PlusQuarantraining

Baanwielrenner Yoeri Havik: ‘We bedenken wel weer een nieuw doel’

Corona houdt voorlopig de sporthal, het zwembad, de wielerbaan en het hockeyveld dicht. Niemand weet voor hoe lang. Hoe blijf je onder deze omstandigheden in conditie en hoe bereid je je voor op een belangrijk toernooi – als dat er al komt?

Jan-Willem van Schip en Yoeri Havik.Beeld EPA

Yoeri Havik is nog een van de weinige Nederlanders in het buitenland. De baanwielrenner komt in Zuid-Afrika bij van de inspanningen van de ­wereldkampioenschappen in Berlijn vorige maand, waar hij met zijn kompaan Jan-Willem van Schip vierde werd op de koppelkoers.

Voor de Olympische Spelen waren de medaillekansen reëel, tot het IOC het evenement uitstelde. Havik zag het aankomen. “Gelukkig kan ik al ­tevreden zijn over het baanseizoen met winst in de wereldbeker, in de Zesdaagse van Rotterdam en met zilver op de EK. Wegrenners moesten nog beginnen aan het seizoen, na een winter vol trainingen en hoogte­stages. Dat is mentaal veel zwaarder.”

Havik vindt het een wijs besluit, ook om de sporters in bescherming te nemen. “Het egoïsme van de atleten valt nu weg. Die bleven vooral mogelijkheden zoeken om te trainen voor de Spelen. Nu hebben zij ook meer oog voor de vreselijke situatie.”

In plaats van doorgerekende trainingsschema’s met periodisering en piekmomenten kreeg Havik van de bondscoaches van de baanploeg te horen dat hij maar moest kijken wat hij de komende maanden ging doen.

De motivatie voor intensieve ­trainingen is er nu even niet. “Maar topsporters zijn er goed in zichzelf voor de gek te houden. We bedenken wel weer een doel om voor te trainen.”

De geboren Zaandammer hoopt ­vannacht terug naar Nederland te vliegen. Dat is nog even spannend, omdat Zuid-Afrika net in lockdown is gegaan. Hij verwacht dat Nederlanders zich momenteel gedragen als wielrenners. “Wij zijn altijd heel panisch met hygiëne. Bij de Zesdaagse van Rotterdam loop ik bijvoorbeeld altijd met een flesje alcohol in mijn zak rond. Het is dan kort na oud en nieuw, het is dan bijna verplicht om handen te schudden. Ik wil niet ziek worden, dus ik was mijn handen na drie keer handen schudden.”

Ook zijn vriendin kan rond belangrijke wedstrijden op weinig empathie rekenen. “Als ze hoestend in bed ligt, vraag ik of ze zich wil omdraaien. Daarna vraag ik pas hoe het met haar gaat. Topsport hangt per jaar van twee of drie belangrijke wedstrijden af, dan wil je absoluut niet ziek zijn. En ja, ik weet dat het nergens op slaat om zo aan jezelf te denken. Zeker nu, met zoveel leed om ons heen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden