Plus Column

Bij Ajax moet je altijd laten zien wat je waard bent

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'.

Ellen Dikker Beeld Wolff

Het is warm. Ongekend warm. De warmste dertiende september sinds 1919, een dag later de warmste nazomerdag ooit gemeten. Buitenzwembaden blijven langer open, terrassen breiden uit, de parken zijn overvol.

Ik lees over scholen die een tropenrooster hebben ingesteld. In mijn mailbox zit een bericht van de juf van het Kleine Broertje. Ze organiseren een waterfestijn op school. Zwembroek, handdoek, opblaasbadje en waterpistool mogen mee.

Een vriendin belt. Of ik zin heb om met de kinderen na school mee te gaan naar het strand. Een hele groep kinderen en ouders gaat. "Ik zou wel willen, maar mijn oudste moet trainen," zeg ik.

"O echt? Bij ons hebben ze alles afgelast. De kinderen gaan liever zwemmen dan voetballen. Maar wij zijn geen Ajax."

Ik herinner me een andere weerrecorddag. Mijn zoontje was net bij Ajax begonnen en het regende pijpenstelen. Een angstaanjagende wolkbreuk waar zelfs een regenjas van gaat lekken.

Op zijn oude club zou bij gebrek aan opkomst de training zeker zijn afgelast. Ik keek naar buiten en rilde bij het idee dat hij zo moest trainen. Voorzichtig polste ik de appgroep: "Gaat de training door vanmiddag?"

Er kwam direct antwoord van een fanatieke vader die er al een jaartje rondliep."Wat denk je zelf? Ze zijn niet van suiker."

Ik heb in tweeënhalf jaar nog niet meegemaakt dat er een training vanwege weersomstandigheden is afgelast. Het gaat altijd door. En vandaag hebben ze geluk. Want op dinsdag trainen ze in de zaal en op de parkeerplaats.

Ze willen de jongens op verschillende ondergronden laten voetballen om hun balvaardigheid te vergroten. Met dit weer lijkt mij de zaal de beste optie. Het idee van beschutting stelt me enigszins gerust. En misschien stoppen ze wel iets eerder.

Maar als ik om 18.15 uur op De Toekomst arriveer, zijn ze nog volop in beweging. Op de parkeerplaats. Het asfalt is gesmolten, maar de jongens trainen door. Vandaag een half uurtje extra. Een paar moeders zoeken verkoeling onder wat bomen, ijskoud drankje in de hand.

"Hebben ze helemaal niet in de zaal getraind dan?" vraag ik onthutst.

"Jawel, twintig minuutjes. Maar vandaag stond hun traptechniek op het programma."

"O. En dat programma kon niet omgegooid worden?"

De moeders hangen slapjes in de stoelen. Zelfs de brandnetels rond de parkeerplaats liggen op de grond.

"Bij Ajax moet je altijd laten zien wat je waard bent. Onder alle omstandigheden."

We zuchten tegelijkertijd. Eindelijk een windje.

Reageren? e.dikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden