PlusAnalyse

Davy Klaassen heeft de gave om bijna altijd op de goede plek te zijn

Davy Klaassen scoort de 1-0 tegen Lille OSC (2-1).  Beeld Getty Images
Davy Klaassen scoort de 1-0 tegen Lille OSC (2-1).Beeld Getty Images

Davy Klaassen is oer-Hollandse nuchterheid op voetbalschoenen. Met een rood aangelopen hoofd meldde hij zich in de perskamer, om de 2-1 zege op Lille in twee woorden samen te vatten: ‘Zwaar potje.’

Lille OSC toonde in een week tijd twee verschillende gezichten. De bangige, nerveuze ploeg uit de heenwedstrijd stapte donderdagavond als de trotse koploper van Frankrijk de Johan Cruijff Arena binnen. Energiek, met de borst vooruit, razendsnel counterend. Ajax kreeg het er even benauwd van, vooral omdat de ploeg zelf slordig was in balbezit. Maar als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. Het zou zo een lijfspreuk van Davy Klaassen kunnen zijn. Mouwen opstropen, tandje bijzetten, buffelen.

Hij heeft niet de hardheid van Jan Wouters. Hij ontbeert het elan en de souplesse van Dennis Bergkamp. Klaassen is niet snel en beschikt ook niet over de passing à la Wim Jonk, maar hij heeft de gave om bijna altijd op de goede plek te zijn en de goede dingen te doen: zonder opsmuk, adequaat, zijn basistechniek altijd volledig in dienst stellend van de effectiviteit.

Op twee momenten was hij weer beslissend donderdagavond. Na en kwartier kopte hij de 1-0 binnen, in een fase dat Ajax het best moeilijk had met een furieus begonnen tegenstander. Maarten Stekelenburg (fraaie redding) en Lisandro Martínez (bal van de lijn gehaald) moesten al na drie minuten alle zeilen bijzetten om Lille van scoren af te houden. Kort voor het einde van het fascinerende voetbalgevecht, bij een 1-1 stand, veroverde Klaassen met een sliding de bal op de helft van de Franse opponent. Die interceptie leidde tot een vlotte aanval en de bevrijdende treffer van David Neres.

Met rode wangen en een brede glimlach nam Klaassen na afloop de felicitaties en de complimenten in ontvangst. Een causeur is hij niet. Hij praat een beetje zoals hij voetbalt. Afgemeten. Gesprekjes met de middenvelder gaan ongeveer als volgt. Vragensteller: “Was het nog even bibberen na de gelijkmaker van Lille?” Klaassen: “Nou, voor de mensen thuis misschien, maar als wij gaan bibberen, is het niet best.” Vragensteller: “Zie je parallellen met 2017, toen jullie met Ajax de finale van de Europa League haalden?” Klaassen: “Parallellen? Dat is moeilijk te zeggen.” Vragensteller: “Wat denk je van de topper zondag, wat verwacht je van PSV?” “Ik heb eerlijk gezegd geen idee wat PSV gaat doen.”

Over het verloop van de wedstrijd tegen Lille was Klaassen goed te spreken. Hij wist waar de schoen wrong. In de uitwedstrijd was Ajax nog heel zorgvuldig geweest aan de bal. Dat lukte nu niet. Kan gebeuren. De teamgeest is echter groot, de vechtlust ook. “Dat is symbolisch voor ons spel de laatste weken, vooral tegen sterke tegenstanders. En Lille was vandaag een sterke tegenstander.” Om daar meteen relativerend aan toe te voegen: “Maar hé, laten we nou niet doen alsof Lille hier vijf opgelegde kansen heeft gecreëerd.”

Yusuf Yazici maakte een kwartier voor tijd gelijk vanaf de strafschopstip, nadat Martínez een duwfout had begaan tegen Jonathan David. Lille dwong over twee duels te weinig af om de tegenstander te verslaan. Ajax is verdiend door naar de achtste finales van de Europa League. Dat wilde Klaassen (28) maar even gezegd hebben.

Het spelen om de prijzen was voor hem een belangrijke reden om ruim een half jaar geleden terug te keren bij de club. “Bij Werder Bremen heb ik twee mooie jaren gehad, maar het is moeilijk om vaak te verliezen. Ik ben gewend te winnen en dat maakt me door de week een stuk vrolijker. We doen nog op drie fronten mee: competitie, beker, Europees. Het is de juiste stap geweest om terug te gaan naar Ajax.”

Hij maakt deel uit van een selectie die misschien wel weer ver kan komen in de Europa League. Een uitgebalanceerde spelersgroep, waarin hij met Daley Blind, Dusan Tadic en Maarten Stekelenburg tot de oude garde behoort. Klaassen genoot donderdagavond ook van de jeugd: Jurriën Timber (19), Devyne Rensch (18), Ryan Gravenberch (18) en Brian Brobbey (18). “Ja,” zegt Klaassen, “we hebben er een hoop. Als je ze ziet spelen, zou je niet zeggen dat ze 18 of 19 jaar zijn. Dat doe je niet zomaar even hoor: tegen Lille spelen alsof je al jaren niks anders doet. Een groot compliment voor die boys. Het verbaast mij al niet eens meer. Ik zie ze elke week spelen, ik zie ze dagelijks trainen. Ze zijn op de goede weg.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden