Plus

Amsterdamse 'Shaq' gaat voor Amerikaans succes

Na een jeugd in Amsterdam-Oost ging basketballer Shaquille Doorson al snel naar het buitenland. Nu het tijd is voor een carrière als prof, neemt hij in New Jersey afscheid van zijn universiteitsploeg.

Shaquille Doorsonweet nog niet waar hij volgend jaar speelt. 'Ik zie wel wat m'n kaarten zijn' Beeld ANP

Op de campus van Rutgers University in Piscataway, New Jersey, is Shaquille Doorson (25) een bekende verschijning. "Hey Shaq!" klinkt het als weer een medestudent hem herkent. Met zijn 2,13 meter is de aanvoerder van de Scarlet Knights, het basketbalteam van de universiteit, moeilijk te missen.

Sloffend over het universiteitsterrein, gehuld in een grijs joggingpak, vertelt de Amsterdammer hoe groot de academische instelling is: ruim 60.000 studenten krijgen er een opleiding, verspreid over meerdere campussen in de regio. Hij deelt een appartement met een ploeggenoot. Als vierdejaarsstudent en vaandeldrager van het basketbalteam is hij de gedeelde kamer, die hier gebruikelijk is, ontgroeid. Hetzelfde geldt voor zijn bed, waar hij met een beetje wringen nét in past.

Als hij het over Rutgers heeft, spreekt Doorson van een tweede familie. Sinds zijn aankomst in 2014 is hij met de Amerikaanse universiteit vergroeid geraakt. Nu is hij afgestudeerd en heeft de center zijn laatste wedstrijd voor de Scarlet Knights gespeeld, die uitkomen in de Big Ten, een sterke competitie.

"Misschien heb ik wel een beetje moeten huilen," zegt hij met een grijns, verscholen achter een beker ijsthee. Op senior night, de laatste thuiswedstrijd van het seizoen, kreeg hij een staande ovatie voor bewezen diensten. Tussen de bijna 8000 toeschouwers in het Rutgers Athletic Center zaten zijn ouders, die hiervoor speciaal waren ingevlogen uit Amsterdam. Op het grote scherm zagen ze hun zoon het publiek toespreken in een videoboodschap.

Poffertjes
"Het waren bijzondere jaren," zegt Doorson, nu en dan zoekend naar Nederlandse woorden. "Geef me twee, drie dagen in Amsterdam en het komt allemaal terug, ook m'n accent." Eén keer per jaar gaat hij een paar weken terug naar zijn geboortestad. In Nederland verbaast hij zich erover dat de winkels zo vroeg sluiten. In Amerika mist hij poffertjes.

Doorson groeide op aan de Borneolaan in Oost. Als kind sprong hij 's zomers van de Pythonbrug het IJ in. Vaak deed hij dat met zijn vriend Julius van Sauers, die de laatste jaren basketbalt bij Long Island University in Brooklyn. In Amsterdam woonden ze op vijf minuten lopen van elkaar, nu is dat een treinrit van ruim een uur. De twee hebben elke dag contact, in een mengelmoes van Engels en Nederlands.

Relatief laat kwam Doorson in aanraking met basketbal. Hij voetbalde bij GeuzenMiddenmeer voor hij het vizier op basketbal richtte. Bij Apollo ontdekte hij op zijn achttiende zijn talent, toen hij werd geselecteerd voor het U20-team.

"Daarna kwam het spelletje vanzelf," zegt Doorson. Hij keek veel videobeelden van de groten der aarde en kopieerde bewegingen. "Dan dacht ik: hé, dit kan ik ook." Vooral Shaquille O'Neal, de man naar wie hij is vernoemd, maakte indruk. "Dat was m'n favoriete speler. Ik speel zoals hij speelt, traditioneel, back to the basket." Hij probeert zijn schot te verbeteren; een moderne center kan niet zonder.

In het Rutgers Athletic Center laat Doorson zich zakken in een klapstoel, terwijl zijn teamgenoten beneden op de parketvloer een training afwerken. De Nederlander mag zijn lichaam rust gunnen. Gedurende het seizoen heeft het ontelbare klappen gekregen.

Doorson is van het vuile werk, het beuken en worstelen onder de basket, meestal met mannen van zijn postuur. Zijn statistieken - gemiddeld 3,7 punten en 4,3 rebounds - vertellen niet het hele verhaal. Doorson wordt de smeerolie van het team genoemd, het verdedigende anker. Bovendien is hij met zijn ervaring een leider voor jongere spelers.

"Ik weet nog hoe het was hier te beginnen," zegt hij. "Je bent hyper, wilt alle kanten op. Nu vertel ik jongens dat ze cool, calm and collected moeten blijven."

Op Tenerife speelde Doorson een jaar op de ­befaamde Canarias Basketball Academy. Hij werd er voorbereid op het snelle en harde spel in de VS. "Het is een plek waar wordt gekeken of je er fysiek en mentaal klaar voor bent." Sommige jongens haakten af, maar de Amsterdammer overleefde de test, ook al spreekt hij achteraf van een moeilijk jaar. "Ik heb daar meer moeten wennen dan toen ik naar Amerika kwam."

Bij Rutgers University, dat hem in Spanje scoutte, voelde hij zich vanaf dag één op z'n gemak. Doorson was er gewild en nodig, viel in de smaak bij Eddie Jordan. De inmiddels vervangen coach had eerder het NBA-team van de Washington Wizards onder zijn hoede. In zijn eerste jaar begon Doorson op de bank en proefde hij maar beperkt van het echte werk.

2,13

Shaquille Doorson meet 2,13 meter. De center wordt het verdedigende anker van de Scarlet Knights genoemd

Door een ernstige voetblessure viel het tweede seizoen in het water. Doorson speelde geen ­minuut en bewoog zich een groot deel van het jaar met een scooter over de campus, zijn voet in het gips. "Dat was vervelend. Aan de andere kant heb ik van de buitenkant naar het spel kunnen kijken," zegt hij. "Dat gaf me een heel ander perspectief, waardoor ik uiteindelijk beter ben geworden."

Masterdiploma
Over een maandje moet hij vertrekken bij ­Rutgers, op een moment dat het team op het punt lijkt te staan de onderste regionen van de Big Tencompetitie te verlaten. Het afgelopen ­seizoen was het beste in jaren, niet in de minste plaats dankzij de bijdragen van de Nederlandse aanvoerder. Lid van de familie zal hij altijd blijven. Bovendien houdt Doorson een master­diploma humanresourcesmanagement over aan zijn tijd in New Jersey.

Waar hij volgend jaar speelt, weet hij nog niet, maar dat hij op professioneel niveau blijft spelen, staat voor hem vast. De NBA wordt het waarschijnlijk niet, maar verder is alles mogelijk. "Ik zie wel wat m'n kaarten zijn."

Als hij de zaal uitloopt, wordt Doorson begroet door zijn coach, Steve Pikiell. De man praat over Doorson, alsof het om een van zijn kinderen gaat. Gevraagd naar de toekomst van zijn pupil struikelt hij over zijn superlatieven. "Hij is een van de beste spelers met wie ik heb gewerkt, een betere jongen ga je niet vinden," zegt de Amerikaan. "Zijn beste dagen als basketballer liggen nog voor hem, dat weet ik zeker."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden