PlusReportage

De Dam tot Domloop: ‘Mooier dan de finish van de marathon in New York’

Zonder er te veel ruchtbaarheid aan te geven werd zaterdag de Dam tot Domloop gehouden. Geïnspireerd op een vergelijkbare marathon uit 1924, van Amsterdam naar Utrecht. Al was bij de editie van 2020 de organisatie een stuk strakker geregeld.

De Dam tot Domloop via Amsterdam, Diemen, Driemond, Amsterdam Rijnkanaal, Breukelen naar de Dom toren in Utrecht. Hier passeren de hardlopers Driemond. Met Tanja de Boer in het midden op lichtblauwe schoenen. Beeld Jean-Pierre Jans

De marathon van Rotterdam gaat niet door, die van Amsterdam hangt aan een zijden draadje en de alternatieven zijn door de coronacrisis schaars. Wat doe je dan, als getrainde en onrustige langeafstandsatleet? Juist, je organiseert een eigen marathon.

Zo dacht ook Tanja de Boer (34). De Utrechtse triatlete kwam door een verhaal van sporthistoricus Jurryt van de Vooren twee jaar geleden op het spoor van een vergeten marathon: die van Utrecht naar Amsterdam. De laatste officiële editie van 1924, die de boeken in ging als een organisatorische chaos, gold als kwalificatiewedstrijd voor de marathon op de Olympische Spelen van Parijs.

De Boer doopte haar eigen initiatief om tot de Dam tot Domloop, als alternatief voor de Dam tot Damloop die in 2020 ook al niet doorgaat. Ze probeerde andere zielen bij haar triatlonclub Hellas over te halen om met haar de klassieke marathonafstand van ruim 42 kilometer te lopen tussen de twee steden. Finishen wilde ze onder de Domtoren, want lopen doet De Boer nou eenmaal harder wanneer ze richting huis draaft, als een paard dat de stal ruikt.

“Ik hoopte dat ik drie anderen zo gek kon krijgen om met mij mee te lopen, dat werden er uiteindelijk achttien. Een beetje tot mijn eigen schrik,” zegt De Boer, die eerder de Marathon van Amsterdam in 2017 volbracht. Van die achttien waren zeven individueel deelnemer, onder wie De Boer zelf. De elf andere hardlopers verdeelden de afstand in tweeën of drieën onderling met elkaar.

De Dam tot Domloop.Beeld Johan van der Zee

Alle achttien hebben een brede glimlach op het gezicht als ze zich rond 8.00 uur klaarmaken op de Dam voor vertrek. Onder hen ook de regerend Europees kampioen duathlon, Daan de Groot (28), die geheel volgens de richtlijnen van zijn sport twee uur eerder al fietsend de afstand tussen Utrecht en Amsterdam overbrugde. Schouderophalend vertelt hij over zijn wedstrijdjaar dat door corona totaal van de kalender verdween. “Dan maar de Dam tot Domloop volbrengen, want ik heb dit seizoen voorlopig toch niets anders te doen.”

Zevengangendiner

Ook de andere zeventien sporters begonnen 2020 met ambities en persoonlijke doelen. Met de Dam tot Domloop hebben ze eindelijk een uitdaging. De een beweert wedstrijdspanning te voelen, de ander heeft om dezelfde reden slecht geslapen en een derde baalt in de eerste kilometers na het verlaten van Amsterdam via de Gaasp nog van het zevengangendiner van de avond ervoor. Gewoon een bord pasta was beter geweest.

Met de aangemelde deelnemers kwamen ook de eerste kopzorgen voor De Boer. Want hoe veel ze ook was geïnspireerd door de memorabele editie van 1924, ze wilde niet net als de heer Van Dijk uit Bilthoven de geschiedenisboeken ingaan als een totaal incompetente organisator. De Nieuwe Rotterdamsche Courant schreef in 1924 dat Van Dijk ernstig tekortschoot.

Op Van Dijk bleek nogal wat aan te merken. Dat kwam niet alleen omdat destijds vier van de vijf de deelnemers de finish niet haalden, maar ook omdat winnaar Brouwer zeker vier of vijf kilometer – daarover lopen de lezingen uiteen - te ver had gelopen door een verkeerde route.

De verslaggever van de Nieuwe Rotterdamsche Courant schreef dat bij Brouwers aankomst niemand kennis had vernomen van een marathon, over het startsein dat een half uur te laat werd gegeven en dat met pers helemaal geen rekening was gehouden. ‘Zooals men ziet ontbrak er aan den opzet nog al het een en ander, welke tekortkoming nog lichtelijk vergroot wordt, indien men verneemt, dat de eenige looper, die het eindpunt bereikte — zij het dan ook niet binnen recordtijd, zooals men gehoopt had — eenige kilometers te ver heeft gedraafd. Aan wiens schuld dit omloopen is toe te schrijven, kan hier buiten beschouwing blijven, maar een feit is dat ook op dit onderdeel de regeling volkomen heeft gefaald.’

Richtingsgevoel

De Boer koos voor de route vooral voor verkeersluwe paden langs de Gaasp en het Amsterdam Rijnkanaal. Zo werden zo weinig mogelijk andere verkeersdeelnemers gehinderd. Van het uitstippelen van de route was ze zelf nog het meest onder de indruk. “Normaal gesproken sta ik niet echt bekend om mijn richtingsgevoel. En dan druk ik het nog zachtjes uit.”

De start was om een vergelijkbare reden vroeg in de ochtend gepland, zo werd Amsterdam al voor het ontwaken van de stad verlaten. Naast de deelnemers regelde De Boer een bezembus - om eventuele uitvallers op te vangen – en meefietsers met een aanhangwagen vol proviand. Omdat het aantal deelnemers vanwege het snelheidsverschil in tweeën werd verdeeld, was bij elke groep vocht en voedsel voorradig.

Van organisatorische onkunde werd De Boer uiteindelijk door geen enkele deelnemer beticht. Alle achttien bereikten ze de finishlijn. De toenemende pijn in de benen deed De Boer in de laatste kilometers afvragen waarom ze ooit met dit idee was gekomen, maar het applaus van het winkelende en vooral verbaasde publiek verzachtte het leed.

Een deelnemer, die was opgewacht door vrouw en dochter, uitte zijn euforie onder de Domtoren nog het meest treffend in jubelende woorden: “Deze aankomst was nog mooier dan die van de marathon in New York.”

De finish onder de Dom.Beeld Hellas
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden