Plus PS

Aleister Black is The Dutch Destroyer: 'Worstelen is net zo fake als literatuur'

Een woeste baard, een hanenkam en een imposant lichaam vol tatoeages. Hier is hij onbekend, maar in Amerika is hij een ster, de in Amsterdam opgegroeide Aleister Black (33).

Aleister Black in de worstelarena. Beeld -

Commentatoren roemen hem om zijn 'duistere aura' en unieke stijl van vechten. Een greep uit de bijnamen die hij inmiddels heeft verdiend: The Dutch Destroyer, The Ominous Man from Amsterdam.

Aleister Black groeide op als Tommy Budgen in Zaanstad en Amsterdam. Als vijfjarig jochie ving hij een glimp op van een worstelwedstrijd op tv en raakte gegrepen door de sport. "Ik zag het en wist meteen dat ik dat later ook wilde doen."

Omdat je in die tijd in Nederland nergens kon leren worstelen, ging hij als kind aan de slag met martial arts, ­zoals karate, en later kickboksen. Die vechtsporten vormden een goede basis voor zijn latere carrière.

"Worstelen is mijn passie, of misschien wel obsessie. Ik keek wedstrijden online en onderhandelde met mijn ­ouders over taakjes in het huishouden, zodat ik laat kon opblijven om wedstrijden te kijken op de bank," zegt Black over de telefoon vanuit Florida.

In interviews klinkt zijn Amerikaanse accent feilloos, maar hij spreekt nog gewoon Nederlands. Verontschuldigend: "Als ik zoals nu al een paar weken geen Nederlands heb gesproken, kan het gebeuren dat ik soms wel even naar woorden moet zoeken."

Als puber keek hij niet naar Hulk Hogan, de bekende Amerikaanse worstelaar uit de jaren tachtig, maar naar Japans worstelen. Vanaf zijn vijftiende leerde hij het zichzelf.

"Andere jongens van mijn leeftijd gingen stappen, ik ging elk weekend met een groep vrienden voor trainingen naar Duitsland, waar worstelen in die tijd al wél een grote sport was. Naar Japan gaan om te worstelen was voor mij de ultieme droom."

Agressiever dan vroeger
In 2010 stond hij er ook echt. "Ik heb er zes tours gedaan, het was een geweldige tijd. De sport is er traditioneler, er komt minder show bij kijken dan in Amerika."

In de periode dat hij op zijn zeventiende zijn debuut maakte, was het professioneel worstelen net bezig aan een comeback. "Lange tijd was het niet bepaald cool om te zeggen dat je professioneel worstelaar was. Worstelen is al sinds 1960 op tv te zien, maar het werd pas echt populair in de jaren tachtig. Daarna verdween het naar de achtergrond, er werd een beetje lacherig over gedaan."

"Zeker in Nederland heb ik me vaak onbegrepen gevoeld als ik uit moest leggen wat ik deed. Ik had de mazzel dat toen ik net begon alles wat retro was weer in de mode raakte, waaronder worstelen. De sport kreeg zijn allure weer terug. Het worstelen van tegenwoordig is veel agressiever en gewelddadiger dan het ooit is geweest."

Inmiddels trekken de wedstrijden van World Wrestling Entertainment (WWE), het Amerikaanse media- en entertainmentbedrijf gespecialiseerd in professioneel worstelen, in de VS 13 miljoen kijkers. De wedstrijden worden uitgezonden in 170 landen.

Het grootste vooroordeel over worstelen? "Dat het allemaal nep is of doorgestoken kaart," zegt Black. "Maar worstelen is net zo fake als literatuur, toneel of een film. Het heet niet voor niks sports entertainment; een deel is geacteerd, maar er komt veel meer bij kijken."

Beeld -

"De stunts die we doen tijdens de show kunnen niet worden overgedaan, zoals in een film. Het publiek leeft mee met elke wedstrijd, en de emoties die het voelt zijn ­oprecht."

Worstelen is volgens Black een reflectie van wat zich afspeelt in de maatschappij. "Het gaat over goed en kwaad. Het publiek volgt een verhaallijn. Net als bij een soap moet de kijker begrijpen wat een karakter doormaakt."

"Worstelen is te vergelijken met een langlopende serie als Game of Thrones, iedere worstelaar speelt een ­karakter, er is een verhaallijn en er komen nieuwe karakters bij en er vallen karakters af. Het publiek wil weten wat er gaat gebeuren."

Een wat duistere antiheld
Black begon ooit als Tommy End, hij worstelde in Europa en Japan, voor het grote Japan Pro-Wrestling. Zijn huidige artiestennaam bedacht hij samen met worstelaar Triple H, de baas van de WWE. Hij staat er sinds 2016 onder contract. Na het avontuur in Japan was dit opnieuw een jongensdroom die uitkwam.

Het karakter Aleister Black is een wat duistere figuur, een antiheld met een woeste baard, hanenkam en een imposant lichaam, dat van top tot teen getatoeëerd is, van een Japanse tijger op zijn rechterhand tot een afnemende maan onder zijn oog.

In de artikelen en lijstjes die online over hem te lezen zijn, keert steeds terug dat hij interesse heeft in het occulte. Invloeden daarvan zijn terug te zien in zijn act, die altijd een donker randje heeft, van zijn grimmige uiterlijk tot de muziek: hardcore metal. "Ik denk anders over bepaalde zaken dan de meeste mensen, maar daar praat ik verder niet over," zegt hij resoluut.

Zijn nieuwe naam past in elk geval bij wat hij wil uitdragen. "Ik heb mijzelf altijd al anders gevoeld dan de rest. Ik vereenzelvig mij met de verschoppelingen en de buitenbeentjes in de maatschappij, een grote groep mensen waar vaak maar weinig aandacht voor is. Ik wil ze hoop bieden, een voorbeeld voor ze zijn."

Aleister Black in de worstelarena. 'De stunts die we doen tijdens de show kunnen niet worden overgedaan, zoals in een film.' Beeld -

"Ook al voel je je anders en hoor je nergens bij, je kunt toch jezelf blijven én alles doen en bereiken in je leven wat je wilt. Worstelen is altijd mijn uitlaatklep geweest, het brengt rust in mijn hoofd. Ik weet niet hoe het met me was afgelopen zonder het worstelen."

Bij zijn entree in de arena horen stomende rookmachines en snoeiharde gitaren. Muziek speelt een belangrijke rol in zijn leven, zowel privé als in de ring. "Ik heb altijd naar harde muziek geluisterd, hardcore punk en metal van Misfits, Biohazard, Cradle of Filth."

De zanger van de hardcoreband Incendiary zingt de tekst bij Blacks opkomstnummer. "Daarmee zetten we meteen een sfeer neer. Al bij de eerste noten weet het publiek wie er ­opkomt."

Sinds hij bij het NXT-team van de WWE heeft getekend is Black een beroemdheid. "Het is heel snel gegaan, soms kan ik het zelf niet geloven hoe snel. Vooral met het leven dat ik nu leid - alles staat in het teken van worstelen. Ik train twee keer per dag en doe gemiddeld drie shows per week. Op zondag moet ik de was doen, maar verder draait alles om worstelen."

"Op mijn manier probeer ik te genieten van het succes. Twee keer per week probeer ik een ­moment voor mijzelf te pakken, dan ga ik in mijn eentje buiten zitten en schrijf ik op hoe ik mij voel. Dat helpt mij om even bewust stil te staan bij wat mij allemaal overkomt."

Aleister Black staat op 19 mei in de Ziggo Dome.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden