Plus

Altijd en overal die bal

Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'.

Ellen Dikker Beeld Wolff

'Word je er nooit gek van dat ik altijd voetbal?" Mijn zoontje kijkt me schuldbewust aan. Ik leg de drijfnatte krant op tafel en zwijg. Vlak voor deze vraag stootte zijn bal een kop thee om. Die thee kwam precies op mijn schoot terecht, waar de krant lag die ik zat te lezen. Daar gaat mijn welverdiende ochtendrust.

Nou ja, het is maar wat je rust noemt. Voor mijn neus is de Kleine Messi continu in beweging. Schiet zijn bal vlak boven mijn hoofd tegen de muur, volleyt hem door tegen de verwarming, neemt hem aan, draait, passt door naar de tegenoverliggende muur en duikt dan op de grond voor een heroïsche redding. En dit oeverloos in de herhaling. De bal, gelukkig een zachte schuimbal, is al op mijn hoofd en op de krant geploft voor hij de thee raakte.

De meeste kinderen die komen spelen, zijn verbaasd dat er bij ons in huis gevoetbald mag worden. Als je binnenkomt struikel je over de ballen. Harde, zachte, kleine, grote, van stof, plastic of leer, stuiter- en tennisballen. En als er onverhoopt toch geen bal in de buurt is, kleeft er wel iets anders aan zijn voeten. Een opgerold paar sokken, een prop papier, een ballon van zijn broertje. Altijd iets. Als hij zich beweegt van de ene kamer naar de andere, doet hij dat voetballend. Dat spel zit hem in de benen.

Een paar jaar geleden gingen we met de hele familie op vakantie naar Turkije. Op de terugweg moesten we nogal lang wachten op het Turkse vliegveld. Mijn zoontje en zijn vader stonden tegenover elkaar in de vertrekhal. Sprongen en vielen op de grond. Mijn broer trok zijn wenkbrauwen op. "Waar zijn die mee bezig?" Omdat de bal in de bagage zat mimeden ze een partijtje nepvoetbal. Zelfs zonder voetbal voetbalt hij. Mijn broer schudde vol ongeloof zijn hoofd. "Ik zou daar dus echt gek van worden," zei hij zuchtend.

Precies. Dat word ik soms ook. Ik sta op om de druipende krant bij het oud papier te leggen. Ach, het valt nog mee vandaag. Er is niks kapot. Eerder zijn al twee vazen gesneuveld. En er zit een barst in het raam naast de achterdeur. Maar het ergst vond ik een glazen kapje van onze retrolamp dat door een afzwaaiende bal uit elkaar spatte. Maar voorlopig vervang ik niks. Niet voordat dat joch op kamers is.

e.dikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden