PlusPortretten

Ajaxfans over een eenzaam maar vrolijk seizoen: ‘Zó lekker, die dubbel!’

Het was het seizoen van in je eentje ijsberen in de woonkamer, in je eentje treuren en juichen. Maar wie maalt daar nog om nu de 35ste landstitel binnen is. ‘Ik ben de spelers extreem dankbaar.’

Arco Gnocchi : ‘Ik heb getwijfeld over een mindfulness-app om bij zinnen te komen.’ Beeld Nosh Neneh
Arco Gnocchi : ‘Ik heb getwijfeld over een mindfulness-app om bij zinnen te komen.’Beeld Nosh Neneh

Arco Gnocchi (41), Amsterdam, Pak Schaal Podcast

“Ik werkte vroeger bij 3 op reis en was het gelukkig dus een beetje gewend om wedstrijden van Ajax te missen. Al kon niemand van mijn collega’s het ontgaan dat ik een zeer trouwe fan was. Sinds 1997 kwam ik zo vaak als mogelijk in de Arena, ook als het niveau bar en boos was. Door het programma keek ik zelfs een keer Ajax-Feyenoord in Lapland bij het noorderlicht. Daar werd raar van opgekeken.

In de podcast sta ik bekend als een opvliegerige fan die emotioneel op alles rond Ajax kan reageren. Dit seizoen kan ik het alleen niet kwijt. Ik loop te ijsberen in de woonkamer. In je eentje juichen en balen heeft echt iets heel treurigs. Ik mis mensen om me heen om emoties te delen. Gelukkig heeft de selectie een mooi seizoen gegeven, met dit landskampioenschap als hoogtepunt. Ik ben de spelers extreem dankbaar.

Mijn vriendin heeft me dit seizoen een paar keer verzocht even een rondje te lopen om af te koelen na een wedstrijd. Dat kon niet altijd, door die avondklok. Ik heb getwijfeld om een mindfulness-app te downloaden om bij zinnen te komen, maar uiteindelijk is de keuze op een fles wijn gevallen. Ik weet soms echt niet wat ik met mezelf aan moet.

Dan heb ik nog de mazzel dat ik de podcast met Freek Jansen, journalist van Voetbal International, heb. Daar kon ik alle emoties in kwijt, maar omdat ik nooit in het stadion was, had ik minder te melden. Jansen sprak gewoon de spelers. Als fan moest ik altijd spreken over de beleving, hoe de supporters keken naar ontwikkelingen. Ik kwam in een soort identiteitscrisis terecht.

Al maanden heb ik een onweerstaanbaar groot verlangen naar het stadion. Godzijdank was ik een van de gelukkigen die tegen AZ naar binnen mocht. Nu heb ik ook weer iets meer te vertellen in onze podcast.”

Evert Vermeer: ‘In die vijftig jaar ben ik nog nooit zo lang niet naar het stadion geweest.’ Beeld Nosh Neneh
Evert Vermeer: ‘In die vijftig jaar ben ik nog nooit zo lang niet naar het stadion geweest.’Beeld Nosh Neneh

Evert Vermeer (67), Amsterdam, vrijwilliger Ajax Erfgoed

“In het verleden schreef ik regelmatig boeken over Ajax. In 1990 kwam het eerste exemplaar uit, daarna verdiepte ik me onder andere in de Klassieker en Ajax in het Europese voetbal. Ik roer me altijd in de clubgeschiedenis, maar dit seizoen is natuurlijk uniek.

Als vrijwilliger bij Ajax Erfgoed help ik momenteel bij het digitaliseren van het foto-archief van de club. Een proces dat al jaren duurt. Het is een project dat door vele handen wordt bewerkstelligd. Ik controleer of alle onderschriften kloppen. We willen geen foute informatie brengen natuurlijk. Door mijn verleden word ik wel het geheugen of het geweten van de club genoemd, maar dat is een beetje overdreven.

Niemand stond vroeger mooier op de foto dan Piet Keizer. Johan Cruijff was ook sierlijk, maar niet zoals Keizer. Hij had een prachtige manier van lopen en bewegen, altijd rechtop. Er is geen actiefoto waar hij niet mooi op staat. Ik heb een beetje hetzelfde bij Jurgen Ekkelenkamp. Hij speelt niet zo gek veel, en mag nog lang niet vergeleken worden met Keizer, toch is hij een stijlvolle voetballer.

Van Ekkelenkamp word ik blij, maar ik ben wel een beetje depressief geworden van corona, van die viruscijfers. Geef mij maar een prik, dan kan ik weer naar het stadion. In de vijftig jaar dat ik bij Ajax kom, ben ik nog nooit zo lang afwezig geweest.

Als Ajacied ben ik natuurlijk blij met de beker en het landskampioenschap. Die wil je toch pakken. Het is niet erg als een andere club een keer deze prijzen pakt, maar laten we het bij uitzonderingen houden.”

Georgina Post: ‘We hebben een skybox gebouwd op het balkon van een vriendin.’ Beeld Nosh Neneh
Georgina Post: ‘We hebben een skybox gebouwd op het balkon van een vriendin.’Beeld Nosh Neneh

Georgina Post (36), Amsterdam, grafisch vormgever

“Vorig jaar was het seizoen plots afgelopen en hadden we helemaal nada. Daarom heb ik nu wel zoiets: lekker die dubbel. Helaas kunnen we het niet vieren zoals voorheen, maar ik zou de club en de gemeente toch willen vragen om creatief te zijn voor een mooie seizoensafsluiter. Is er al nagedacht over een rondvaart? Dat zou geweldig zijn.

In een supportersgroep van zeven vrouwen word ik als de aanvoerder gezien. We bestaan nog niet zo lang, maar kunnen niet meer zonder elkaar.

Na de verloren halve finale in de Champions League tegen Tottenham Hotspur wilden mensen die bij mij thuis hadden gekeken naar huis. Dat wilde ik absoluut niet. Dan werd ik alleen gelaten met mijn verdriet. Wie doet zoiets?

Om de pijn weg te drinken gingen we naar Café Kuijper in de Linnaeusstraat, bij mij om de hoek. Daar kon ik mijn verdriet delen met een paar anderen, die al snel uitgroeiden tot vriendinnen. Van een van hen nam ik per ongeluk een Ajaxsjaal mee. Niet veel later was er een appgroep: de Ajaxbishes.

Ze noemen mij de aanvoerder omdat ik meestal kaartjes voor in de Johan Cruijff Arena regel. We zijn geen seizoenkaarthouders, maar toch lukt het me vrijwel altijd plaatsen te bemachtigen. Vraag me niet hoe. Ik stop gewoon niet tot ik de kaartjes heb.

Nadat we niet meer in het stadion mochten komen, gingen we in eerste instantie samen zoomen tijdens wedstrijden. Maar daar ging het plezier snel van af. De laatste wedstrijden hebben we een skybox gebouwd op het balkon van een vriendin. Coronaproof, maar we missen het enorm om met een blik bier voor het stadion te staan. De saamhorigheid vooral, die ik voel met de Ajaxbishes.”

Heini Otto: ‘Zonder publiek hebben ze toch gezorgd voor veel beleving in de groep.’ Beeld Nosh Neneh
Heini Otto: ‘Zonder publiek hebben ze toch gezorgd voor veel beleving in de groep.’Beeld Nosh Neneh

Heini Otto (66), Hoofddorp, coach/begeleider bij Ajax

“Zo. Dat is even lekker, twee prijzen in een seizoen als dit. Na de KNVB-beker hebben we nu als club het landskampioenschap. Ik moet zeggen dat het voor mezelf een merkwaardig seizoen is. Ajax-Vitesse op 26 september is mijn laatste duel in de Arena geweest.

Dat is niet vaak eerder gebeurd. Ik ben een jongen van de club, ik ben er altijd. Gelukkig ben ik geen speler meer. Als ik vroeger in mijn periode als voetballer van FC Twente, FC Den Haag of Middlesbrough zonder publiek moest aantreden, was dat een groot gemis geweest. Die uitzinnigheid van de feestvierende toeschouwers, daar doen de spelers het voor. Die orkaan van lawaai wordt enorm gemist, maar een kampioenschap winnen blijft het allermooiste.

Ik zie dat er een goede sfeer is dit seizoen tussen spelers en staf, ze pakken toch die prijzen. Dat is echt heel knap. Zonder publiek weten ze toch te zorgen dat er veel beleving is in de groep.

Als ik tegenwoordig op het jeugdcomplex van de Toekomst loop, zie ik wel een andere sfeer. In mijn rol als multifunctionele manusje-van-alles kom ik veel mensen van de club tegen, maar ik kan ze niet aanraken. Ik mis dat persoonlijke contact, ik ben een knuffeldier. En dan zitten de selectieleden van Jong Ajax, Ajax 1 en de Ajaxvrouwen ook nog in een bubbel.

In mijn heerlijke rol bij de club heb ik mezelf in dit coronajaar ook opgeworpen als organisator van pubquizzen binnen de club. Dat is best een geregel met 400 personeelsleden. Ook veel nieuwe mensen haken daarop aan. Fantastisch toch? Ik zie het elke dag weer: Ajax is een mooie club.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden