Plus Analyse

De Boer heeft nu het stempel van rigide, onbuigzame coach

Na 77 dagen is Frank de Boer ontslagen door Crystal Palace. Wederom is hij slachtoffer van de grillen van opportunistische clubbestuurders. Maar toeval kun je het niet meer noemen.

Crystal Palace-coach Frank de Boer - hier bij de wedstrijd van 19 augustus tegen Liverpool - moest al na vier wedstrijden het veld ruimen Beeld Phil Noble/Photo News

Die vrije kopbal in de laatste minuut van Scott Dann, op twee meter van de doellijn op Turf Moor, zondagmiddag. Opportunistischer kan het niet, maar het werkt echt zo. Als de centrumverdediger dat balletje gewoon had binnengeknikt, was Frank de Boer vermoedelijk nog manager geweest van Crystal Palace.

En om dat dunne lijntje van misfortuin nog wat verder door te trekken: wat als Vaclav Cerny die simpele kans had benut op 8 mei 2016, bij De Graafschap-Ajax?

Absurde wereld
Had de loopbaan van De Boer, met in dat geval vijf landstitels in zes seizoenen, wellicht een andere wending genomen? Was de loser van vandaag dan nog steeds een winnaar geweest, een gedoodverfde bondscoach, een geboren toptrainer?

Het kan, het is een intrigerende gedachte, en het zegt veel over de absurde wereld van het profvoetbal. Maar toch is het te simpel om voorbij te gaan aan Frank de Boer zelf, aan zijn keuzes, aan zijn karakter, aan zijn visie en aan zijn werkwijze.

Want hoe bestaat het: twee keer aan een buitenlandse baan beginnen en twee keer in een vloek en een zucht worden ontslagen?

Bij Internazionale binnen 85 dagen, bij Crystal Palace na 77 dagen en vier wedstrijden. Het snelste ontslag uit de geschiedenis van de Premier League.

Compleet andere wereld
Je ontkomt bijna niet aan het oud-Hollandse gezegde van de ezel en de steen. Twee keer stapte De Boer binnen bij een club in een compleet andere wereld, totaal anders dan hij jarenlang gewend was bij Ajax, de club die zo lekker aansloot bij zijn vertrouwde Noord-Hollandse leventje.

Eerst bij Internazionale, een roemrucht trainerskerkhof, geleid door een Aziaat en gelieerd aan een vage investeringsmaatschappij. Cultureel gezien bovendien de grondlegger van het aloude catenaccio.

En daarna bij Crystal Palace, een club waar vrijwel geen enkele trainer een heel seizoen overleeft. Een ouderwets bolwerk van lange ballen en spierballenvoetbal, met de mastodonten Alan Pardew en Sam Allardyce als laatste twee managers.

Rechtlijnig
Beide clubs haalden De Boer heel bewust, zogezegd om het over 'een andere boeg te gooien', om af te rekenen met waarden uit het verleden. Kijk de persconferentie van 26 juni nog maar eens terug, toen De Boer werd aangesteld. Uitgebreid vertelt Steve Parish, de voorzitter van Crystal Palace, waarom de club juist hem heeft gehaald, een man die voor een cultuurverandering moet zorgen. Zeven weken en vier wedstrijden later: ontslag.

Het is een kunst op zich: als trainer slagen in een nieuwe wereld en in een nieuwe cultuur.

Guus Hiddink was er een meester in, of het nou in Zuid-Korea was of tussen de sterren van Chelsea. Hij paste zich aan als een kameleon, soepel bewegend tussen alle ego's en machten door.

Dick Advocaat is veel minder een kosmopoliet, maar bouwde zijn carrière op als een slimme pragmaticus, zijn teams altijd gestoeld op de beschikbare kwaliteiten, zonder poespas.

Als de werkwijze van De Boer zich ergens door kenmerkt, is het rechtlijnigheid en controledrang. Al in zijn Ajaxtijd botste De Boer met eigenzinnige individualisten als Mounir El Hamdaoui of Anwar El Ghazi. Liever werkte De Boer met types als Siem de Jong, Christian Poulsen of Davy Klaassen; voetballers die bij voorkeur in de pas van het collectief lopen.

Flexibel genoeg
Toen al klonk geregeld de vraag of De Boer ook met vedettes of supersterren zou kunnen werken. Of hij flexibel genoeg zou zijn om zich aan te passen, ver weg van zijn vertrouwde wereld in Amsterdam-Zuidoost. "Ik wil dat zelf ook ontdekken," zei De Boer in zijn laatste seizoen als Ajaxtrainer. "Maar ik denk wel dat ik dat kan. Alleen door het te ondervinden, kun je een betere trainer worden."

De uitkomst is vooralsnog ontluisterend. In Milaan maakte De Boer de fout om twee Nederlandse assistenten mee te nemen, Michel Kreek en Orlando Trustfull, zonder een Italiaanse coach aan zijn zijde.

Bij Crystal Palace had hij Sammy Lee, voorheen een succesvol adjudant van Ronald Koeman, maar ook die oer-Engelsman kon De Boer niet redden.

Niet het vertrouwen
De spelers van Palace wisten zich geen raad met de wensen en eisen van De Boer, gewend als ze waren aan het kick-and-rush van voorheen. Een verrassing mag je dat niet noemen. Dat had iedere voetballiefhebber met wat gezond verstand kunnen voorspellen.

Zorgwekkender is dat De Boer blijkbaar niet het vertrouwen wekt dat het spoedig goed komt. De oud-voetballer uit Grootebroek mag dan pech hebben gehad, of domweg verkeerd hebben gegokt, het zorgwekkendste is dat hij nu het stempel heeft van een rigide, onbuigzame coach die zich moeilijk aanpast. En dat beeld is niet per se onterecht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden