PlusInterview

Atletiekkoningin Sifan Hassan: ‘Mijn doelen zijn niet veranderd’

Het had een topjaar moeten worden, maar ook atletiekkoningin Sifan Hassan staat een jaartje in de spaarstand. ‘Misschien wel beter ook. Ben ik straks nóg sterker.’

Sifan Hassan: ‘Ik heb bijna twee, drie maanden verloren.’Beeld ANP

Net geland na een verblijf van maanden in Ethiopië liep Sifan Hassan (27) deze week weer eens een Nederlandse supermarkt binnen. Tussen de potten pindakaas en de pakken hagelslag geloofde ze haar ogen niet. “Ik was de enige met een mondkapje op. Dacht: wat is dit hier? Vond het echt héél gek. In Ethiopië was je overal verplicht zo’n kapje te dragen en dat deed ik ook. Desinfecteerde ook steeds mijn handen, was echt wel een beetje bang. Maar hier… Het is bijna alsof alles weer normaal is.”

Maanden verbleef ze in haar geboorteland, waar ze eind vorig jaar heen reisde ter voorbereiding op de WK halve marathon, die uiteindelijk werden afgelast. En toen kon Hassan dus niet meer weg. Vliegen naar haar trainingsbasis in Portland in de Amerikaanse staat Oregon ging als gevolg van visaproblemen niet en beoordeelde ze bovendien als ‘te gevaarlijk’. De corona­cijfers in Nederland vond ze evenmin bemoedigend. Dus bleef Hassan in Ethiopië.

“Februari en maart waren daar nog wel oké,” merkte Hassan, die eerst in een hotelkamer verbleef en later in een appartement. “In april zijn ze daar ook een beetje bang geworden. Moesten we opeens een maand binnen blijven. Atletiekbaan dicht, gym dicht, niet buiten sporten. Ik ging van 100 kilometer per week naar wat oefeningetjes binnen. Dat was héél moeilijk. De wereld leek wel gek geworden.”

Het was precies in die weken dat het bericht kwam waar ze als wereldkampioene op de 1500 en 10.000 meter al voor vreesde. De Zomer­spelen waar ze móest gaan oogsten, werden een jaar opgeschoven. Even was Hassan helemaal de kluts kwijt. “Drie weken heb ik helemaal niks gedaan. Ik was in topvorm, maar opeens had ik geen doel meer. Geen motivatie. Ik dacht: wat moet ik nu toch?”

Toen ze na een maand in lockdown weer buiten mocht trainen, hielpen die kilometers bij de acceptatie. “Het accepteren vond ik héél zwaar. Maar goed, het is ook niet mijn schuld, hè. Dus waarom zou ik boos zijn? Het is voor iedereen hetzelfde.”

Weinig reden tot klagen

Nu, maanden later, is ze in staat het ook positief uit te leggen. “Misschien heb ik dat extra jaar ook wel nodig om nóg beter te worden,” houdt ze zichzelf nu voor. “Ik probeer bewust zo te denken. Dat het ook in mijn voordeel kan werken, dat ik nog steeds de tijd heb en mijn doelen niet veranderen.”

Als goedbetaalde topatleet met een vet sponsorcontract bij Nike heeft ze weinig reden tot klagen, beseft ze. Natuurlijk ‘casht’ ze in 2020 veel minder, nu ze zich als wereldkampioene amper kan tonen en budgetten overal fors zijn teruggeschroefd. “Maar voor atleten die de inkomsten echt nodig hebben voor hun studie of familie, is dit véél zwaarder.”

Voorzichtig en vol onzekerheid start haar sport nu weer op. Op 14 augustus loopt ze bij de Diamond Leaguemeeting in Monaco de 5000 meter. Tot die tijd gaat ze, na haar korte bezoek aan Nederland, voor stage naar het Zwitserse Sankt Moritz, waar ze voorlopig zal blijven trainen. Ze stelt zich maar niet te veel voor van haar rentree.

“Ik ben niet in goede vorm, nu,” zegt Hassan, die gisteren even op Papendal trainde. “Ik heb bijna twee, drie maanden verloren door dit alles. Zit nu weer in de opbouw. Gaat het meteen goed in Monaco, dan is dat heel fijn. Maar het draait nu nog niet om resultaat.”

Plezier is belangrijker. “De competitie, de strijd, de spanning, heel diep gaan. Het is mijn feestje, mijn wereldje en ik mis het enorm,” aldus Hassan. Ze merkte het pas echt goed toen ze laatst haar gouden races terugkeek. “Ik werd ­gewoon weer zenuwachtig, alsof ik weer moest ­lopen.”

Na afloop was er de trots. En dat gevoel motiveert haar meer dan die twee gouden plakken. “Die liggen nog ergens in een kastje in Amerika, die ben ik vergeten. Daar geniet ik twee dagen van, maar dan ga ik weer door. Die medailles zijn niet het einde van mijn droom.”

Voorlopig blijft dat eindpunt nog steeds de Spelen in Tokio. “Hopelijk is alles daar over een jaar weer normaal. Dat ik zonder coronavirus, met heel veel publiek in topvorm kan lopen, zo zie ik het nu voor me. Maar of dat realistisch is? Ik weet het niet. Het is mijn normaal, dus daar blijf ik maar op hopen.”

Oefening in geduld

Doemdenken over een definitieve annulering van de Spelen doet ze bewust niet. “Nee, nee, nee…,” zegt ze heftig met haar hoofd schuddend. “Natuurlijk, ook dat is mogelijk. Maar die gedachte laat ik maar niet toe.”

Ze moet er niet aan denken, nog eens vier jaar wachten. “Ik ben heel ongeduldig. Maar ik leer hier wel van om geduldiger te worden, want er is natuurlijk genoeg aan de hand in de wereld. De eerste drie weken was ik radeloos, maar dat was snel voorbij. Het was doorgaan, accepteren en werken aan wat ik kan verbeteren. Mijn blik is weer op de toekomst gericht.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden