Plus

Basketballer Dimeo van der Horst: 'Ik hou niet van verliezen'

Na een moeilijke tijd heeft basketballer Dimeo van der Horst zichzelf hervonden bij Apollo Amsterdam. De belofte aan zijn overleden moeder om te blijven spelen hield hem op de been.

Basketballer Dimeo van der Horst is terug bij Amsterdam als aanvoerder en aanjager na jaren van tegenslag Beeld Soenar Chamid

Na de training loopt Dimeo van der Horst door de Apollohal. Hij oogt ontspannen, groet iemand die in de zaal een balletje gooit. Aan alles is te zien dat hij zich hier thuis voelt.

Dat hij op zijn plek is, is ook te zien tijdens wedstrijden. Hoewel hij pas 25 is, is Van der Horst aanvoerder van Apollo, de aanjager in het veld. Hij is aanwezig, verbaal en in zijn spel. Of zoals hij het zelf zegt: "Ik ben een emotionele speler en hou niet van verliezen. Dan zoek je vaak de grenzen op tijdens wedstrijden. En ik probeer mijn medespelers te helpen in het veld."

Nationale teams
Hier, in de Apollohal in Amsterdam-Zuid, zette hij ook zijn eerste stappen als basketballer, toen hij een jaar of acht was. "Ik ben geboren en getogen in Amsterdam-Oost, tussen allemaal voetballers. Oussama Assaidi was bijvoorbeeld mijn buurjongen. Ik heb zelf ook gevoetbald, maar ik was er gewoon niet zo goed in. Ik zocht een nieuwe sport en mijn moeder wilde het liefst iets binnen, dus werd het basketbal."

Hij had er meteen veel plezier in, al speelde hij tot zijn veertiende altijd in tweede teams. Hij kreeg alle steun van zijn moeder en zijn grootmoeder, die geen wedstrijd oversloegen. Toen kreeg hij een trainer die iets in hem zag en hem een kans gaf in het hoogste jeugdteam voor zijn leeftijd.

"Door dat vertrouwen leefde ik helemaal op, ging ook elke dag voor mezelf basketballen in de Apollohal. Mijn moeder werkte in de buurt en zij haalde me op als ze klaar was en dan fietsten we samen naar huis. Daardoor maakte ik progressie en kwam ik zelfs in nationale jeugdteams."

Eerbetoon aan zijn moeder
Al snel werd de bijna twee meter lange Van der Horst bij het eerste team van Amsterdam gehaald, dat toen nog MyGuide heette. Als broekie werd hij twee keer landskampioen en zat hij al bij het Nederlands team. Hij verkaste naar Bergen op Zoom, maar zijn nieuwe club ging na een week failliet. Ook zijn volgende club, Nijmegen, ging aan het eind van het seizoen op de fles. Weer verhuizen: dit keer naar Groningen.

Daar belandde Van der Horst op de bank en ging hij ook persoonlijk door een zware tijd. "Mijn moeder werd ziek en overleed. Ik ben altijd echt een moederskindje geweest en was er kapot van. Zo goed en zo kwaad als het ging, pakte ik mijn leven weer op. Ik huilde weinig en sprak er met de buitenwacht niet over, die vonden dat ik me sterk hield. Mijn familie steunde me enorm en mijn vriendin was echt mijn houvast."

Toen zijn moeder ziek was, besloot Van der Horst een tatoeage te nemen. Het werd een tekst die hem herinnert aan een belofte die hij zijn moeder deed en die hem er in moeilijke tijden in zijn carrière doorheen sleept(e): The goals I set/ Accomplishments I've made/ I owe to my mother.

Maatschappelijke carrière
Eronder staan de woorden Kia Kaha, 'wees sterk' in het Maori, een spreuk waar zijn moeder om had gevraagd. Hij liet de tattoo op zijn onderarm aan haar zien toen hij met Groningen op bezoek was in de Apollohal. Niet veel later overleed ze en besloot Van der Horst terug te keren naar Amsterdam én de Apollohal.

Heel veel andere opties waren er ook niet, als hij op het hoogste niveau wilde blijven basketballen, maar van zijn besluit van drie jaar geleden om terug te keren heeft hij geen moment spijt gehad. Apollo had inmiddels een nieuwe koers uitgestippeld, ingegeven door een gebrek aan financiële middelen: de spelers worden semi-profs en de club helpt ze met een maatschappelijke carrière.

Lesgeven was een eye-opener
Voor Van der Horst was het een blessing in disguise. "Ik had in de drie jaar voor mijn terugkeer naar Amsterdam stilgestaan in mijn ontwikkeling als basketballer, doordat mijn clubs failliet gingen of omdat ik op de bank zat. Bij Apollo kreeg ik weer vertrouwen, speelde ik veel en was ik meteen belangrijk voor het team. En ik ontwikkelde me ook op sociaal vlak. Ik had nog nooit gewerkt, alleen te maken met een coach en verder had ik geen enkele verantwoordelijkheid."

"In Amsterdam moest ik wel werken, want van alleen het basketbal kan ik niet rondkomen. Ik geef nu basketballes op middelbare scholen. Dat was vanaf het begin een eye-opener: ik moest voor zo'n groep staan, die jongeren motiveren, aansporen het goede te doen en had verantwoordelijkheid. Daardoor ontwikkel ik me nu ook op een heel ander vlak."

En natuurlijk: als hij kon kiezen, trainde hij twee keer per dag en kwam hij rond van zijn sport alleen, als het even kon in een buitenlandse topcompetitie. Maar de realiteit is anders, zeker in het Nederlandse basketbal. "Er is niet veel geld en het geld dat er is, wordt uitgegeven aan Amerikaanse spelers. Die komen een jaar waardoor Nederlandse talenten op de bank zitten en amper aan spelen toekomen."

Net-nietmentaliteit
"Dat werkt enorm demotiverend, al wordt het wel minder. Weet je hoeveel grote talenten ik bij Amsterdam om die reden heb zien afhaken? Als je geen kans krijgt, ligt opgeven en stoppen met basketbal op de loer. Daar komt bij dat we een paar honderd euro in de maand krijgen. Waarom zou je dat doen als je ook kunt studeren om vervolgens een goede baan te zoeken?"

Het is een onderwerp waar Van der Horst het met andere Oranje-internationals vaak over heeft: het gebrek aan belangstelling en waardering. Zelfs bij Groningen en Leiden, waar de bestbetaalde spelers van Nederland zitten, krijgen de basketballers nog geen tiende van wat een gemiddelde profvoetballer in de eredivisie krijgt.

"Dat is frustrerend, ook omdat wij echt heel hard trainen. Het zorgt er ook voor dat we hier in Nederland een net-nietmentaliteit hebben in het basketbal, zoals afgelopen zomer, toen we op het laatste moment het EK misliepen. Toch ga ik door. Ik heb mijn moeder beloofd niet te stoppen met basketbal en daar houd ik me aan."

Play-offs: Apollo-Leiden

Amsterdam hield het tot de laatste speelronde van de reguliere competitie spannend, maar de ploeg van coach Patrick Faijdherbe wist de play-offs
te bereiken. In de eerste ronde speelt Apollo vanavond (20.00 uur) de eerste wedstrijd van de best-of-threeserie uit tegen Leiden.

Maandag ontmoeten de ploegen ­elkaar in de Apollohal. Een eventuele derde wedstrijd is donderdag in Leiden. De winnaar van de tweestrijd neemt het in de halve finale op tegen Zwolle, dat tweede werd in de reguliere competitie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden