hobbywielrenster Maan Klomp het nodige aan bijgedragen.

Toen Klomp vijftien jaar geleden begon met wielrennen was er maar een klein groepje vrouwen dat de sport beoefende. "Ik wilde na de geboorte van mijn dochter weer snel fit worden en stuitte op de club bij het Flevoparkbad, geleid door wielrenster en marathonschaatster Petra Grimbergen en later door Sissy van Alebeek. Toen Van Alebeek het trainen niet meer kon combineren met haar carrière als profwielrenner, werd ik gevraagd het van haar over te nemen."

Tong op het stuur
"We zagen steeds meer nieuwe meiden op de woensdagtrainingen, maar omdat die groep heel ervaren was, fietsten zij vaak met hun tong op het stuur en haakten ze af. Het idee ontstond toen om op de maandag te starten met trainingen op vier verschillende niveaus, voor minder ervaren rensters."

Dat bleek een schot in de roos te zijn, de trainingen werden steeds drukker bezocht. "Aan reclame doen we eigenlijk nooit, meiden vertellen het aan elkaar door." De Amsterdamse vrouwengroep, die valt onder het landelijke initiatief vrouwenwielrennen.nl, kende acht jaar geleden zo'n zestien rensters, inmiddels zijn het er ruim tweehonderd. Met drie vaste trainsters en tien assistent-trainsters.

"Ons doel is meer vrouwen te enthousiasmeren voor de wielersport en de fanatieke meiden te trainen voor wedstrijden. Zelf organiseren we zeven wedstrijden per seizoen." Fietsen mag je het niet noemen, ze zijn geen tourvereniging, zegt Klomp: "Touren doe je voor de gezelligheid, wielrennen is bloedfanatiek. Je moet het leuk vinden om diep te gaan en af te zien. Dat is niet voor iedereen, je moet er wel zin in hebben."

Hersteltaart
Hoe ze de huidige populariteit van het wielrennen verklaart? "Het is groter geworden toen er meer voor goede doelen op de fiets werd geklommen, voor fundraisers als de Alpe d'HuZes, waarbij de opbrengsten naar KWF Kankerbestrijding gaan, of de Tour for Life. Wat ook meespeelt is dat Nederlandse profrenners de laatste tijd goede resultaten behalen, zowel bij de mannen als de vrouwen."

De sport heeft de laatste tijd een imagoverandering ondergaan en is vooral populair bij hoogopgeleiden. "Ik zie opvallend veel studenten, artsen, ontwerpers en juristen op de racefiets. Er hoort tegenwoordig een lifestyle bij, met leuke kleding, een mooie fiets en bijeenkomsten."

Er wordt veel georganiseerd voor wielerfans, van tours in het buitenland en wedstrijden, wielercafés en festivals, met dj's, drank en eten tot lezingen, zoals die van The Cycling Academy over 'hoe de winter door te komen'. Er worden zelfs een kookworkshop aangeboden waar wielerfanaten zelf gezonde snacks voor onderweg leren maken, van dadelnotenrepen en bananenbrood tot hersteltaart.

De sport groeit vooral explosief onder vrouwen, en dat is geen toeval, zegt Klomp: "Vrouwen beginnen vaak onzeker aan een nieuwe sport, heel anders dan mannen, die meer bravoure hebben Ze twijfelen: kan ik dit wel, ben ik wel goed of snel genoeg? Maar wielrennen doe je altijd samen, dat vinden vrouwen vaak prettig."

Vrouwen achter het wielerstuur zijn net zo goed als mannen, zegt Klomp. "Ze zijn gedisciplineerder, hebben minder last van haantjesgedrag. Een peloton vrouwen zul je nooit asociaal met veertig kilometer per uur door een dorp zien scheuren, door rood fietsen of auto's inhalen. Plus ze rijden minder chaotisch dan mannen, vrouwen rijden gewoon retestrak."

Maan Klomp Beeld Ernst Coppejans

Helm doormidden
"Mijn dochter checkte laatste een app die mijn ritten bijhoudt en constateerde verbaasd dat ik het afgelopen jaar wel 10.000 kilometer gefietst heb. Ik schrok er zelf ook een beetje van." Met wedstrijdfietsen is ze gestopt. "Ik heb mijn man en dochter beloofd dat ik het niet meer doe, nadat ik een paar keer ben gevallen. Ik heb nog nooit iets gebroken, maar een keer viel ik wel zo hard dat mijn helm doormidden brak. Je fietst tijdens zo'n wedstrijd veertig kilometer per uur, soms harder. Het is niet zonder gevaar."

"Ik fiets nu om sterk en fit te blijven. Het mooie aan wielrennen is dat je het altijd kunt blijven doen. Als ik een week niet fiets, voel ik me niet fijn. Het buiten-zijn geeft een enorm gevoel van vrijheid, ik ervaar dat bij geen enkele andere sport zo intens."

Wielrennen is ook een sociale sport, legt Klomp uit. "Ik heb dankzij het wielrennen een enorm sociaal netwerk opgebouwd, met veel fietsvriendinnen, met wie ik de passie voor de sport kan delen. Het wielrennen houdt me niet alleen fit, maar ook jong van geest." Op haar 51ste moet Klomp wel wat meer moeite om de jonge garde bij te houden. Geconfronteerd met het feit dat ze ook wel 'de wielermoeder van Amsterdam' wordt genoemd, schiet Klomp in de lach. "Ja ja, het is leuk natuurlijk, maar ergens voel ik me door die bijnaam ook een beetje oud.

Houdbaarheidsdatum
Met fietsen stopt Klomp pas als het echt niet meer gaat, maar aan het geven van de wekelijkse trainingen zit een houdbaarheidsdatum. In het dagelijks leven werkt ze als zzp'er voor verschillende bedrijven, het trainen van rensters is liefdewerk, Klomp krijgt er niet voor betaald: "Ik doe het puur omdat ik het leuk vind, maar het is veel werk."

Naast de tweewekelijkse trainingen is ze ambassadeur voor StrongHer, een Nederlands intiatief geleid door wielrenster Marianne Vos, met als doel meer vrouwen op de fiets te krijgen. "Het is fantastisch andere meiden de kneepjes van de sport bij te brengen, maar het is bijna tijd om de nieuwe generatie het werk over te laten nemen. Zij moeten de liefde voor de wielersport door gaan geven."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden