De Orionstraat op dinsdag 2 juli

Plus Reportage

De echte Oranjegekte wil maar niet losbarsten

De Orionstraat op dinsdag 2 juli Beeld Jean-Pierre Jans

De Nederlandse voetbalvrouwen staan woensdagavond in de halve finale van het WK. De kijkcijfers zijn goed, maar de echte Oranjegekte wil maar niet losbarsten. ‘We moeten er nog een beetje aan wennen.’

Welgeteld één Nederlandse vlag hangt er in de Orionstraat in Noord, maar bij nadere inspectie blijkt aan de vlaggenstok tevens een ranzige rugzak te zijn bevestigd. Weer geen gevalletje Oranjegekte dus, maar gewoon een middelbare scholier die geslaagd is na een herexamen.

De Orionstraat laat zich er graag op voorstaan de meest oranje straat van Amsterdam te zijn. Zodra het Nederlands elftal ook maar in de buurt van een internationaal toernooi dreigt te komen, worden hier de oranje slingers en vaantjes al over de straat gespannen, timmeren mannen eigenhandig tribunes in elkaar en vliegen de kratten bier en zakken chips de supermarkt uit.

Maar vandaag, tussen een kwart- en een halve finale op het wereldkampioenschap in, heerst een serene rust in de Orionstraat. Groen is de kleur, want de meest tuintjes staan er patent bij. Nergens iets dat herinnert aan de prestaties die de afgelopen weken zijn geleverd, niets dat wijst op de aanstaande kraker tegen Zweden.

Opvallend verschil

Of toch? Je zou er bijna aan voorbij fietsen, maar in de tuin van Ria Nieuwkoop, een beetje verscholen achter uitbundig bloeiende hortensia’s, is een oranje leeuwtje geplaatst. “Je moet die meiden toch een beetje steunen. Ik vind het wel jammer dat Nederland niet zo meeleeft met de prestaties in Frankrijk. Maar het is niet anders.”

Je kunt vrouwelijke topvoetballers bijna niet kwader maken: hún sport vergelijken met dezelfde sport, maar dan beoefend door mannen. En toch: het verschil in beleving is opvallend. Zou het mannenteam de halve finale van een WK hebben bereikt, dan struikelde je in de Orionstraat over de oranje parafernalia en was de stad vergeven van kroegen die de wedstrijddata uitschreeuwden. Bakkers zouden oranje tompoucen pushen, slijterijen zouden proberen van die voorraad overjarig Oranjebitter af te komen. Vrouwenvoetbal leeft niet zo. In elk geval niet zó.

De Orionstraat aan de vooravond van het WK in 2014. Beeld Rink Hof

De rust op het Oranjegektefront is weldadig. Kennelijk is de beleving binnenshuiziger: maar liefst 2,7 miljoen Nederlanders zagen Oranje zaterdag winnen van Italië. Zelfs Duitsland-Zweden werd door 1,2 miljoen mensen bekeken. Op tv werkt het prima, maar op straat en eigenlijk ook bij de koffieautomaat, zijn de voetbalvrouwen maar een klein onderwerp.

Annemarie Postma, schrijfster van De oranje leeuwinnen en al jaren de best ingevoerde volger van het vrouwenvoetbal, beaamt het: de vrouwen hebben nog niet de mythische status die de mannen hebben. “Het heeft tijd nodig, denk ik. En het heeft ook met het type publiek te maken: veel kinderen, veel gezinnen. Dat zie je ook in de stadions. Daardoor speelt veel zich achter de voordeur af. Bij de mannen is alles gelijk een hit, bij de vrouwen moeten mensen daar nog een beetje aan wennen. De vrouwen zijn aanraakbaarder.”

Bescheiden beleving

Sportmarketingdeskundige Frank van den Wall Bake denkt dat het succes van de vrouwen het bedrijfsleven heeft overvallen. Volgens hem waren de verwachtingen niet hooggespannen. “Als men had geweten dat ze zo ver zouden komen, waren er wel meer grote bedrijven op ingesprongen. Nu is het te laat, dat krijg je niet meer georganiseerd. Bovendien trapt het publiek er niet in als je nu ineens met oranje-acties komt, dat is niet geloofwaardig.”

Maar Nederland leert wel van dit toernooi, zegt Van den Wall Bake. “Ze doen het goed, de beleving is bescheiden in z’n uitingsvorm, maar wel positief. Bij een volgend groot toernooi, zullen er meer partijen zijn die op het team inhaken.”

Ria Nieuwkoop, die bij haar overbuurvrouw aan de zonnige kant van de Orionstraat zit te bakken, vindt het vooral jammer allemaal. “Ik heb zelf mijn hele leven gevoetbald, bij NDSM en TOB onder meer. Wat mij betreft was het een groot oranjefeest geworden.” Buurvrouw Marianne Zwaning maalt er niet om. “Al dat feesten is leuk, maar nu kijken we gewoon thuis alle wedstrijden, dan kan je het beter zien ook.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden