Plus Portret

De dood of de gladiolen voor Dumoulin

Na zijn winst in 2017 en een tweede plaats vorig jaar achter Chris Froome telt voor Tom Dumoulin alleen de eindzege in de Giro. Het parkoers ligt hem, maar de concurrentie oogt ijzersterk en het gevaar loert overal.

Tom Dumoulin tijdens een trainingsrit in het Spaanse Calpe Beeld Vincent Riemersma

Na een rits foto’s toch nog maar eens een vriendelijke pose met de duim omhoog. Een hand van Girobaas Mauro Vegni, die zijn kantoor speciaal voor hem heeft verlaten. 

In de schijnwerpers tijdens de teampresentatie op het volle Piazza Maggiore in Bologna. Ja, zodra Tom Dumoulin zich in de Giro meldt, is hij een bezienswaardigheid, een veelgevraagd man van wie iedereen hoge verwachtingen heeft.

Het krappe perszaaltje wordt donderdag met de komst van de 28-jarige kopman van Sunweb nog wat benauwder. En als hij vervolgens vrij plichtmatig en gereserveerd zijn antwoorden geeft, blijft alle aandacht op hem gevestigd. Alles wat de Girowinnaar van 2017 en de nummer twee van vorig jaar zegt, lijkt relevant. Voor het vierde jaar op rij staat hij hier aan de start, in alle drie de rondes hiervoor stal hij harten van fans tijdens zijn dagen in de roze trui.

Om tien voor vijf vanmiddag wordt met hem de 102de editie van de Giro d’Italia in gang geschoten. Wanneer hij van het podium rolt voor een acht kilometer lange tijdrit, begint zijn drie weken durende missie om voor de tweede keer in zijn leven de Giro te winnen. 

Een moeilijke missie, want de druk op zijn schouders was niet eerder zo hoog. Ook door hoe hij er zelf in staat. “Ik heb de Giro een keer gewonnen, ben een keer tweede geworden, het gaat voor mij niet zoveel meer toevoegen aan mijn palmares als ik nu derde of tweede word,” zei Dumoulin begin maart.

Drie tijdritten

Zijn status als een van de beste ronderenners van het peloton bewees hij vorig jaar met een tweede plaats in de Giro achter Chris Froome en de tweede plaats in de Tour de France achter

Geraint Thomas. Nu wil hij weer de beste zijn. Het is ook de reden dat hij afgelopen winter op huwelijksreis in Nepal terugkwam op zijn keuze voor de Tour.

In de Tour (vele klimkilometers op grote hoogte, weinig tijdritkilometers) waren de winst­kansen volgens hem en zijn ploeg kleiner dan in deze Giro (een lange aanloop tot de zware bergen, liefst drie tijdritten). Het parkoers, met inderdaad de forse hoeveelheid van 58,5 tijdrit­kilometers, is op zijn lijf geschreven – al zet hij zijn voornaamste uitdagers, Primoz Roglic en de als tijdrijder verbeterde Simon Yates, in die tijdritten op dag 1, 8 en 21 niet zomaar op grote achterstand. 

“Die tijdritten zijn leuk en ik hoop wat voorsprong op te bouwen, maar uiteindelijk wordt deze Giro beslist in de bergen,” zegt Dumoulin. “Dat die pas in de laatste week volgen, zal mentaal lastig zijn.”

Roglic en Yates kijken net zo goed tevreden naar het rittenschema, beseft hij. De Sloveen van Jumbo-Visma won dit voorjaar al zijn drie WorldTourrittenkoersen. De Brit van Mitchelton-Scott was hem vorig jaar de baas in het gebergte, tot zijn inzinking in rit 19. 

De Vuelta, waar hij net als dit voorseizoen zuiniger met zijn energie omsprong, won Yates vervolgens oppermachtig. En dan zijn er nog Vincenzo Nibali, Miguel Ángel López en het Movistarduo Mikel Landa en Richard Carapaz.

Een zesde plaats in de UAE Tour en een vierde plaats in Tirreno-Adriatico, daar moet Dumoulin het vooralsnog mee doen. “Best goed,” zegt Dumoulin. “Maar iemand als Roglic vliegt echt dit jaar en is nog onverslaanbaar. Ik zou willen dat ik van mezelf hetzelfde kon zeggen, maar dat is helaas niet zo.” Met een grijns: “Andere jaren won ik in het voorjaar ook niet en dan was mei wél mijn periode. Ik hoop gewoon dat dat nu weer zo is.”

Altijd twijfels

Hij spreekt van een goede voorbereiding met weinig koersdagen en een hoogtestage op Tenerife. Een aderlating was wel het wegvallen van helper Wilco Kelderman door een gebroken sleutelbeen en nekwervelbreuk, maar Sam Oomen is een goede vervanger.

Twijfels heeft hij altijd, zegt Dumoulin. In een drieweekse ronde schuilt het gevaar overal. En hoewel onderschatting van het eerste deel een grote fout zou zijn, heeft de organisatie dit jaar duidelijk gekozen om het zwaartepunt verderop in de ronde te leggen. 

Pas in de dertiende etappe ligt de finish voor het eerst bovenop een berg en vanaf dan wordt het credo zwaar, zwaarder, zwaarst. Via de Alpen naar de Dolomieten. Zo is rit 16 al door alle wielerfanaten, inclusief Dumoulin, met rood omcirkeld. 

“Daar kijk ik naar uit,” zegt hij over de zware bergetappe over de Dolomietenreuzen Gavia en Mortirolo. “Hoewel het tijdens en na de etappe vooral veel pijn zal doen.”

Met de spanning zal het daarna nog niet zijn gedaan, met op de laatste vrijdag en zaterdag nog twee lastige bergetappes en op de slotdag een 17 kilometer lange tijdrit in Verona. Daar wil Dumoulin net als twee jaar geleden op het Piazza del Duomo in Milaan sportgeschiedenis schrijven. Want voor hem telt alleen de eind­zege. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.