PlusInterview

De vechtlust van Lisandro Martínez: ‘Het is leuk om met risico’s te spelen’

Het leven was niet altijd makkelijk voor Lisandro Martínez, maar hij is een vechter. Dat geeft de Argentijnse verdediger van Ajax op het veld iets onverzettelijks, al moet hij oppassen dat emoties bij hem niet de overhand nemen. ‘Ik moet spelen met een warm hart en een koud hoofd.’

Lisandro Martíez, sterk aan de bal en ook een goede kopper. Beeld Photo Ajax Jasper Ruhe
Lisandro Martíez, sterk aan de bal en ook een goede kopper.Beeld Photo Ajax Jasper Ruhe

Sportpark De Toekomst is zonovergoten. Lisandro Martínez (23) kijkt omhoog en knijpt zijn ogen een beetje dicht. Dit weer geeft hem energie, zegt hij. De voetballer draagt een T-shirtje en wrijft met zijn linkerhand over zijn blote rechteronderarm. De tatoeage van een leeuw is zichtbaar. De inkttekening staat symbool voor kracht, leiderschap en vechtlust.

Hij is een voetballer die speelt met passie en overgave. De wil om te winnen zit diep. De wil om te overleven, om boven te komen drijven. “Alles wat je wilt bereiken in het leven, moet uit jezelf komen.”

Hij vertelt over zijn jeugd in Gualeguay, een provinciestadje ten noorden van Buenos Aires. Over zijn vader en moeder, die hard moesten werken om in het levensonderhoud van de familie te kunnen voorzien: Lisandro, zijn drie halfbroers, zijn zusje en opa en oma. Ze woonden in één huis. Moeder was stratenmaker in dienst van de gemeente. Zwaar werk, sjouwen met stoepranden en tegels. Tegenwoordig is zijn moeder schoonmaker op een school, net als zijn vader. Ze zouden hun baan kunnen opgeven, met een welvarende zoon, maar ze vinden dat het erbij hoort: hard werken.

Voetbal loopt als een rode draad door het leven van Martínez. Zijn vader speelde vroeger, zijn moeder nog steeds. Ze is nu 43 en ze voetbalt in een recreatieteam. Als hij thuis is, mag hij niet naar haar komen kijken. “Dan wordt ze nerveus.” Hij denkt dat hij het creatieve en technische in zijn spel van haar heeft. De meedogenloosheid heeft hij van zijn vader. Die zei altijd: zorg als verdediger dat je altijd iets raakt – het liefst de bal.

Drinken, vechtpartijtjes

“Voetballen was mijn uitlaatklep. Ik speelde bij de lokale club Libertad, maar ook in de tuin en op straat. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat.” Onbekommerd was zijn jeugd niet. Op zijn twaalfde gingen zijn ouders scheiden, dat luidde een donkere periode in. “Ik had het daar moeilijk mee. Was verdrietig en zocht een uitweg. Ik was veel buiten met vrienden, deed dingen die niet door de beugel kunnen. Niet crimineel, maar ik zocht wel de grens op. Drinken, vechtpartijtjes.”

Martínez kijkt met respect naar het verleden, maar het was niet de best denkbare jeugd. Op zijn veertiende ontmoette hij zijn vriendin Muriel. Zij bracht hem op een ander pad. De twee zijn nog altijd samen. “Zij heeft mij dingen laten zien die ik eerst niet zag. Ik moest volwassen worden. Daar heeft zij mij bij geholpen, met mijn ouders en opa en oma.”

Zijn vriendin en familie steunden hem ook toen hij vanaf zijn veertiende werd opgenomen in de opleiding van Newell’s Old Boys in Rosario. Ziek van heimwee was Martínez soms op het internaat. “Vooral de eerste maanden waren zwaar, maar Muriel heeft me altijd gestimuleerd voor mijn droom te blijven vechten. Die zwarte periode in mijn puberjaren, de leeftijd waarop je naar jezelf zoekt, heeft me gevormd, gemaakt tot de voetballer en de mens die ik ben.”

Strijd aangaan

Niet bij Newell’s Old Boys, maar bij Defensa y Justicia brak Martínez door als profvoetballer. Hij beleefde twee goede seizoenen. De kleine club eindigde in dat tweede jaar op de tweede plaats, een ongekende prestatie. Scouts van Ajax hadden hem toen al op de korrel. Ze zagen een strijder, maar ook een technisch vaardige en multifunctionele linkspoot. Martínez, was de gedachte, zou op termijn bij Ajax een vervanger kunnen zijn van zijn landgenoot Nicolás Tagliafico.

“Ik weet nog precies wanneer Ajax bij mij kwam. Dat was in het geweldige jaar in de Champions League, rondom de wedstrijden tegen Juventus. Scout Henk Veldmate was in Argentinië, hij wilde mij beter leren kennen. We hebben met elkaar gesproken, eerst over persoonlijke zaken en daarna over voetbal. Toen wilde ik niks meer weten van andere clubs. Ik wilde naar Ajax.”

Opmerkelijk genoeg veroverde Martínez vorig seizoen een basisplek als middenvelder, als secondant van Hakim Ziyech en Donny van de Beek. Dit seizoen wilde trainer Erik ten Hag een dynamischer middelste linie. Ryan Gravenberch kreeg en greep zijn kans. Martínez moest concurreren met verdedigers Daley Blind en Nicolás Tagliafico. Die strijd verloor hij in eerste instantie, maar de ommekeer kwam na twee wedstrijden tegen AZ, in de eerste weken van dit jaar. Op 20 januari in de bekerwedstrijd (0-1) en op 31 januari in de competitiewedstrijd (0-3) maakte Martínez een uitstekende indruk. Na die twee duels keerde hij terug in het elftal, als centrale verdediger.

Spelen met risico

De ‘verbanning’ deed hem pijn, maar op het trainingsveld mocht niemand dat aan hem merken. “Het is onderdeel van het spel. De trainer heeft het uitgelegd, ik respecteer die keuze.” Martínez ging harder trainen. “Ik was klaar voor dit gevecht. Ik ben al vanaf mijn veertiende onderweg, heb het grotendeels alleen moeten doen. Dat was moeilijk, maar het is wat je moet doorstaan om te groeien. Die jaren zitten altijd in mijn hoofd als ik op het veld sta. Het geeft me iets extra’s.”

Martínez neemt zijn ploeggenoten mee in zijn strijd. Wat hij de ploeg te bieden heeft? Passie, persoonlijkheid, motivatie. “En zin om te winnen.” Ajax is een team om je in thuis te voelen, zegt hij. “Een familie. We helpen elkaar altijd. Als iemand een fout maakt, wordt er niet gewezen, zo van: je hebt het verkeerd gedaan.”

De positie achterin is niet de makkelijkste. Martínez heeft er de kwaliteiten voor: hij is wendbaar, snel, ijzersterk in de duels en hij kan goed koppen. “Maar je moet constant druk naar voren zetten. De tegenstander opvangen rond je eigen strafschopgebied is eenvoudiger, maar het is leuk om met zulke risico’s te spelen. Kenmerkend voor Ajax. Thuis in Argentinië is het voetbal wat agressiever, in Nederland gaat de bal sneller rond. Ook dat spel kan ik goed spelen.”

Vuur van het spel

In de zon op sportpark De Toekomst zit een trotse Argentijn. “Ik heb veel van mijn doelen al bereikt in mijn leven.” Martínez zou nog wel graag zijn middelbare school afmaken. Hij is gestopt op zijn vijftiende, toen het voetbal hem helemaal opslokte. Hij denkt niet het diploma ooit nodig te hebben, maar het gaat hem om de voldoening.

Het zegt alles over zijn karakter, waaraan ook mindere eigenschappen kleven. “Ik kan soms moeilijk met emotie omgaan. Dan raak ik boos of geïrriteerd. Daar werk ik aan, want ik voel dat het me niet helpt. Het geeft me niets extra’s, ik heb het niet nodig om het vuur van het spel te voelen. Ik moet spelen met een warm hart en een koud hoofd.”

Martínez heeft zijn eerste prijs met Ajax binnen: de KNVB-beker. Hij staat op de drempel van het kampioenschap, maar hij steekt de vlag niet uit voordat de buit binnen is. Maar als het dan zover is, dan mag er een Argentijns feestje gevierd worden. “Dat kan nu nog niet vanwege covid, maar als het klimaat goed is en we mogen bij elkaar komen, dan maak ik een mooi gerecht voor de hele selectie.” Kan hij zo goed koken dan? Martínez lacht: “Ik kan heel goed barbecueën.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden