PlusAchtergond

Zo slepen deze oppasopa’s hun kleinkinderen (en ouders) door de lockdown

Eind maart viel hij op in het straatbeeld, van de zomer verdween hij in de coulissen, maar tijdens de tweede lockdown is hij helemaal terug: de oppasopa. Zijn ondersteunende diensten zijn harder nodig dan ooit.

Gee van Enst met Jip en Popke. ‘Voor mij is het een onbeperkt genoegen.’ Beeld Jakob Van Vliet
Gee van Enst met Jip en Popke. ‘Voor mij is het een onbeperkt genoegen.’Beeld Jakob Van Vliet

‘Hun moeder mailt me hun schoolopdrachten toe’

Gee van Enst (75) is opa van de tweeling Jip en Popke (5), past een keer per week op in Noord en geeft vanuit huis les via Zoom.

Gee: “Al sinds hun geboorte ben ik nauw betrokken bij hun ­opvoeding, mijn dochter werd toen namelijk heel erg ziek. Minstens een keer per week kwamen we vanuit Zwolle naar Amsterdam, dan vertrokken we om zes uur ’s ochtends, en namen vanaf half acht de teugels over. Dat hebben we eigenlijk altijd doorgezet, tot de corona van afgelopen maart. Toen hebben we gezegd: dat risico nemen we niet, eerst maar eens zien. Wel ben ik onmiddellijk meer met de tweeling gaan facetimen, eigenlijk elke dag van half tien tot twaalf.”

“Hun schoolopdrachten mailt hun moeder me toe, of ik stuur hen opdrachten die ze kunnen uitprinten. Voor mijn dochter is het een zalige oplossing, die kan haar eigen werk doen, en voor mij is het een onbeperkt genoegen. We besteden heel veel aandacht aan rekenen, aan getallen, aan tellen.”

Popke: “Wie het minste en wie het meeste hebt gegooid met de dobbelsteen.”

Gee: “Voorlezen vind ik ook vreselijk belangrijk, dus ik facetime Peter en de wolf, daar is ­muziek bij, ook dat is heel belangrijk. Meestal lees ik voor uit een boek dat zij hebben en ook bij ons in de kast staat. Dat ze een tweeling zijn, werkt soms als een stoorzender, maar meestal gaan ze keurig aan een tafeltje zitten, net als op school.”

Jip: “Opa is niet streng, hij is leuk. Hij doet de les met niks, niet met boekjes.”

Gee: “In juli zijn we weer naar Amsterdam gaan rijden, en na de vakantie hebben we ze naar en van school gebracht en gehaald, maar we hielden zo veel mogelijk afstand. Op 5 december hebben we allemaal corona gekregen, de hele club, met z’n achten, ook twee juffen van school. Kerst hebben we dus via Zoom gevierd, allemaal hetzelfde eten maar ieder in het eigen huis.”

“Sinds 7 januari komen we weer bij elkaar over de vloer en knuffelen we ook weer, we hebben het nu toch allemaal gehad. We voelen ons nu prettiger, meer beschermd, en dat we meer ontspannen zijn, maakt het contact extra leuk. Na de onmenselijkheid van afgelopen jaar zullen mensen die straks gevaccineerd zijn dat ook merken: ineens kun je anderen weer aanraken. Het is toch waar: elk nadeel heeft een voordeel.”

“Nu passen we dus weer eens in de week op, en op andere dagen geeft ik twee uurtjes per dag onderwijs via Zoom: ik laat ze grote stappen door hun huis zetten en die tellen, tellen in een rondje, klok leren kijken, dat soort dingen, heel gezellig.”

“Sinds anderhalf jaar ben ik gepensioneerd, daarvoor reisde ik als arts van de schaatsploeg van Jac Orie veel over de wereld, en was ik altijd druk-druk-druk. Nu heb ik elke dag de tijd. Ik heug me niet dat ik met mijn eigen kinderen in mijn armen een dutje heb gedaan op de bank, nu ­gebeurt dat wekelijks. Dat ik dat in mijn tweede levensgolf mag meemaken, maakt mijn bestaan extra mooi.”

Pim Storm met Sep (7,5). ‘Ze mogen altijd samen een film kijken.’ Beeld prive
Pim Storm met Sep (7,5). ‘Ze mogen altijd samen een film kijken.’Beeld prive

‘Luiers verschonen, opruimen: ik draai m’n hand er niet voor om, hoor’

Pim Storm (77) is voorzitter Jeugdfonds Sport en past twee keer in de week op drie kleinkinderen: Sep (7,5), Tatum (5,5) en Charlie (2,5), in Osdorp.

Pim: “Sinds mijn vrouw is overleden doe ik het oppassen alleen, dat is wel intensief. Ze willen allemaal evenveel aandacht, ze kunnen goed samen spelen maar ­elkaar ook in de weg zitten. Er moeten luiers verschoond en ze maken er een klerezooi van, die ik dan weer moet opruimen. Maar ik draai m’n hand er niet voor om, hoor.”

Sep: “Ik mag van Pim altijd een boterham met hagelslag. Hij helpt mij goed met mijn huiswerk en als ik een sommetje niet weet, zegt hij het voor, haha.”

Pim: “Sep heeft als enige huiswerk, al heb ik hem er nog niet op betrapt daar langer dan een kwartier ­geconcentreerd mee bezig te zijn.”

Sep: “Het leukste vind ik dat ik bij Pim lekker veel op schermpjes mag en dat hij altijd zin heeft in een spelletje. Ook win ik altijd van hem met voetballen.”

Pim: “Ze mogen altijd samen een film kijken, het enige criterium is dat ie niet eng is voor Charlie. Bij elke film die Sep opzet, roept Charlie nu heel hard: ‘Níet eng!’”

Sep: “Ik vind het wel stom dat mijn zusjes er nu steeds bij zijn, dus ga ik af en toe alleen bij Pim logeren.”

Pim: “Wij hebben de mazzel dat we ruim behuisd zijn. Ik snap niet hoe thuiswerkende ouders in kleine huizen met meer kinderen het nu doen. Deze situatie is natuurlijk één doffe ellende.”

Leo Keijzer ­met kleindochter Eva (2). ‘Ouders komen niet meer aan ontspannen toe.’  Beeld prive
Leo Keijzer ­met kleindochter Eva (2). ‘Ouders komen niet meer aan ontspannen toe.’Beeld prive

‘Ze worden om kwart over acht gebracht en om half zes weer opgehaald’

Leo Keijzer ­ (65) past op zes kleinkinderen en vangt een ochtend per week basisschoolkinderen op in zijn kookschool in de Houthavens.

“Mijn vrouw en ik passen een keer per week op onze kleindochters van een en twee jaar; ze worden om kwart over acht gebracht en om half zes weer opgehaald. We bakken koekjes, gaan naar de speeltuin, lezen voor en brengen ze om de beurt naar bed. Om de week passen we ook op in Zeist, soms op vier kleinkinderen tegelijk, van wie er twee op de basisschool zitten.”

“Het viel me op hoe lastig ouders het nu hebben met het combineren van thuiswerken en de online lessen. Ze komen helemaal niet meer aan ontspannen toe. Zo ontstond het idee om mijn kookschool, die nu stilligt, een ochtend per week open te stellen voor basisschoolkinderen uit de buurt, om werkende ouders te ontlasten en kinderen te helpen met hun schoolwerk. Na een oproep in de buurt-Facebookgroep kreeg ik direct veel aanmeldingen.”

“Vanwege de veiligheid ontvang ik maximaal vier kinderen per keer. Ik geniet van hun verhalen en ik vind het mooi om te zien hoe zelfstandig ze ­leren en hoe handig ze zijn met technologie. Van hun ouders kreeg ik na afloop te horen dat de kinderen het heel leuk vonden en graag weer terugkomen. Juist in deze tijd waarin mensen steeds meer tegenover elkaar ­komen te staan, is het belangrijk om iets voor een ander te kunnen doen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden