Recensies Bewaar

Meesterpianist Perahia klinkt net zo fijn als een brok schroot (**)

Murrah Perahia
Murrah Perahia © Het Parool

Alles klonk op dezelfde opgefokte toon, zondagavond tijdens de Meesterpianistenavond in het Concertgebouw. Murrah Perahia maakte het zichzelf gemakkelijk door alleen grote klassiekers te spelen, maar de fijne muziek klonk als gedaver.

Meesterpianisten: Murrah Perahia

Ons oordeel: ★★☆☆☆
Gezien: 1/6
Waar: Concertgebouw

Volgens de mores die er op een Meesterpianistenavond in het Concertgebouw heersen, is het prettig als er geen muziek van na 1850 op het programma staat en er zo'n mooi chronologisch gerangschikte verzameling meesterstukken langskomt als Murray Perahia bood. Van Bach, via Beethoven naar Schumann en Chopin, klassieker kan het bijna niet.

De keuze is niet avontuurlijk, maar Bachs afgewogen emotionele abstractie overstijgt de opwinding van het avontuur, en de muziek van Beethoven, Schumann en Chopin is nog altijd een triomf van de muzikale fantasie die bij de gratie van het avontuur bestaat.

Moddervet en oersaai
Helaas was de manier waarop Perahia zijn klassiekers speelde illustratief voor een aantal klassieke misverstanden. Alles klonk op dezelfde opgefokte toon. Bachs fijn geslepen Vierde Franse suite ronkte als een daverend orgel in plaats van dat het enigszins klonk naar een klavecimbel of Bachs fluisterzachte klavechord - de basis van Perahia's Steinway werd een eeuw na Bachs dood gelegd. Dit was moddervet, oersaai, en had heel weinig met Bach van doen.

Beethovens geladen Appasionata sonate werd in een door pathos overwoekerde interpretatie een groteske karikatuur. Schumanns Papillons miste de vlinderachtigheid die in de titel besloten ligt, maar bleef nog het meest binnen de perken. Chopins Tweede Scherzo was explosief, maar ook kanonnenhard en net zo fijn gearticuleerd als een brok schroot.