Plus Analyse

De juiste vorm van Oranje lijkt te komen

Tegen Canada liet het Nederlands elftal eindelijk zien waar het toe in staat is. Oranje sluit de groepsfase af met negen punten en kan zich opmaken voor de achtste finale tegen Japan.

Amper vijf minuten in het veld tikt Lineth Beerensteyn de winnende treffer in het Canadese doel. Daarmee sluit Nederland de groepsfase af met drie keer winst en de volle negen punten. Beeld REUTERS

Beide landen waren al verzekerd van deelname aan de achtste finale, maar daar was gisteravond in het Stade Auguste-Delaune niks van te merken. In een vermakelijk duel streden de Nederlandse vrouwen, aangemoedigd door zo’n achtduizend Oranjefans, tegen The Canucks om de winst in Groep E. Bij Oranje waren de drie punten, hoewel niet noodzakelijk, meer dan welkom na een week waarin het elftal van Sarina Wiegman flinke kritiek had gekregen. Ging de bondscoach aan de basis sleutelen, dat was de grote vraag. Een beetje, was het antwoord: ­Merel van Dongen begon als linksback in plaats van Kika van Es, de rest bleef ongewijzigd.

Met Canada, de nummer vijf van de wereld en de hoogst geklasseerde ploeg in de groep, trof Oranje een team van een ander kaliber dan Nieuw-Zeeland en het onvoorspelbare Kameroen. Dat werkte, zoals Wiegman al had voorspeld, in het voordeel van Oranje. Afgezien van een mazzeltje in de eerste vijf minuten, waarin Nederland dankzij een ingreep van de VAR ontsnapte aan een penalty, had het meer grip op het spel dan in de voorgaande wedstrijden. Nog voor rust werd het overwegend Nederlandse publiek getrakteerd op enkele flitsende aanvallen. Vivianne Miedema had na een mooie passeerbeweging de openingstreffer op haar schoen, maar schoot op de paal.

Zelfverzekerd

Uitgerekend Sherida Spitse, afgelopen week het mikpunt van de kritiek, was bepalend bij de 1-0 van Oranje, tien minuten na rust. Haar vrije trap belandde op het hoofd en toen de schouder van Anouk Dekker, die haar eerste doelpunt op een groot toernooi vierde. Dekker: “Ik ben zo blij dat we een goede prestatie hebben neergezet. Winnen doet veel met een team.” Het was een hint naar de gebeurtenissen van afgelopen week, maar het woord revanche wilde de verdediger niet in de mond nemen. “We hebben altijd het geloof in onszelf gehouden. We wisten dat Canada ons beter zou liggen dan een tegenstander als Kameroen en dat bleek vanavond.”

Ook Daniëlle van de Donk leek meer zichzelf. Het gesprek met Wiegman, waarin de middenvelder erachter had proberen te komen waarom ze niet lekker speelde, had haar geholpen. “Ik was een stuk rustiger vandaag en ook een stuk zelfverzekerder. Het is altijd fijn om even te horen waar je goed in bent.” Die zelfverzekerdheid bleek ook uit de omhaal een kwartier voor rust. “Waar die vandaan kwam, weet ik ook niet, maar ik heb nog nooit een bal zo lekker geraakt,” zei Van de Donk. Het deed ook Wiegman deugd. “Het is fijn dat ik een luisterend oor kon bieden en een paar dingen met haar heb kunnen doornemen. Ze stond goed op het veld vandaag.”

Supersub

En dus mocht Van de Donk deze keer blijven staan, net als Shanice van de Sanden. In plaats daarvan wisselde Wiegman nu Spitse en Lieke Martens voor Jill Roord en Lineth Beerensteyn, die opnieuw haar naam als supersub eer aan deed. Nog geen vijf minuten in het veld tikte ze de winnende treffer binnen op een voorzet van Desiree van Lunteren. “Geweldig als je zo het verschil kunt maken,” zei ze met een brede glimlach. Beerensteyn, met haar doelpunten al belangrijk in de kwalificatiereeks, kan niet op een basisplaats rekenen. “Natuurlijk zou ik het liefst beginnen, ik ben een topsporter, ik wil altijd spelen. Maar als ik het op deze manier kan doen, is het ook mooi.”

Op de vraag wat er met Martens, die een lastige avond beleefde tegenover de sterke back Ashley Lawrence, aan de hand is, luidde het antwoord van Wiegman kort maar krachtig: “Niets.” Om daar even later aan toe te voegen: “Er wordt nu rekening met ons gehouden. Spelers worden goed geanalyseerd. Je zag dat Martens vaak werd ingesloten. Gelukkig zijn we niet meer afhankelijk van één of twee spelers, we hebben meer spelers die beslissende dingen kunnen doen. Dat is mooi aan de ontwikkeling van dit team.”

Onvermoeibare Groenen

Was het meteen allemaal goed? Zeker niet. Zo kan kritisch worden gekeken naar de gelijkmaker van Canada, zes minuten na het doelpunt van Dekker. De voorzet van Lawrence scheerde voor de verdediging van Nederland langs, waarna Christine Sinclair bij de tweede paal knap binnentikte. Nog twee doelpunten en de Canadese sterspeler evenaart het internationale record van de Amerikaanse Amy Wambach (184).

Nederland liet zich echter niet van de wijs brengen. De vechtlust, met een ouderwets onvermoeibare Jackie Groenen voorop in de strijd, en het bij vlagen snelle positiespel bewezen dat Nederland op de goede weg is, vond ook de bondscoach. “Dit is een mooie opsteker richting de volgende wedstrijd. Canada heeft één goal tegen gekregen in heel 2019 en wij scoren vandaag twee keer tegen ze. Dus ik ben heel trots op deze prestatie.”

Na een hersteltraining in Reims vliegt het team vrijdag naar Rennes om zich voor te bereiden op het duel tegen Japan, een kopie van de achtste finale van vier jaar geleden. Toen werd in Vancouver met 2-1 verloren. Of de Japanners, uiteindelijk de verliezend finalist in Canada, weer dwars zullen liggen, zal dinsdagavond om 21.00 uur blijken. Wiegman: “Ik hoop dat ze, net als Canada, het beste in ons naar boven halen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden