Amsterdammer helpt Amsterdammer

Ze willen familie bezoeken van wie ze door de oorlog zijn gescheiden. Nu alleen nog een auto

Het gezin Hamcho wil graag, wanneer het kan, familie opzoeken in Turkije, van wie ze door de oorlog in Syrië zijn gescheiden. Hun auto is echter kapot. Een bijdrage voor een nieuwe is zeer welkom. Kosten: 700 euro.

Mustafa en Melia Hamcho, met hun dochter Dalaa en zoons Mohammed (rechts) en Ilyas. Beeld Eva Plevier
Mustafa en Melia Hamcho, met hun dochter Dalaa en zoons Mohammed (rechts) en Ilyas.Beeld Eva Plevier

Acht jaar geleden zag Melia Hamcho (44) haar jongere broer voor het laatst. Haar gezin en het zijne waren close, maar door de oorlog in hun thuisland Syrië werd de familie gescheiden. Haar ouders kwamen om het leven, twee van haar broers werden opgepakt. Haar andere broer wist Syrië te ontvluchten, net als Melia, haar man Mustafa (48) en hun kinderen Mohammed (17), Ilyas (14) en Dalaa (11).

“Ik was onderwijzeres in Latakia, een havenstad aan de Middellandse Zee,” zegt Melia Hamcho in haar flat in Buiksloterbanne. “Mustafa was heftruckchauffeur. We hadden allebei veel plezier in ons werk. Mustafa houdt niet zo van studeren, die werkt liever met zijn lijf.” Haar zoon Ilyas, die bij het gesprek zit om zo nodig te vertalen, lacht. “Hij houdt wel van studeren.” Ze wijst naar Ilyas. “Later wil ik iets met ict gaan doen,” beaamt hij.

In 2012, een jaar na het uitbreken van de oorlog in Syrië, werd het te gevaarlijk voor het gezin in Latakia. “We woonden drie jaar in een kleiner dorp in de bergen, het dorp waar ik vandaan kom,” zegt Hamcho. “Maar in 2015 werd dat helemaal kapotgebombardeerd door Russische vliegtuigen. Toen moesten we vluchten.”

Vijf dagen lopen

Te voet trok het gezin naar de Syrisch-Turkse grens, vijf dagen lopen. Tijdens de tocht viel Mustafa, waarbij zijn heup flink beschadigd raakte. Bij de grens werden ze beschoten door de Turkse politie. Melia en haar zoons bereikten Turkije, maar Mustafa en Dalaa werden opgepakt. “Drie dagen hebben ze vastgezeten,” vertelt Hamcho. “Mijn vader heeft de politie moeten omkopen,” zegt Ilyas.

Eenmaal herenigd in Turkije verbleef het gezin in een vluchtelingenkamp in het grens­gebied. Eerst twee jaar in een tent, daarna nog een jaar in een container. “In de zomer was het zo warm dat we ervan moesten huilen,” zegt Hamcho. “En in de winter was het zo kóud dat we ervan moesten huilen,” voegt Ilyas toe.

Omdat Mustafa moest worden geopereerd aan zijn heup kon het gezin 2,5 jaar geleden met hulp van de VN naar Nederland komen. Na een verblijf in het azc in Leersum kregen ze een woning in de Amsterdamse Buiksloterbanne. “De kinderen vinden het hier fantastisch, die willen nooit meer weg. Toch?” vraagt Hamcho aan Ilyas, die druk zijn hoofd schudt. “Ik vind het leuk op school. Mohammed is technisch, die zit op het ROC om te leren voor automonteur maar wil eigenlijk youtube’er worden. Dalaa wil later dokter worden, of onderwijzeres net als onze moeder,” zegt hij.

“We hebben het goed hier. Nederlanders zijn aardige mensen, ze glimlachen altijd naar je,” zegt Hamcho. Toch is het niet makkelijk om contact te leggen en vrienden te maken, met name vanwege de lockdown. Daarom, en omdat hij zich graag nuttig maakt, is Mustafa vrijwilligerswerk gaan doen. Met buurvrouw Risma Soekhie brengt hij voedselpakketten rond (zie kader). “Zo leert hij mensen kennen, en kan hij ook zijn Nederlands oefenen,” zegt zijn vrouw.

Geen elektriciteit

Het gezin mist intussen hun familie. “Mijn oudere zussen wonen nog in Latakia. Het gaat niet goed daar en ik maak me zorgen. Vaak hebben ze geen elektriciteit en eten is duur. Een van mijn broers hebben ze uit de gevangenis gekregen, waar de andere is weet niemand. Mijn familie leeft in angst.” Elke dag stuurt Hamcho haar zussen WhatsApp­berichten, maar vaak zijn ze moeilijk te bereiken. “Voor elk uur dat er elektriciteit is, zitten ze vijf uur zonder,” legt Ilyas uit.

Een reis naar Turkije om familie te kunnen zien, zou veel voor hen betekenen. Als de covidmaatregelen het toelaten, zouden ze graag naar Turkije rijden. Hun huidige auto is niet te repareren. Een bijdrage voor een nieuwe zou enorm helpen.

Dé verbinder van Buiksloterbanne

Drie jaar geleden stond Risma Soekhie in deze rubriek met haar wens: een laptop voor haar dochter. Ze zet zich in voor haar buurt en wordt ook wel gezien als dé verbinder van Buiksloterbanne. Ook is ze initiatiefnemer van Moeders van Noord, dat sinds het begin van de coronacrisis voedselpakketten uitdeelt vanuit Soekhies garage. Daarnaast organiseert Moeders van Noord evenementen voor kinderen, zoals vossenjachten. De wens is verder uit te breiden met een weggeefwinkel, een spelotheek, huiswerkbegeleiding en taalondersteuning.

De wens van vorige week: ‘Haar liefde voor Parijs en de kunsten was voor mij zeer inleefbaar’

Kostuumontwerper Marie Lauwers had het liefste doorgewerkt totdat ze tussen de confectierekken neer zou storten, maar een keelkankerdiagnose maakte vroegtijdig een einde aan de carrière waar ze zo dol op was.

De van oorsprong Vlaamse Lauwers bracht na het overlijden van haar ouders het grootste deel van haar jeugd door op kostscholen bij de nonnen. Om zich af te zetten tegen ‘de autoritaire en indoctrinerende sfeer’ van het internaat sloot Lauwers, die inmiddels aan de toneelschool van Brussel studeerde, zich in 1968 aan bij de studentenrevolte in Parijs. Terug in Brussel leerde ze de Nederlandse kostuumontwerper Yan Tax kennen. Ze reisde Tax achterna naar Amsterdam en was daarna decennialang werkzaam als kostuumontwerper in de Nederlandse film-, televisie- en theaterwereld.

Tegenwoordig vult ze haar dagen met tuinieren en uitgebreid koken. Dat laatste doet ze alleen al twee jaar op een elektrisch plaatje omdat haar 47-jaar oude fornuis het heeft begeven. Omdat ze door de kanker haar bedrijf heeft moeten opdoeken, ligt een nieuw fornuis helaas buiten het budget. Dermatoloog Wouter Goldschmidt (45) las haar verhaal vorige week en doneert graag voor een nieuw fornuis. “Niets is fijner dan de heerlijke geur uit een bakkende oven. Toevallig ben ik op dit moment erg bezig met hoe belangrijk het is om een goed functionerende keuken te hebben, omdat we zelf deze week een nieuwe krijgen. Mevrouw Lauwers’ liefde voor koken, haar liefde voor Parijs en voor de kunsten – het was voor mij zeer inleefbaar.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden