Chabab gelooft er nog in

AMSTERDAM - Nieuwkomer FC Chabab staat al maanden laatste. Eindelijk kan er weer gevoetbald worden. Tegen Tonegido, de directe concurrent in de strijd tegen degradatie.

Kan Chabab het tij nog keren? Het lijkt aannemelijk dat de spelers van Chabab zondagochtend trappelen van ongeduld. Vroeg wakker, de kicksen 's avonds al klaargezet. Gretigheid bij de optimisten.

Of is de gedachte: we moeten weer? Verliezen van Tonegido zou zo ongeveer het einde betekenen van het verblijf in de hoofdklasse, spookt door sommige koppen. Donkere wolken bij de pessimisten.

Dan is er ook nog dat desolate sportpark Riekerhaven. De entree ligt vol blubber, een oude Opel Corsa heeft er diepe bandensporen achtergelaten. Een wieldop ontbreekt. Op het paadje langs het moeras dat ooit een voetbalveld was, moeten regenplassen worden ontweken. Zou de motivatie alweer weg zijn?
Zelfs wedstrijdsecretaris Habib Alami Messaoudi, de rasoptimist binnen de club, roert het pessimistische 'als we verliezen, gaat het helemaal mis' aan. Habib kent de grillen van de club. Gelukkig volgt direct een glimlach, hij meent het niet werkelijk.

Trainer Simon Ouaali heeft besloten de tactiek om te gooien. Aanvallend vleugelspel wordt ingewisseld voor countervoetbal. Een paniek- ingreep om de laatste strohalm te grijpen? De omzetting valt niet bij iedereen goed: 'Die man speelt sowieso paniekerig' klaagt een wisselspeler. Het is het gebruikelijke gemor als het slecht gaat.

Het winterweer van de laatste tijd heeft z'n sporen op het veld achtergelaten. De grasmat leent zich uitstekend voor het type voetbal dat Chabab en Tonegido tot uitvoering brengen: lange halen, ontzettend veel strijd, weinig vernuft en combinaties. Was het veld kurkdroog geweest, dan hadden stofwolken zich tussen de dravers opgetrokken.

Chabab heeft het betere van het spel, maar het is het allemaal net niet. Ogenschijnlijk eenvoudige kansen worden gemist, passes komen niet aan en inworpen belanden bij de tegenstander in de voeten.

Dik in de tweede helft worden enkele toeschouwers onrustig. Eentje krijgt het mondeling aan de stok met aanvaller Mostapha El Aamrani. Even later wordt de aanvaller toch weer hartstochtelijk gesteund door dezelfde supporter.

Iedereen lijkt te beseffen dat Chabab alle steun kan gebruiken om de winst uit het vuur te slepen, om kans te behouden op handhaving in de hoofdklasse. Twintig minuten voor het einde schiet invaller Brahim Bouhadan de bal snoeihard tegen de touwen: 1-0. De ontlading is groot, maar de treffer is het startpunt van werkelijk paniekvoetbal.

Gelukkig voor Chabab bakt Tonegido er ook weinig van en de enkele kans die Tonegido krijgt, wordt om zeep geholpen. Na het eindsignaal is de opluchting bij Chabab groot. Er is weer aansluiting. Was er wel verloren, dan zou de motivatie flink zijn geslonken, geeft Ouaali achteraf eerlijk toe. Dan was er eigenlijk nog maar één ding in zicht: de eerste klasse.

Nu is er weer hoop, maar de winst is voor Ouaali geen reden voor euforie. Het perspectief blijft hetzelfde. We blijven onderaan staan, zegt hij. Het is wel de eerste overwinning op eigen bodem in de geschiedenis van de club in de hoofdklasse.

Het moreel bij de spelers is duidelijk groter. Een enkeling mort dan misschien, maar over het algemeen overheerst één gedachte in de spelersgroep: Chabab staat te laag op de ranglijst. Sterker nog, Chabab zal niet degraderen, beweert verdediger Jeffrey Mols.

Lukt het Chabab de 'winning mood' vast te houden of blijkt de winst op concurrent Tonegido een eenmalige opwelling? Het antwoord volgt de komende weken. Dan speelt Chabab tegen andere clubs uit 'het rechterrijtje'.


FC Chabab - Tonegido 1-0

FC Chabab en Tonegido schotelden de toeschouwers een onvervalst degradatieduel voor. Weinig lukte, maar beide ploegen ontbrak het niet aan werklust. Giorgio Berkleef lobde de bal na tien minuten naast, terwijl hij alle tijd had. Schietkansjes voor Mostapha El Aamrani en Tom Kalkhuis leverden niets op. Berkleef en Kalkhuis bleken ook in de tweede helft niet koelbloedig. Zij misten voor een leeg doel. Brahim Bouhadan daarentegen dacht niet na en schoot 'gewoon' raak. (HET PAROOL)

Mostapha El Aamrani (r) in duel met Steve Escalona van Tonegido. foto Marcel Israel
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden