PlusAchtergrond

Zo werd de pastorie van Diemen een creatieve broedplaats

Allard Faas en Cora Bronkers wandelden vaak langs de vervallen pastorie in Diemen en fantaseerden er hun nieuwe werkplek. Nu runnen ze haar als creatieve broedplaats.

Portret van Cora Bronkers en Allard Faas in De Pastorie Diemen. Beeld Nosh Neneh
Portret van Cora Bronkers en Allard Faas in De Pastorie Diemen.Beeld Nosh Neneh

Zo’n vijf jaar geleden besloten Allard Faas (47) en Cora Bronkers (46) te doen wat wel meer gezinnen deden: ze verhuisden met hun drie kinderen van Watergraafsmeer naar Diemen. Meer ruimte, lagere woonlasten. Maar wel even wennen, hoor, Diemen. “Is dat niet heel ver weg?” vroegen vrienden.

Ze gingen vaak naar buiten voor een wandeling; de buurt verkennen. Ze liepen dan geregeld langs de rooms-katholieke parochie Sint Petrus Banden, de torenspits was te zien vanuit hun nieuwe huis. Daarnaast een enorm pand, de voormalige pastorie. De luiken waren altijd dicht, op de deur hing een briefje: ‘secretariaat verplaatst’.

Bronkers vroeg het zich altijd af: wat zou er achter die luiken zitten? Het werd een lichte obsessie. Maar ze dacht ook: dit zou een heel toffe werkplek voor ons zijn. Kunnen we niet vragen of we het mogen huren? Faas moest dan ­lachen. Hoezo zouden ze daar worden toegelaten?

Toch stuurden ze uiteindelijk een mail naar de kerk. Vrij vertaald: ‘Hallo, we zoeken een werkruimte en zouden graag eens komen kijken naar de pastorie. We zijn beeldredacteur (Cora) en fotograaf/regisseur (Allard). We kunnen het niet kopen. Niet opknappen. En hebben ook niet heel veel geld voor de huur. Maar wel kunnen we af en toe iets leuks organiseren voor de buurt. Een expositie, bijvoorbeeld. En we beloven goed voor het pand te zullen zorgen. Groet, Allard en Cora.’

Dat werkte. Wat Faas en Bronkers niet wisten, was dat de pastorie een hoofdpijndossier was voor de kerk en de ­gemeente. Het is een monumentaal pand, dus moet het worden bijgehouden en opgeknapt. De kerk had daar echter geen geld voor en de gemeente wist ook niet goed hoe je zoiets aanpakt. Het pand zou daarom in de verkoop gaan, al kon dat nog even duren. In de tussentijd ­waren Faas en Bronkers de ideale huurders. Ze gingen er niet wonen en het maakte hen niet uit hoe vervallen het pand was. Ze vonden het een toplocatie: niks meer aan doen.

De Pastorie Diemen, Hartveldseweg 24.  Beeld Nosh Neneh
De Pastorie Diemen, Hartveldseweg 24.Beeld Nosh Neneh

Even doorspoelen naar drie jaar later, tot vlak voor de ­coronacrisis. De pastorie is veranderd in creatieve broedplaats DePastorie Diemen. Creatievelingen uit de buurt komen er werken, er worden evenementen georganiseerd voor buurtbewoners, zoals een kerstmarkt, exposities en etentjes met een thema. De ruimtes worden aan de lopende band verhuurd aan filmcrews, fotografen en bedrijven.

Ook Faas en Bronkers krijgen nieuwe energie van het pand. Hij is weer meer aan het fotograferen en maakt filmproducties. Zij is druk met de styling van de ruimtes, fotografeert zo nu en dan en geeft er yogales. Maar de meeste tijd runnen ze de pastorie als foto- en filmlocatie, want de zaken lopen uitstekend. Faas: “Terwijl we eigenlijk een werkruimte zochten en vervolgens maar wat deden.”

Ze vinden het vooral leuk om te laten zien dat er ook in Diemen van alles kan op creatief gebied. Ze merkten dat veel mensen alleen maar kwamen om er te wonen en weinig binding voelden met het dorp. “Voor iets leuks gaan ze naar Amsterdam,” zegt Bronkers. “Het mantra is: daar ­gebeurt alles. Dat willen we doorbreken. Stay local. Hier kan ook veel. Ontmoet elkaar hier.”

Zangeres Maan heeft hier voor een videoclip in bad gelegen. Beeld Nosh Neneh
Zangeres Maan heeft hier voor een videoclip in bad gelegen.Beeld Nosh Neneh

Chaos regeert

Een rondleiding door het pand: aan de straatkant gebruiken Faas en Bronkers het vroegere secretariaat als provisorische ontvangstruimte (er staan twee tafels en wat stoelen), al werd er gisteren nog een film opgenomen. Er is een schouw, daarboven een gegraveerde Latijnse spreuk. Faas herkent een paar woorden, maar weet verder ook niet wat er staat. Ze mogen het niet weghalen en dat is prima.

De ruimte ernaast is vergelijkbaar. Daar geeft Bronkers normaal gesproken yogales, met aan de voorzijde uitzicht op de straat en aan de achterkant op de riante, groene tuin. Een deur leidt naar een kleine serre met een piano. Een muzikant speelt daar af en toe wat, hij vindt het een fijne piano en hij houdt van het sfeertje.

En dan is er ook nog de werkruimte van Faas en Bronkers, waar het in eerste instantie allemaal om ging. Al kan het ook doorgaan voor rommelhok. Er staat een bureau met twee computers. Daaromheen regeert chaos: camera’s, ­vazen, plastic dozen, krukjes, bloemen, spiegels, kleden en andere prullaria – een omgeving waarin Faas en Bronkers zich thuisvoelen.

Boven is een aantal kleinere kamers, die het goed doen in de verhuur. Praxis is geweest voor een reclame; de bouwmarkt zocht een opknappertje. Kwestie van een stelletje bij het raam zetten, emmer verf erbij en somber naar de afgebladderde muur kijken. Wat later kwam Rabobank met hetzelfde voorstel. Faas verwees ze naar het ­kamertje ernaast. Ander decor, hetzelfde verval.

Weer een andere kamer heeft behang in felle kleuren. Er zijn talloze shoots geweest, videoclips met rappers, zoals Sevn Alias, opgenomen, portretfoto’s geschoten, een documentaire gedraaid. Volgende week komt Grolsch langs voor een reclame, tegen een groen behangetje.

Je vraagt je af: hoe komt iedereen hier toch terecht? Volgens Bronkers is de truc misschien wel dat ze nooit aan marketing hebben gedaan voor de pastorie. Ze hadden immers geen idee hoelang ze hier zouden zitten, Het konden drie maanden zijn, maar net zo goed drie jaar. En mensen vinden het leuk om zelf iets te ontdekken.

Daarnaast, zegt Faas, is die ­wereld van visagisten, fotografen en regisseurs best met elkaar verweven. Vooral ­visagisten blijken ontzettend goede ambassadeurs te zijn. Die zitten elke dag op de set.

Bovendien: veel bedrijven of creatieven zoeken naar iets wat vervallen is, maar niet té. Waar vind je dat? Als ergens mensen wonen, is het vaak niet meer vervallen genoeg, en moeilijk te boeken. Bronkers en Faas knappen niets op en er woont niemand, dus je kunt in volledige vrijheid je gang gaan.

Boven is zelfs nog een badkamer. Een gekke ruimte: er is een enorm glas-in-loodraam, een bruine tegelvloer, bruine wanden en een bruin bad. Verschillende tijden en stijlen lopen door elkaar. Voor een videoclip heeft zangeres Maan er in bad gelegen. Actrice Monic Hendrickx ook. Jeangu Macrooy en Roel van Velzen zongen voor hun videoclips in de bruine spiegel aan de wand.

Faas vertelt dat sommige mensen zeiden: je moet het hier zo snel mogelijk opknappen. Daar voelden ze niets voor. Bronkers en Faas zagen er meteen een filmdecor in, door er anders naar te kijken. Hij wijst naar een muur die er niet uitziet alsof er ooit nog iets van te maken valt en zegt dat die als achtergrond is gebruikt voor een film over ­dementie. “Je ziet een vrouw vertellen over het achteruitgaan van haar man. Die muur klopt dan. En natuurlijk, je kunt hier ook rondlopen en denken: ‘Wát een muren. Geen enkele kraan doet het.’ Maar wij zien het anders.”

 Hier worden regelmatig modefoto’s geschoten. Beeld Nosh Neneh
Hier worden regelmatig modefoto’s geschoten.Beeld Nosh Neneh

Stadsherstel

Een andere kamer – de oude naaikamer – oogt wat frisser, met witte muren en roze behang. Maar dan ook weer: bruine, versleten kozijnen. Bronkers zegt: “Waar vind je dat nou? Ga je er wonen, dan wordt het strak zwart. Hier blijft het lekker eclectisch.”

Hoe dat gaat met dingen die tijdelijk zijn: je weet dat je er ooit afscheid van moet nemen, maar je gaat je toch hechten. Toen het pand na drie jaar nogmaals in de verkoop werd gezet, was dat even slikken. Faas en Bronkers wilden heel graag blijven, maar konden het niet betalen.

Ze zeiden de huur op en gingen al snel verder in De Staalfabriek in Diemen, in een grote, oude loods. Het idee: doorgaan met wat ze al deden, maar dan op een andere plek. Dat liep meteen lekker, ondanks corona.

Intussen haakten voor de pastorie steeds meer kandidaat-kopers af. Het pand bleek heel duur om te renoveren, verbouwen en op te knappen, ook vanwege zijn monumentale status. Stadsherstel had plots de bes­te papieren voor de koop.

Bronkers en Faas gingen met Stadsherstel om tafel, en ze besloten ­samen een plan te ontwikkelen. Wederom waren ze de ideale huurders: ze zaten niet te wachten op een grondige renovatie.

En dan zit je ineens met niet één, maar twee foto- en filmlocaties. Het was wederom niet de bedoeling, maar daar hoor je Faas en Bronkers niet over klagen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden