Arsenal hoeft nooit meer de boot in

PRONKSTUK

Elke club heeft ze. Prominent boven de bar of in de bestuurskamer. Verscholen in een hoekje van de kantine, of achter de struiken rond veld twee. Pronkstukken. Ze vormen de schatkamer van het amateurvoetbal. Deze week: het vaartuig van Arsenal.

'Hier heeft Tarzan nog gezwommen.'' De stem van Wim Teuling (56) galmt door de bestuurskamer met een enthousiasme alsof hij er zelf bij is geweest. Hij wijst met zijn vinger op een zwart-wit foto. Het IJsbaanpad was nog water, maar de voetbalvelden lagen er al. Een gedeelte van de Schinkel - waar nu woonboten liggen - is afgezet. ''Dat was het olympisache zwembad in 1928.'' Johnny Weissmuller, acteur en zwemmer, won er het koningsnummer, de 100 meter vrije slag. ''Kijk, en van hier voer onze boot dan via het Olympiakanaal zo de Stadiongracht op,'' zegt Teuling, oud-voorzitter en zoals de jubileumkrant bij het vijftigjarig bestaan vermeldt: dienaar van de club.

Ares slaapt rustig door op een stoel. De lapjeskat is gewend aan de luide stem van de man die haar eten geeft. ''Ares is onze vierde clubkat sinds de fusie van de voetbalclubs ASV en Arsenal in 1956,'' zegt Teuling. ''Ze heten allemaal Ares.'' Arsenal is afgeleid van Ares, de Griekse god van de oorlog met drie verschillende kleuren haar. Teuling: ''Vandaar dat er voor een lapjeskat is gekozen.'' De gestorven katten liggen begraven op het oude complex aan Het Loopveld.

Ares is volgens de Griekse dichter Homerus 'de noodlottige aanstoker van de bloedige krijg, die juicht bij de doodskreten van de stervenden en bij het aanschouwen van het met lijken bedekte slagveld'. ''Onze identiteit staat hier ver vanaf,'' zegt Teuling. ''We hebben zelfs jaren zonder selectie-elftallen gespeeld omdat we puur recreatief wilden voetballen.''

Toch kon een wedstrijd bij Arsenal ontaarden in een slagveld. Als het al doorging. Teuling: ''We kregen een wetra-veld, een wedstrijd-trainingsveld. Het werd aangelegd door Heidemij, dezelfde jongens als van de Arena.'' Vanaf de oplevering ging het mis. ''We hebben nooit huur betaald aan het stadsdeel, omdat het veld niet deugde.'' Jaren werd er letterlijk aangemodderd, tot de KNVB het veld zelfs te gevaarlijk vond om op te voetballen.

Inmiddels waren de besprekingen met het stadsdeel voor de aanleg van een kunstgrasveld begonnen. ''Een week nadat de overeenkomst was getekend, kwam er gedonder omdat het Olympisch Stadion de ruimte van ons sportpark claimde,'' zegt Teuling.

De ware Ares in Teuling kwam naar boven. Met tweehonderd kinderen trok hij naar het stadsdeelkantoor, waar hij met ziel en zaligheid probeerde het voetbal voor sportpark De Schinkel te behouden. Een oude roestige boot, type tuindersflat, staat symbool voor het resultaat van die strijd.

''Ga je mee, Rob?'' zegt Teuling. ''Jij bent tenslotte de kapitein.'' Rob van Willigenburg (71) is de zwijgzame kantinebeheerder. Hij stamt uit het Nedlloydnest dat in 1998 in ASV Arsenal is opgegaan. Als kapitein van de grote vaart voer hij met 300.000-tonners over de oceaan.

Buiten glimmen twee kunstgrasvelden in de zon. Om één van de velden ligt een asfaltbaan. ''Hier kunnen de atleten zich straks inlopen,'' zegt Teuling. Uiteindelijk bleken de belangen van ASV Arsenal en het Olympisch Stadion verenigbaar. De nieuwe plannen leidden echter tot uitstel van de aanleg van de kunstgrasvelden.

Een elftal dreigde daarom in mei 2006 met opstappen. Teuling: ''Ze hadden jaar in jaar uit een halve competitie gespeeld. Ik moest de leden iets bieden.'' Het contact met het Olympisch Stadion was snel gelegd. ''Als zij geen activiteiten hadden in het weekend, mochten we in het stadion spelen. Toen ik ging nadenken over het vervoer, kwam ik op het idee van de boot.''

Een verweerd vlaggetje met het logo van Arsenal - de dubbelzijdige bijl van Ares voorzien van de drie Amsterdamse kruizen - wappert op het achtersteven. De boot is in de clubkleuren rood, wit en blauw geschilderd. Teuling: ''We hebben hem Olympic Ares gedoopt om de samenwerking tussen de club en het stadion aan te geven.''

Het was een tochtje van zeven minuten, maar één keer ging het bijna mis. Adrie, de grensrechter van het eerste, ging met iemand terug om een volgend team op te halen. Bij het afzetten viel hij in het water. Teuling: ''Adrie kon niet zwemmen en het is een wonder dat die ander hem in de boot heeft gekregen. Ik heb Adrie meteen onder de warme douche gezet en naar huis gestuurd. 's Nachts belde hij op. Hij was niet lekker en hoestte olie op. Waarschijnlijk heeft hij dat via het water binnengekregen. Hij heeft nog een tijdje in het ziekenhuis gelegen.''

Het nieuwe sportpark is bijna klaar. De boot is niet meer nodig, maar voorlopig wil de club er geen afstand van doen. Teuling: ''De Olympic Ares staat voor de herinnering aan een prachtig jaar. Alle teams hebben gespeeld op de plek waar Ajax zijn grootste successen behaalde.'' Alleen Adrie zal er niet rouwig om zijn als de boot wordt verkocht. (STEVEN VAN DER GAAG)

Oud-voorzitter Wim Teuling (l) en kapitein Rob, de zwijgzame kantinebeheerder, in de Olympic Ares. Foto Marcel Israel.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden